Jump to content

Recommended Posts

Μάκρο- & μίκρο- στοιχεία
του Ιωάννη Στέλλα



Μακροστοιχεία (Macronutrients)
Αυτά τα θρεπτικά συστατικά χρησιμοποιούνται σε μεγαλύτερες ποσότητες από τα φυτά και είναι υπεύθυνα για πολλές από τις ζωτικές διεργασίες των φυτών. Χωρίς αυτά τα φυτά δεν μπορούν να αναπτυχθούν, να διορθώσουν ή να διατηρήσουν έναν υγιή ιστό στα φύλλα τους.

Ασβέστιο (Ca)
Πρόκειται για ένα πολύ ζωτικό στοιχείο, το οποίο χρησιμοποιείται από τα φυτά για τον σχηματισμό της δομής του κυτταρικού τοιχώματος και για τη διατήρηση της διαπερατότητας των κυττάρων τους. Μπορεί επίσης να ενεργοποιήσει κάποια ένζυμα. Παρόλο που το ασβέστιο υπάρχει σε επαρκείς ποσότητες στο νερό της βρύσης, μπορεί να είναι ελλιπές αν χρησιμοποιείται μόνο νερό βροχής ή νερό από αντίστροφη όσμωση για τις αλλαγές νερού στο ενυδρείο μας. Μερικά υποστρώματα (μη χαλαζιακά) περιέχουν κάποιες ποσότητες ασβεστίου, όπου με την παράλληλη χρήση ενός μέρους από νερό βρύσης κατά τις αλλαγές νερού, εξασφαλίζουν τις απαραίτητες ποσότητες ασβεστίου που χρειάζονται τα περισσότερα φυτά για να αναπτυχθούν. Στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν χρειάζεται επιπλέον προσθήκη ασβεστίου στο νερό του ενυδρείου, μια και η περίσσεια ύπαρξη ασβεστίου μπορεί να οδηγήσει σε ελάττωση άλλων στοιχείων στο νερό (λόγω δεσμών) και ανεβάζει και τη γενική σκληρότητα. Παρόλα αυτά, να αναφέρουμε ότι φυτά από περιοχές "σκληρού" νερού χρειάζονται μεγαλύτερη ποσότητα ασβεστίου στο νερό γιατί δεν έχουν εξελιχθεί ώστε να μπορούν να αφομοιώσουν την απαραίτητη ποσότητα ασβεστίου σε νερά όπου η περιεκτικότητα σε ασβέστιο είναι μικρή.
Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα φυτά, όταν υπάρχει έλλειψη ασβεστίου στο νερό του ενυδρείου μας, είναι τα νεαρά φύλλα να εμφανίζουν συχνά κιτρίνισμα στο περίγραμμά τους και συχνά να είναι παραμορφωμένα.

Άνθρακας ( C)
Ο άνθρακας (σαν στοιχείο) χρειάζεται απ' όλους τους ζωντανούς οργανισμούς ως βασικό δομικό στοιχείο, και καταλαμβάνει το 40-50% της ξηρής βιομάζας των φυτών. Σε σχέση με τα υπόλοιπα μακροστοιχεία ο άνθρακας είναι μακράν το πιο ουσιώδες θρεπτικό συστατικό. Τα φυτά λαμβάνουν τον άνθρακα από το διοξείδιο του άνθρακα (CO2), το οποίο διασπάται σε οξυγόνο (O2) και άνθρακα μέσω της διαδικασίας της φωτοσύνθεσης. Παρ' όλο που τα φυτά χρειάζονται τόσο το οξυγόνο όσο και τον άνθρακα, η ποσότητα του οξυγόνου που χρειάζονται σε σχέση με του άνθρακα είναι πολύ μικρή και βγαίνει με τη μορφή φυσαλίδων από τα φύλλα.
Το CO2 είναι αέριο, έτσι η ποσότητα που υπάρχει διαλυμένη στο νερό επηρεάζεται από την ανταλλαγή αερίων μεταξύ ατμόσφαιρας-νερού. Αν η ανατάραξη της επιφάνειας του νερού είναι μεγάλη, τότε η ανταλλαγή αερίων μεταξύ ατμόσφαιρας-νερού μεγαλώνει κάνοντας την ποσότητα του CO2 που βρίσκεται διαλυμένη στο νερό είτε να αυξάνεται, είτε να μειώνεται ανάλογα την ποσότητα CO2 που βρίσκεται στην ατμόσφαιρα. Προκειμένου τα φυτά να μπορέσουν να πάρουν τις απαραίτητες ποσότητες CO2 που χρειάζονται, θα πρέπει τα επίπεδα CO2 στο νερό να είναι αρκετά υψηλότερα από ό,τι αυτά που μπορούν να βρεθούν στην ατμόσφαιρα. Αυτό σημαίνει ότι το CO2 θα πρέπει να προστίθεται στο νερό από κάποια εξωτερική πηγή (π.χ. μπουκάλα συμπιεσμένου CO2) και όχι από την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα. Στη φύση αλλά και στο ενυδρείο μας το CO2 παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της διάσπασης των οργανικών αποβλήτων από τα βακτήρια και την αναπνοή των φυτών και ψαριών που υπάρχουν.
Τα φυτά μπορούν να απορροφήσουν τις απαραίτητες ποσότητες CO2 που χρειάζονται για να αναπτυχθούν με διάφορους τρόπους, όπως από την απευθείας απορρόφηση CO2 από το υπόστρωμα μέσω των ριζών τους, από την απορρόφηση CO2 κατευθείαν από το νερό μέσω των φύλλων τους, ανακυκλώνοντας το CO2 από την αναπνοή τους και μέσω της διάσπασης των διατανθρακικών ενώσεων στο νερό. Παρόλο που η συγκέντρωση CO2 είναι μεγαλύτερη στο υπόστρωμα, λόγω της μεγάλης ποσότητας οργανικής ύλης που υπάρχει εκεί, δεν διαχέεται εύκολα σε μεγάλες ποσότητες στις περιοχές που βρίσκονται οι ρίζες των φυτών. Έτσι, ο ευκολότερος τρόπος για να απορροφήσουν τα φυτά το CO2 είναι μέσω των φύλλων τους από το νερό που τα περιβάλλει. Σε αρκετά ενυδρεία η ποσότητα CO2 που υπάρχει διαλυμένη στο νερό είναι ικανοποιητική για την ανάπτυξη των φυτών, παρόλο που τις περισσότερες φορές τα χαμηλά επίπεδα του CO2 είναι ο βασικός παράγοντας που περιορίζει την ανάπτυξη των φυτών. Γι' αυτό το λόγο, συνήθως, είναι απαραίτητο να εισάγουμε CO2 στο νερό με τεχνητούς τρόπους ώστε να βοηθήσουμε τα φυτά στη διαδικασία της φωτοσύνθεσης, άρα και να πάρουν τις απαραίτητες ποσότητες άνθρακα που χρειάζονται.
Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα φυτά, όταν υπάρχει έλλειψη άνθρακα/CO2 στο νερό του ενυδρείου μας, είναι τα φυτά να παραμένουν μικρά και να αναπτύσσονται αργά σε σχέση με αυτά που λιπαίνονται με CO2. Ενώ τα φυτά δεν έχουν πρόβλημα με μεγάλες συγκεντρώσεις CO2, προσοχή πρέπει να δοθεί στα επίπεδά του για τη σωστή οξυγόνωση των ψαριών, όπου σε συγκεντρώσεις πάνω από 25-30 mg/lt τα ψάρια μπορεί να ασφυκτιούν.

Υδρογόνο (Η)
Το υδρογόνο χρησιμοποιείται υπό τη μορφή νερού (H2O), ως δομικό συστατικό για την συμπλήρωση των κυττάρων, μεταφέροντας συστατικά σε κάθε τμήμα του φυτού. Όπως είναι προφανές, το υδρογόνο με τη μορφή νερού είναι άπλετο σε όλα τα ενυδρεία και γι' αυτό το λόγο δεν χρειάζεται να το προσθέτουμε.

Μαγνήσιο (Mg)
Το μαγνήσιο είναι ένα μακροστοιχείο ζωτικό για όλα τα φυτά και ο ρόλος του είναι σημαντικός σε πολλές βασικές λειτουργίες. Είναι βασικό συστατικό της χλωροφύλλης και χρησιμοποιείται για την ενεργοποίηση ενζύμων τα οποία σχηματίζουν ζωτικά για τα φυτά λίπη, έλαια και άμυλα. Το μαγνήσιο είναι ένα συστατικό που βρίσκεται σε "σκληρά" νερά και σε ποσότητες συγκρίσιμες με αυτές του ασβεστίου. Παρόλα αυτά η ποσότητα του μαγνησίου στο νερό βρύσης ποικίλει από τοποθεσία σε τοποθεσία, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο τις περισσότερες φορές να γνωρίζουμε αν χρειάζεται συμπλήρωση στο νερό του ενυδρείου ή όχι. Ο μόνος τρόπος για να το μετρήσουμε, είναι να προμηθευτούμε κάποιο από τα τεστ του εμπορίου για μέτρηση μαγνησίου και να προσθέτουμε ανάλογα. Η ιδανική συγκέντρωση μαγνησίου στο νερό του ενυδρείου μας είναι μεταξύ 5-25 mg/lt, αν και τα περισσότερα φυτά ζουν έξω από αυτές τις τιμές συγκέντρωσης στο φυσικό τους περιβάλλον. Συνήθως η συγκέντρωση μαγνησίου στο νερό της βρύσης είναι αρκετή σε περιοχές με "σκληρό" νερό. Χρησιμοποιώντας υπόστρωμα πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά στο ενυδρείο μας, οι ποσότητες μαγνησίου που εκλύονται από αυτό είναι αρκετές για την ανάπτυξη των φυτών. Εναλλακτικά, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε διάφορα υγρά λιπάσματα που κυκλοφορούν στο εμπόριο με σκοπό τον εμπλουτισμό του νερού σε μαγνήσιο, πράγμα το οποίο προτείνεται για ενυδρεία με "μαλακό" νερό. Πολλά λιπάσματα περιέχουν το μαγνήσιο με τη μορφή θειικού μαγνησίου (MgSO4), το οποίο είναι ιδανικό μια και εφοδιάζει το νερό μας όχι μόνο με μαγνήσιο αλλά και θείο. Πρέπει πάντα να έχουμε υπόψιν μας, ότι περίσσεια ποσότητα μαγνησίου στο νερό του ενυδρείου μας, θα εμποδίσει τη λήψη άλλων θρεπτικών συστατικών, ιδιαίτερα του καλίου. Μάλιστα η έλλειψη καλίου τις περισσότερες φορές οφείλεται στην περίσσεια ποσότητα μαγνησίου στο νερό μας.

Άζωτο (Ν)
Το άζωτο είναι ένα από τα βασικά θρεπτικά συστατικά όλων των φυτών, υδρόβιων & αερόβιων, και συντελεί στη σωστή ανάπτυξη και υγεία των φυτών. Χρησιμοποιείται κυρίως στην παραγωγή πρωτεϊνών και νουκλεϊκών οξέων και καταλαμβάνει περίπου το 1-2% της ξηρής βιομάζας των φυτών. Τα φυτά δεν παίρνουν το άζωτο, όπως αυτό βρίσκεται στην αέρια μορφή του (Ν2), αλλά μπορούν να το απορροφήσουν από διάφορες ενώσεις όπως η αμμωνία (ΝΗ3), το αμμώνιο (ΝΗ4+), τα νιτρώδη (ΝΟ2-) και τα νιτρικά (ΝΟ3-). Τα περισσότερα φυτά απορροφούν το άζωτο από τις ενώσεις του σε αμμώνιο και νιτρικά, και παρόλο που οι ποσότητες που χρειάζονται τα φυτά εξαρτώνται από το είδος τους, προτιμούν να λαμβάνουν την απαραίτητη ποσότητα υπό τη μορφή αμμώνιου και όχι νιτρικών. Ο λόγος είναι ότι τα φυτά χρησιμοποιούν το αμμώνιο για τη σύνθεση πρωτεϊνών. Στην περίπτωση που το εκλάβουν υπό τη μορφή νιτρικών, τα φυτά θα πρέπει να σπαταλήσουν ενέργεια ώστε να μετατρέψουν τα νιτρικά σε αμμώνιο. Στο ενυδρείο, το αμμώνιο παράγεται ως αποτέλεσμα της αποσύνθεσης των οργανικών υλών. Συνήθως μετατρέπεται πρώτα σε νιτρώδη και κατόπιν σε νιτρικά από τα βακτήρια στο βιολογικό φίλτρο. Πολλά από τα φυτά θα δεσμεύσουν το αμμώνιο πριν προλάβουν τα βακτήρια στο βιολογικό φίλτρο να το μετατρέψουν σε νιτρώδη, παρόλο που βακτήρια και φυτά πραγματικά συναγωνίζονται για το ποια θα προλάβουν πρώτα να δεσμεύσουν το αμμώνιο. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση, ότι θα πρέπει να μειώσουμε τον όγκο του βιολογικού μας φίλτρου με το σκεπτικό να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες για τα φυτά! Σε "μαλακά" και όξινα νερά το αμμώνιο δεν είναι επικίνδυνο για τα ψάρια, σε αντίθεση με τα "σκληρά" νερά όπου το pH είναι πάνω από 7 και όπου το αμμώνιο μετατρέπεται σε αμμωνία, η οποία είναι πολύ τοξική τόσο για τα ψάρια όσο και για τα φυτά. Γι' αυτό η καλή και σωστή βιολογική φίλτρανση είναι άκρως απαραίτητη ιδιαίτερα όταν έχουμε "σκληρό" νερό στο ενυδρείο μας.
Τα φυτά βασίζονται πολύ περισσότερο στα νιτρικά απ' ότι στο αμμώνιο για την απορρόφηση αζώτου σε ενυδρεία με "σκληρό" νερό. Παρόλο που τα φυτά συχνά χρησιμοποιούν τα νιτρικά ως πηγή αζώτου όταν δεν υπάρχει αμμώνιο, πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι τα νιτρικά είναι πολύ πιο ασφαλής πηγή αζώτου από το αμμώνιο σε ένα ενυδρείο, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ενυδρείο "σκληρού" νερού. Πολλά υγρά λιπάσματα περιέχουν άζωτο με τη μορφή νιτρικών ενώσεων, άρα είναι βασικό να ελέγχουμε τις τιμές των νιτρικών στο ενυδρείο μας. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα φυτά μπορούν να απορροφήσουν το άζωτο που χρειάζονται για να αναπτυχθούν από φυσιολογικές συγκεντρώσεις νιτρικών, οι οποίες βρίσκονται λόγω της βιολογικής φίλτρανσης των οργανικών αποβλήτων (πρωτίστως από τα ψάρια και έμμεσα από τις τροφές των ψαριών). Τεστ νιτρικών κυκλοφορούν πολλά στο εμπόριο και η τιμή που θα πρέπει να διατηρούμε σε ένα ενυδρείο με φυτά είναι περίπου στα 20-25 mg/lt. Πολλά τροπικά ψάρια μπορούν να ανεχτούν τη συγκέντρωση αυτή στο νερό, αν και στη φύση σπανίως τα φυτά θα βρουν συγκεντρώσεις πάνω από 2 mg/lt.
Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα φυτά, όταν υπάρχει έλλειψη αζώτου στο νερό του ενυδρείου μας, είναι τα παλιά φύλλα να γίνονται κίτρινα, ή περιστασιακά κοκκινωπά, λόγω της παραγωγής ανθοκυάνης. H ανάπτυξη μειώνεται και συχνά εμφανίζονται μεγάλα διαστήματα μεταξύ φύλλων και ρίζας. Πολλά φύλλα στο κάτω σημείο αρχίζουν να γίνονται χλωμά στις άκρες.

Οξυγόνο (Ο)
Το οξυγόνο απορροφάται από τα φυτά υπό τη μορφή αερίου (Ο2), υπό τη μορφή νερού (Η2Ο) και υπό τη μορφή διοξειδίου του άνθρακα (CO2). Είναι βασικό δομικό συστατικό των κυττάρων και χρησιμοποιείται κατά τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης. Τα φυτά παίρνουν την περισσότερη ποσότητα οξυγόνου που τους χρειάζεται από τις ρίζες τους και κατά την αναπνοή τους. Τα υδρόβια φυτά έχουν μεγάλα εσωτερικά "κανάλια" στη δομή τους, μέσα από τα οποία διακινείται το οξυγόνο σε όλο το φυτό, από τα φύλλα, τον κορμό έως και τις ρίζες του. Από τη στιγμή που το οξυγόνο μεταφέρεται προς και απελευθερώνεται από τις ρίζες, σχηματίζει ενώσεις με διάφορα οργανικά στοιχεία στο υπόστρωμα όπως ο άνθρακας, δημιουργώντας διοξείδιο του άνθρακα (CO2), το οποίο απορροφάται για τη λειτουργία της φωτοσύνθεσης. Με το να απελευθερώνουν οξυγόνο από τις ρίζες τους, τα φυτά βοηθούν στο να μη δημιουργούνται περιοχές με αναερόβια βακτήρια στο υπόστρωμα οι οποίες καταστρέφουν τις ρίζες τους.
Παρά τη μεγάλη χρήση οξυγόνου που κάνουν τα φυτά, ο υψηλός αερισμός και συγκεντρώσεις οξυγόνου στο νερό, δεν κάνουν καλό στα φυτά, τα οποία αρκούνται σε μικρές αναλογίες διαλυμένου οξυγόνου στο νερό. Αυτό συμβαίνει γιατί όταν υπάρχουν μεγάλες συγκεντρώσεις διαλυμένου οξυγόνου στο νερό, ένας αριθμός θρεπτικών συστατικών όπως ο σίδηρος, δεσμεύει το οξυγόνο δημιουργώντας πολύ "μεγάλες" ενώσεις τις οποίες δεν μπορούν να αφομοιώσουν τα φυτά. Η υψηλή οξυγόνωση εμποδίζει τα φυτά να λάβουν τις απαραίτητες ποσότητες θρεπτικών συστατικών που χρειάζονται για να μεγαλώσουν και να αναπτυχθούν. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα φυτά φωτοσυνθέτουν και παράγουν οξυγόνο (ως απόβλητο της φωτοσύνθεσης). Άρα δεν υπάρχει πρόβλημα οξυγόνωσης κατά τη διάρκεια της ημέρας για ένα ενυδρείο που έχει φυτά. Η μόνη περίοδος που λιγοστεύει το οξυγόνο στο ενυδρείο, είναι κατά τη διάρκεια της νύχτας, όπου τα φυτά δεν παράγουν οξυγόνο, αλλά συνεχίζουν να αναπνέουν καταναλώνοντάς το. Σε ένα πυκνοφυτεμένο ενυδρείο με ελάχιστη ανατάραξη της επιφάνειας του νερού ή με πολλά επιπλέοντα φυτά, η ανταλλαγή οξυγόνου από την ατμόσφαιρα λιγοστεύει και τα επίπεδα οξυγόνου μπορεί να πέσουν σε χαμηλά επίπεδα. Σπανίως βέβαια ενοχλεί αυτό τα φυτά, σε αντίθεση με τα ψάρια που μπορεί να έχουν σημαντικό πρόβλημα. Γι' αυτό καλό είναι κατά τη διάρκεια της νύχτας ή να αυξάνουμε την ανατάραξη της επιφάνειας του ενυδρείου μας ή να παρέχουμε εμείς το απαραίτητο οξυγόνο για τα ψάρια με τη χρήση μιας αεραντλίας.
Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα φυτά, όταν υπάρχει έλλειψη οξυγόνου στο νερό του ενυδρείου μας, είναι η δραματική μείωση της ανάπτυξής τους με ταυτόχρονη αύξηση των διαφόρων τύπων αλγών.

Φώσφορος (P)
Ο ρόλος του φωσφόρου στα φυτά είναι βασικός στη μεταφορά ενέργειας. Είναι ένα σημαντικό συστατικό των γενετικών ενώσεων και ενζύμων. Η υγιής ανάπτυξη των ριζών αλλά και ο σχηματισμός των λουλουδιών στα φυτά εξαρτώνται από την ποσότητα φωσφόρου σε αυτά. Ο φώσφορος απορροφάται από τα φυτά μέσω των ριζών τους υπό τη μορφή φωσφορικών ριζών (PO4-), οι οποίες βρίσκονται στο υπόστρωμα σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες απ' ότι στο νερό του ενυδρείου μας. Αυτό συμβαίνει γιατί η φωσφορική ρίζα (PO4-) αντιδρά με οξείδια διαφόρων μετάλλων (συνήθως με οξείδια του σιδήρου) όταν βρίσκεται στο νερό, δημιουργώντας ενώσεις που δεν διαλύονται όπως ο φωσφορικός σίδηρος και που είναι μη αφομοιώσιμα από τα φυτά. Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι γιατί στο νερό υπάρχει μεγαλύτερη κυκλοφορία απ' ό,τι στο υπόστρωμα, οπότε είναι πολύ πιο εύκολο να δημιουργηθούν αυτές οι ενώσεις μεταξύ φωσφορικών ριζών και οξειδίων των μετάλλων. Αυτό δεν συμβαίνει τόσο συχνά στο υπόστρωμα όπου οι φωσφορικές ρίζες παραμένουν σε αφομοιώσιμη από τα φυτά μορφή. Σε μερικές περιπτώσεις, το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται από τις ρίζες των φυτών κατά την αναπνοή τους, μπορεί να διασπάσει τους δεσμούς των φωσφορικών ενώσεων, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο φωσφορικές ρίζες αφομοιώσιμες από τα φυτά.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι για να μην έχουμε φαινόμενα όπου ο σίδηρος ενώνεται με τις φωσφορικές ρίζες δημιουργώντας ενώσεις που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα φυτά, δεν θα πρέπει να ρίχνουμε υγρά λιπάσματα που περιέχουν φώσφορο, παράλληλα με λιπάσματα σιδήρου. Μπορούμε να ρίχνουμε και τα δύο, αλλά με διαφορά μίας ημέρας (αναλόγως από το πρόγραμμα λίπανσης που έχουμε στο ενυδρείο μας), ώστε να έχουν προλάβει τα φυτά να καταναλώσουν κάποια ποσότητα από το κάθε λίπασμα, πριν δημιουργηθούν ενώσεις που δεν μπορούν να απορροφήσουν.
Τα φωσφορικά τα συναντάμε συχνά στις τροφές για τα ψάρια μας, τόσο που πολλές φορές τα επίπεδά τους είναι ικανοποιητικά και δεν χρειάζεται να προσθέσουμε παραπάνω με κάποιο λίπασμα. Σε ένα σύνηθες ενυδρείο το επίπεδο των φωσφορικών κυμαίνεται στα 1-2 mg/lt, ενώ στη φύση οι τιμή τους είναι μόλις γύρω στα 0.005-0.02 mg/lt. Τα χαμηλά επίπεδα φωσφορικών συνήθως δεν αποτελούν πρόβλημα για ένα ενυδρείο, ενώ υψηλά επίπεδα μπορεί να συντελέσουν στην απότομη ανάπτυξη άλγης. Για να μεγαλώσει η άλγη χρειάζεται ποσότητες φωσφορικών πάνω από 0.03 mg/lt. Μια και η ποσότητα φωσφορικών συνήθως στα ενυδρεία μας ξεπερνά αυτήν την τιμή, απότομη ανάπτυξη άλγης μπορεί να παρατηρηθεί αν οι συγκεντρώσεις και των υπόλοιπων θρεπτικών συστατικών δεν βρίσκονται σε αναλογία/ισορροπία με αυτές των φωσφορικών. Τις περισσότερες φορές τα φωσφορικά δεσμεύονται στο υπόστρωμα, οπότε δεν είναι διαθέσιμα σε μεγάλες ποσότητες για τη δημιουργία άλγης.
Λιπάσματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε είναι αυτά που περιέχουν το φώσφορο με τη μορφή φωσφορικών όπως το όξινο φωσφορικό κάλιο (K2HPO4) και το δισόξινο φωσφορικό κάλιο (KH2PO4) τα οποία περιέχουν και κάλιο.
Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα φυτά, όταν υπάρχει έλλειψη φωσφορικών στο νερό του ενυδρείου μας, είναι η πρόωρη πτώση των παλιών φύλλων και η εμφάνιση μικρών νεκρών περιοχών στα σημεία που ήταν τα φύλλα αυτά. Η περίσσεια ποσότητα φωσφορικών μπορεί να δημιουργήσει άλγη, η οποία αναπτύσσεται στα φύλλα των φυτών, καλύπτοντας την επιφάνειά τους, με αποτέλεσμα τα φύλλα να γίνονται μαύρα ή καφέ και μετά από μικρό χρονικό διάστημα να πεθαίνουν και να πέφτουν.

Κάλιο (Κ)
Το κάλιο είναι ένα πολύ σημαντικό μακροστοιχείο για την σωστή ανάπτυξη των φυτών και δεν πρέπει ποτέ να το παραβλέπουμε σε ένα φυτεμένο ενυδρείο. Πρόκειται για συστατικό κλειδί για τις σωστές βιολογικές λειτουργίες των φυτών και χρησιμοποιείται για τη σύνθεση πρωτεϊνών, το ανοιγόκλεισμα των πόρων των φυτών, την αναπαραγωγή τους, τη δημιουργία ριζών, τη φωτοσύνθεση, καθώς και την αντοχή τους σε ασθένειες. Η έλλειψη καλίου δημιουργεί μια γενική αδυναμία τόσο στην ανάπτυξη των φυτών, όσο και στην εμφάνισή τους και εμποδίζει τη φωτοσύνθεση. Παρουσιάζεται ως κιτρίνισμα στο περίγραμμα των νέων φύλλων και κιτρίνισμα με «κατσάρωμα» των παλιών φύλλων.
Τα φυτά απορροφούν το κάλιο υπό την μορφή ιόντων καλίου (Κ+) από το νερό, παρά από το υπόστρωμα, παρόλο που τόσο στη φύση όσο και στο ενυδρείο μας η μεγαλύτερη συγκέντρωση καλίου πηγάζει από το υπόστρωμα. Το γεγονός αυτό δεν είναι ακόμα πλήρως κατανοητό, αν και η ύπαρξη συγκεντρώσεων καλίου στο υπόστρωμα βοηθά στην παρουσία αμμωνίου για τις ρίζες των φυτών. Το νερό της βρύσης περιέχει πολύ μικρές ποσότητες καλίου, γι' αυτό χρειάζεται να το προσθέτουμε στο ενυδρείο μας με τη μορφή λιπασμάτων. Λιπάσματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε είναι αυτά που παρέχουν το κάλιο με τη μορφή ενώσεων, όπως το χλωριούχο κάλιο (ΚCl), το νιτρικό κάλιο (KNO3) το οποίο περιέχει και άζωτο (υπό τη μορφή νιτρικών) σε αναλογία Κ:Ν (NO3)=39%:14% (61%), το όξινο φωσφορικό κάλιο (K2HPO4) το οποίο περιέχει και φώσφορο (υπό την μορφή φωσφορικών) σε αναλογία Κ:Ρ (PO4)=45%:18% (55%) κ.α.

Θείο (S)
Το θείο χρησιμοποιείται στην παραγωγή αμινοξέων, πρωτεϊνών και χλωροφύλλης και συχνά το βρίσκουμε σε ικανοποιητικές ποσότητες στο νερό βρύσης. Τα φυτά απορροφούν το θείο υπό τη μορφή θειικών ριζών (SO42-), οι οποίες βρίσκονται σε ικανοποιητικές ποσότητες σε διάφορα υποστρώματα του εμπορίου. Πολλά λιπάσματα που πωλούνται στο εμπόριο περιέχουν ενώσεις θείου. Το νερό της βροχής περιέχει επίσης, σχετικά υψηλές συγκεντρώσεις θειικών ριζών, γεγονός όμως που κυμαίνεται ανάλογα με την τοποθεσία και αστάθμητους παράγοντες. Ένας από τους σημαντικούς λόγους που πρέπει να προσέχουμε όταν χρησιμοποιούμε νερό βροχής για αλλαγές στο ενυδρείο μας, είναι ότι το βρόχινο νερό μπορεί να περιέχει μεγάλες συγκεντρώσεις θείου, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα λεπτά της βροχόπτωσης. Το θείο στην ακατέργαστη μορφή του είναι ένα επικίνδυνο χημικό και θα πρέπει να αποφεύγεται η εισαγωγή του στο ενυδρείο. Λιπάσματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για την προσθήκη θείου/θειικών ριζών στο ενυδρείο είναι το θειικό μαγνήσιο (MgSO4) που περιέχει και μαγνήσιο και το θειικό κάλιο (K2SO4) που περιέχει και κάλιο.


Μικροστοιχεία (Micronutrients)
Αυτά τα θρεπτικά συστατικά χρειάζονται από τα φυτά μόνο σε πολύ μικρές ποσότητες και συχνά θα τα δούμε να αναφέρονται ως ιχνοστοιχεία. Παίζουν σημαντικό ρόλο στις βιοχημικές διεργασίες που συντηρούν τα φυτά και ζωτικό ρόλο στην καλή υγεία των φυτών.

Βόριο (B)
Το βόριο απορροφάται από τα φυτά υπό τη μορφή βορικών ριζών (ΒΟ33-) και είναι απαραίτητο για τις λειτουργίες της κυτταρικής μεμβράνης, την ανάπτυξη των ριζών του φυτού, τη μεταφορά υδρογονανθράκων, την ισορροπία στο μεταβολισμό των φυτών καθώς και για τη δημιουργία των ανθών. Τα υγρά λιπάσματα για υδρόβια φυτά συνήθως περιέχουν βόριο στη μορφή βορικών ριζών ή/και βοριούχου νατρίου (Νa2B4O7). Επίσης, το συναντάμε πολύ συχνά και στο νερό βρύσης. Συνήθως, είναι πολύ σπάνιο να έχουμε έλλειψη βορίου στο ενυδρείο μας και γι' αυτό το συστατικό αυτό δεν θεωρείται ότι πρέπει να συμπληρώνεται ξεχωριστά στο ενυδρείο μας.
Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα φυτά, όταν υπάρχει έλλειψη βορίου στο νερό του ενυδρείου μας, είναι τα φυτά να παράγουν δευτερεύοντες βλαστούς, αλλά αυτοί σύντομα να πεθαίνουν.

Σίδηρος (Fe)
Ο σίδηρος είναι ένα από τα σημαντικότερα μικροστοιχεία και χρησιμοποιείται από τα φυτά για την αναπνοή τους, για δημιουργία ενζύμων και σύνθεση της χλωροφύλλης. Τα φυτά απορροφούν το σίδηρο από τα φύλλα τους, αλλά και από τις ρίζες τους. Ως στοιχείο ο σίδηρος είναι πιο εύκολα αφομοιώσιμος στα φυτά με τη μορφή ιόντων Fe2+, παρόλο που με την παρουσία οξυγόνου μετατρέπεται σε Fe3+, όπου είναι δύσκολο για τα φυτά να τον αφομοιώσουν. Το πρόβλημα αυτό μπορεί εύκολα να ξεπεραστεί αν τον χρησιμοποιούμε σε μορφή δακτυλίων μεταλλικών ιόντων ή με τη μορφή χειλικού σιδήρου.
Οι δακτύλιοι μεταλλικών ιόντων είναι διαλυμένες οργανικές ενώσεις, οι οποίες δεσμεύονται με μέταλλα και αποτρέπουν έτσι τη δημιουργία μεγαλύτερων μορίων μέσω της οξείδωσης. Ο πιο συνήθης δακτύλιος μεταλλικών ιόντων που συναντάμε στα λιπάσματα είναι ο EDTA, o οποίος χρησιμοποιείται συχνά για την παροχή χειλικού σιδήρου (FeEDTA). Στη συνέχεια ο σίδηρος της μορφής Fe2+ απελευθερώνεται σιγά-σιγά από το χειλικό σίδηρο και γίνεται διαθέσιμος στα φυτά.
Παρόλο που ο σίδηρος -ή για να είμαστε πιο σωστοί ο χειλικός σίδηρος- παρέχεται στο ενυδρείο μας σε μεγάλες ποσότητες μέσω των λιπασμάτων, υπάρχει και στο εμπόριο σε διάφορα υποστρώματα εμπλουτισμένα με θρεπτικά συστατικά.
Ο σίδηρος και οι φυσικοί οργανικοί δακτύλιοι μεταλλικών ιόντων σε συνδυασμό με ένα υπόστρωμα όπου υπάρχει λίγο οξυγόνο, εξασφαλίζουν την ύπαρξη σιδήρου σε μορφή που μπορεί να αφομοιωθεί από τα φυτά.
περισσότερα υγρά λιπάσματα που κυκλοφορούν στο εμπόριο περιέχουν σίδηρο ή/και χειλικό σίδηρο και πρέπει πάντα να τα χρησιμοποιούμε για τη σωστή ανάπτυξη των φυτών.
Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα φυτά, όταν υπάρχει έλλειψη σιδήρου στο νερό του ενυδρείου μας, είναι η παρουσία κίτρινων φύλλων που γίνονται εύθραυστα, διάφανα και τελικά πέφτουν ή αποσυντίθενται.

Χλώριο (Cl)
Το χλώριο απορροφάται από τα φυτά με τη μορφή χλωριούχων ιόντων (Cl-) και χρησιμοποιείται για την όσμωση, την ισορροπία ιόντων καθώς επίσης και την φωτοσύνθεση. Τα χλωριούχα ιόντα είναι συνήθως σε ικανοποιητικές ποσότητες στο νερό βρύσης (ακόμα και μετά τη χρήση συσκευών αποχλωρίωσης). Έτσι, δεν υπάρχει ιδιαίτερο θέμα για παραπάνω προσθήκη στο νερό του ενυδρείου μας μέσω λιπασμάτων.
Να σημειωθεί ότι με τη χρήση χλωριούχου καλίου (KCl), συμπληρώνουμε στο ενυδρείο μας όχι μόνο κάλιο αλλά και χλώριο σε αναλογίες Κ:Cl=53%:47%.

Νικέλιο (Ni)
Το νικέλιο απορροφάται από τα φυτά με τη μορφή ιόντων νικελίου (Ni2+) σε ελάχιστες ποσότητες και χρησιμοποιείται για την παραγωγή του ενζύμου ουρεάσης, η οποία διασπά τις νιτρογενείς ενώσεις ουρίας σε αμμωνία. Βρίσκεται σε ικανοποιητικές ποσότητες στο νερό βρύσης και σπανίως θα διαπιστώσουμε έλλειψη ή αφθονία του στο νερό του ενυδρείου μας.

Χαλκός (Cu)
Ο χαλκός απορροφάται από τα φυτά με τη μορφή ιόντων χαλκού (Cu2+), τόσο από το νερό του ενυδρείου μας, όσο και από το υπόστρωμα, παρόλο που τα χουμικά οξέα και οι οργανικές ενώσεις που βρίσκονται στο υπόστρωμα συχνά δεσμεύουν το χαλκό και άλλα μέταλλα, κάνοντάς τα μη αφομοιώσιμα για τα φυτά. Ο χαλκός είναι το συστατικό κλειδί για τα ένζυμα που διευκολύνουν την αναπνοή των φυτών, αλλά χρειάζεται σε ελάχιστες ποσότητες από τα φυτά. Παραπάνω λίπανση με χαλκό δεν χρειάζεται το ενυδρείο μας. Αντίθετα, πολλές φορές το νερό της βρύσης περιέχει πολύ μεγαλύτερες ποσότητες χαλκού από αυτές που χρειάζονται τα φυτά. Επειδή τα φυτά δεν έχουν τον έλεγχο για την ποσότητα χαλκού που απορροφούν, απλά απορροφούν όσο βρίσκουν διαθέσιμο. Το αποτέλεσμα, αν απορροφήσουν περισσότερο, είναι να δημιουργηθεί μεταλλική τοξικότητα, η οποία δημιουργεί στην αρχή καφέ περιοχές στα φύλλα του φυτού και μετά διάλυση του ιστού. Προσοχή πρέπει να δώσουμε στη χρήση του κατά τη διάρκεια θεραπειών καταπολέμησης παρασίτων ή άλγης.
Τα μέγιστα επιτρεπτά επίπεδα χαλκού που δεν δημιουργούν πρόβλημα στην υγεία των ψαριών είναι 0.02 mg/lt. Γι' αυτό το λόγο τα φυτά προσφέρονται για ένα ενυδρείο, αφού μειώνουν με την κατανάλωσή τους τη συγκέντρωση χαλκού στο νερό, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούμε νερό βρύσης για τις αλλαγές νερού στο ενυδρείο μας.

Μαγγάνιο (Mn)
Το μαγγάνιο απορροφάται από τα φυτά με τη μορφή ιόντων μαγγανίου (Mn2+), τόσο από τα φύλλα τους, όσο και από τις ρίζες τους. Ενεργοποιεί ένζυμα που χρειάζονται για την παραγωγή χλωροφύλλης και κατά τη φωτοσύνθεση. Τα φυτά χρειάζονται σχετικά μικρές ποσότητες μαγγανίου. Παρόλα αυτά πρόκειται για ένα μικροστοιχείο που είναι πολύ βασικό. Στις περισσότερες περιπτώσεις ικανοποιητικές ποσότητες μαγγανίου υπάρχουν και στο νερό βρύσης, αλλά η παραπάνω λίπανση με κάποιο από τα λιπάσματα του εμπορίου, βεβαιώνει ότι δεν θα δημιουργηθούν προβλήματα λόγω έλλειψης του στοιχείου αυτού.
Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα φυτά, όταν υπάρχει έλλειψη μαγγανίου στο νερό του ενυδρείου μας, είναι η εμφάνιση κίτρινων περιοχών μεταξύ των νεύρων των φύλλων, ενώ τα ίδια τα νεύρα παραμένουν πράσινα. Ο ιστός μεταξύ των νεύρων πεθαίνει, δημιουργώντας μακριές τρύπες στα φύλλα. Τα συμπτώματα αυτά μπορούν επίσης να εμφανισθούν από παρουσία υπερβολικού σιδήρου λόγω του ότι ο σίδηρος εμποδίζει τη λήψη μαγγανίου.

Μολυβδένιο (Mo)
Το μολυβδένιο είναι ένα βασικό θρεπτικό συστατικό για τα υδρόβια φυτά. Είναι ένα συστατικό του ενζύμου που χρησιμοποιείται από τα φυτά για να διασπάσουν τα νιτρικά (ΝΟ3-) σε αμμώνιο (ΝΗ4+) για τη σύνθεση πρωτεϊνών. Είναι βασικό συστατικό σε συνθήκες "σκληρών" νερών, όπου η ύπαρξη αμμώνιου ως πηγή λήψης αζώτου είναι μικρή ή ελάχιστη. Τα φυτά απορροφούν το μολυβδένιο με τη μορφή αλάτων μολυβδενίου (ΜοΟ42-). Υπό αυτή τη μορφή υπάρχει συνήθως και στο νερό βρύσης, αν και η περαιτέρω λίπανση με ταμπλέτες για το υπόστρωμα ή με υγρά λιπάσματα εξασφαλίζει τα απαραίτητα επίπεδα μολυβδενίου στο ενυδρείο μας.
Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα φυτά, όταν υπάρχει έλλειψη μολυβδενίου στο νερό του ενυδρείου μας, είναι τα παλιά φύλλα να εμφανίζουν σταδιακά κίτρινα στίγματα μεταξύ των νεύρων, το οποίο ακολουθείται από καφετιές περιοχές κατά μήκος των περιθωρίων των φύλλων.

Ψευδάργυρος (Zn)
Ο ψευδάργυρος είναι ένα βασικό συστατικό για την συνολική υγεία των φυτών. Είναι συστατικό πολλών ενζύμων και παίρνει μέρος στο σχηματισμό της χλωροφύλλης. Ο ψευδάργυρος απορροφάται με τη μορφή Zn2+ μέσω των φύλλων και των ριζών του φυτού. Σε υψηλές συγκεντρώσεις είναι τοξικός τόσο για τα ψάρια, όσο και για τα φυτά, παρόλο που η λογική χρήση λιπασμάτων που περιέχουν ψευδάργυρο μας εξασφαλίζει ότι δεν θα φτάσει ποτέ σε αυτά τα επίπεδα. Ικανοποιητικά (και όχι επικίνδυνα) επίπεδα ψευδαργύρου, συναντάμε στο νερό βρύσης, στα διάφορα υγρά λιπάσματα του εμπορίου, αλλά και στα υποστρώματα πλούσια σε ιχνοστοιχεία που πωλούνται για ενυδρειακή χρήση.
Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στα φυτά, όταν υπάρχει έλλειψη ψευδαργύρου στο νερό του ενυδρείου μας, είναι να εμφανίζονται κίτρινες περιοχές μεταξύ των νεύρων στα παλαιότερα φύλλα, στα περιθώρια και στην άκρη των φύλλων.


Συμπερασματικά
Η έλλειψη ή η αφθονία ενός ή περισσοτέρων θρεπτικών συστατικών μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα τόσο στα ψάρια, όσο και στα φυτά του ενυδρείου μας. Επειδή τα φυτά δεν έχουν τον έλεγχο, όσον αφορά τις ποσότητες που θα απορροφήσουν, από κάποια στοιχεία όπως ο χαλκός, η αφθονία αυτών των στοιχείων μπορεί να δημιουργήσει βασικά προβλήματα στα κύτταρα των φυτών, τα οποία στη συνέχεια θα επηρεάσουν τη συνολική υγεία τους. Το να μπορούμε να προσθέτουμε πάντα τις σωστές αναλογίες μάκρο- και μίκροστοιχείων στο ενυδρείο μας δεν είναι ό,τι πιο εύκολο. Επειδή είναι δύσκολο να μετρήσουμε τη συγκέντρωση του κάθε στοιχείου ξεχωριστά, ο μόνος τρόπος που μπορούμε να δούμε αν κάτι λείπει ή βρίσκεται σε αφθονία, είναι με την παρατήρηση της υγείας των φυτών που έχουμε στο ενυδρείο μας. Η έλλειψη κάποιων στοιχείων μπορεί να εντοπιστεί με πολλούς τρόπους, κυρίως όμως με την παρατήρηση της ανάπτυξης των φυτών. Όταν υπάρχει έλλειψη στοιχείων, συνήθως τα φυτά δεν μεγαλώνουν γρήγορα (εξαρτάται και από το πόσο γρήγορα αναπτύσσεται και μεγαλώνει το κάθε φυτό), ή τα νέα φύλλα που βγαίνουν είναι παραμορφωμένα, ή παρουσιάζονται αλλοιώσεις στο χρώμα των φύλλων ή ακόμα και αποσύνθεση της κυτταρικής δομής των φύλλων. Αυτό μπορεί να παρουσιαστεί όχι σε όλα, αλλά σε ορισμένα φυτά του ενυδρείου μας, λόγω των διαφορετικών αναγκών που έχει το κάθε φυτό στα θρεπτικά στοιχεία.
Πολλές φορές η έλλειψη ενός στοιχείου οφείλεται στην αφθονία κάποιου άλλου. Σε αυτήν την περίπτωση, το στοιχείο σε αφθονία δημιουργεί δεσμούς (δεσμεύει) το άλλο στοιχείο, δημιουργώντας πρόβλημα αφομοίωσης του δεύτερου από τα φυτά.
Ένας καλός τρόπος για να ελέγχουμε αν κάποιο πρόβλημα παρουσιάζεται λόγω έλλειψης θρεπτικών στοιχείων ή αφθονίας κάποιων από αυτά, είναι να δούμε και να συγκρίνουμε τα συμπτώματα σε φυτά γρήγορης και αργής ανάπτυξης. Αν υπάρχει αφθονία κάποιου στοιχείου, τα φυτά γρήγορης ανάπτυξης δεν θα επηρεαστούν γιατί μπορούν βασικά να καταναλώσουν τα συστατικά με το να αναπτύξουν με γρήγορους ρυθμούς νέα φύλλα. Τα αργής ανάπτυξης φυτά δεν έχουν άλλη δυνατότητα, από το να επιταχύνουν τη διαδικασία αποδόμησης έως ότου συμπτώματα της αφθονίας του συστατικού αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Με αντίστοιχο τρόπο, αλλά αντίθετα, τα φυτά γρήγορης ανάπτυξης θα δείξουν σημάδια έλλειψης κάποιου στοιχείου άμεσα, πριν από τα φυτά αργής ανάπτυξης, τα οποία θα έχουν μεγαλύτερα αποθέματα.
Γενικότερα, τα φυτά απορροφούν περισσότερα θρεπτικά στοιχεία απ' ό,τι χρειάζονται και τα αποθηκεύουν στον κυτταρικό ιστό τους για μετέπειτα χρήση. Προβλήματα δημιουργούνται όταν τα αποθέματα αυτά τελειώσουν, όπου η διαδικασία της σταδιακής οικοδόμησης αρχίζει να γίνεται τοξική, επηρεάζοντας τη σωστή λειτουργία των κυττάρων. Όπως για παράδειγμα με το σίδηρο, όπου η απουσία του στα κύτταρα των φύλλων των φυτών δημιουργεί καφέ σημάδια στα φύλλα. Όσο εξαντλούνται τα αποθέματα σιδήρου και το φυτό δεν μπορεί να βρει και να πάρει το σίδηρο που χρειάζεται, τα σημάδια αυτά γίνονται όλο και πιο έντονα μέχρι που το συγκεκριμένο σημείο του φύλλου νεκρώνεται.
Πολλά προβλήματα, που έχουν να κάνουν με τα θρεπτικά συστατικά, παρουσιάζουν σημάδια κιτρινίσματος στον ιστό των φύλλων (χλώρωση), λόγω έλλειψης χλωροφύλλης. Η χλώρωση συμβαίνει όταν ένα φυτό δεν μπορεί να παράγει την απαραίτητη ποσότητα χλωροφύλλης, λόγω έλλειψης θρεπτικών συστατικών. Αφού η χλωροφύλλη χρησιμοποιείται κατά τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης, η έλλειψή της εμποδίζει ζωτικές λειτουργίες στο φυτό, οι οποίες επηρεάζουν άμεσα την υγεία του. Πολλά από τα θρεπτικά συστατικά χρειάζονται για τη σωστή λειτουργία παραγωγής χλωροφύλλης, άρα η χλώρωση είναι ένα τρανό σημάδι ότι υπάρχει πρόβλημα με τα θρεπτικά στοιχεία στο ενυδρείο μας.



Βιβλιογραφία
- Encyclopedia of Aquarium Plants by Peter Hiscock
- "Κατάλογος διάγνωσης & θεραπείας ασθενειών υδρόβιων φυτών" by Aquazone
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

  • Σχετικό περιεχόμενο

    • Από Anna Dragoumanou
      Άρχισα να ψάχνω για ενυδρείο πριν περίπου ένα χρόνο. Κατέληξα σε ένα 65λίτρο της Hailea, με λάμπα φθορίου 24 W. Δεν ξέρω πλέον αν ήταν για το καλύτερο, αλλά ήθελα να φτιάξω μόνη μου το ντεκόρ. Για αυτό και αποφάσισα να το κατασκευάσω με φενιζόλ, τσιμέντο και πολλή σιλικόνη.
      Έφτιαξα το προσχέδιο και μετά από πολλές αλλαγές κατέληξα στο τελικό. Το φίλτρο είναι κρυφό και τοποθετείται πίσω από τον κορμό του δέντρου.
       
      Μετά από 2 μήνες (Σεπτέμβρης - Δεκέμβρης 17) και πάρα πολλές αλλαγές νερού κατάφερα να στρώσω το Ph και πήρα τα πρώτα φυτά: Lilaeopsis brasilliensis (το έφαγαν αργότερα τα κοι ), Ludwigia repens, Anubia Barteri, Aponogeton madagascariensis (το αγαπημένο μου), Echinodorus Tenellus, Cryptocoryne Undulata 'Broad Leaves', ένα μίνι νούφαρο και το φυτό που μεγαλώνει πάνω στο ξύλο, το οποίο δεν μπορώ να βρω ποιο είναι. Το είχα παραγγείλει σαν σπόρο από το ίντερνετ. 
       
      Λειτούργησε για ένα μήνα μόνο με τα φυτά και στη συνέχεια απέκτησα δύο Κόι (μου τα πούλησαν για χρυσόψαρα) και ένα μικροσκοπικό γλυφτη- που δεν ξέρω τι ακριβώς είναι.
       
      Πλέον τα κόι έχουν μετακομίσει, σε ενυδρείο πολύ μεγαλύτερο και καταλληλότερο από το δικό μου και στη θέση τους υπάρχουν 5 γκάπι, 3 αρσενικά και δύο θυληκά από γέννα φίλου μου, μαζί και ένα apple snail και δύο κοινά plec. Σήμερα, έχει 6 μήνες λειτουργίας και πέντε με ψάρια. Όλα καλά προς το παρόν!
       
      Αναμένεται να υπάρξουν έξτρα συγκάτοικοι , ένα κοπαδάκι Endlers και ολοκληρωθήκαμε σαν οικογένεια!


    • Από nkarvounis
      pH





      ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
      Ονομάζουμε pH τη συγκέντρωση ιόντων υδρογόνου (Η+) σε γραμμάρια ανά λίτρο διαλύματος.
      Με το pH μετράμε την οξύτητα του νερού. Με βάση το 7 όπου το pH ουδέτερο, δηλαδή ο αριθμός ιόντων υδρογόνου (Η+) είναι ίσος με τον αριθμό ιόντων υδροξυλίου (ΟΗ-),όσο ανεβαίνει η τιμή αυτή, το νερό γίνεται αλκαλικό, σε αντίθετη περίπτωση το νερό γίνεται όξινο.

      ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ pH
      • Ενυδρεία γλυκού νερού : 6.5 – 7.5
      • Ενυδρεία λιμνών Victoria, Malawi & Tanganyika : 7.5 – 8.5
      • Ενυδρεία Θαλασσινού νερού : 8.0 – 8.5

      ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ pH ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΤΙΜΕΣ
      Άνοδος :
      • Προσθήκη χημικού ειδικού για άνοδο PH και Ανθρακικής σκληρότητας.
      • Προσθήκη χημικού. (Ανθρακικό νάτριο-Carbonate Soda / Διττανθρακικό νάτριο-Bicarbonate Soda)
      • Προσθήκη ασβεστολιθικών πετρωμάτων.
      • Μείωση της παροχής Διοξειδίου του Άνθρακα. ( CO 2 )

      Μείωση :
      • Προσθήκη χημικού. (Φωσφορικό οξύ)
      • Αύξηση της παροχής Διοξειδίου του Άνθρακα. ( CO 2 )
      • Φιλτράρισμα του νερού με τύρφη.
      • Χρήση Αντίστροφης Όσμωσης.

      ΠΡΟΣΟΧΗ
      Πριν από την μεταβολή του Ph, πρώτα θα πρέπει να ελεγχθούν τα επίπεδα της ανθρακικής σκληρότητας (kΗ). Η ανθρακική σκληρότητα έχει άμεση επίδραση στην σταθερότητα του pH, γι αυτόν το λόγο θα πρέπει να είναι μεταξύ 4 dkH και 10 dkH γερμανικών βαθμών. Σε άλλη περίπτωση αυξομείωση του Ph μπορεί να οδηγήσει σε απότομη πτώση της ανθρακικής σκληρότητας.
      Ανθρακική Σκληρότητα (kH)





      ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
      Η ανθρακική σκληρότητα μας ενημερώνει για τα ποσοστά ασβεστίου και μαγνησίου που συνδέονται με ανθρακικά και διττανθρακικά άλατα.
      Η ανθρακική σκληρότητα είναι από τους πλέον σημαντικούς δείκτες αναφορικά με την διατήρηση της σταθερότητας του pH.
      Συνήθως στα ενυδρεία γλυκού νερού το kH είναι στους 4 odkH. Υπάρχει όμως περίπτωση να μειωθεί. Βασικοί παράγοντες που συντελούν σ’ αυτό είναι η ταχύτατη άνοδος των βακτηριδίων ή η έλλειψη διοξειδίου του άνθρακα (CO2)

      ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ kH ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΤΙΜΕΣ
      Άνοδος :
      • Προσθήκη αλατιού για ενυδρειακή χρήση για άνοδο Ανθρακικής σκληρότητας.
      • Προσθήκη μαγειρικής σόδας. (Διττανθρακικό νάτριο-Bicarbonate Soda)
      • Προσθήκη σόδας πλυσίματος. (Ανθρακικό νάτριο-Carbonate Soda)
      • Ανάμιξη δυο διαφορετικής ανθρακικής σκληρότητας νερών

      Μείωση :
      • Προσθήκη χημικού. (pH/kH DOWN)
      • Χρήση Αντίστροφης Όσμωσης (Reverse Osmosis).
      • Φιλτράρισμα του νερού με τύρφη.
      • Ρητίνες.
      • Βράσιμο του νερού (Ενδεικτικό. Δεν συνίσταται αλλά με το βράσιμο, το νερό χάνει τελείως την ανθρακική σκληρότητα).
      Ολική Σκληρότητα (gH)




      ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
      Ολική σκληρότητα είναι το σύνολο της προσωρινής (kH) και μόνιμης* (nkH) σκληρότητας.
      H ολική σκληρότητα μετράει την αναλογία ανθρακικού μαγνησίου, ασβεστίου και σιδήρου στο νερό.
      Στα ενυδρεία γλυκού νερού η ολική σκληρότητα κυμαίνεται μεταξύ 6 και 25 γερμανικών βαθμών.
      Σε αντίθεση με την ανθρακική σκληρότητα, η ολική δεν επηρεάζει το pH. Είθισται οι βαθμοί της ολικής σκληρότητας να είναι περισσότεροι από αυτούς της ανθρακικής, υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου συμβαίνει το αντίθετο όπως στις λίμνες Malawi & Tanganyika.

      * Μόνιμη σκληρότητα καλούμε τον συνδυασμό ασβεστίου και μαγνησίου με άλλα οξέα. Ο συνδυασμός αυτός έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία αλάτων που ευθύνονται για την μόνιμη σκληρότητα.

      ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ gH ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΤΙΜΕΣ
      Άνοδος :
      • Προσθήκη ειδικού αλατιού για ενυδρειακή χρήση για άνοδο της σκληρότητας.
      • Προσθήκη αλατιού Epsom (Θειικό Μαγνήσιο).
      • Προσθήκη θαλασσινού αλατιού.
      • Προσθήκη ασβεστούχων πετρών.

      Μείωση :
      • Χρήση Αντίστροφης Όσμωσης (Reverse Osmosis).
      • Ανάμιξη δυο διαφορετικής σκληρότητας νερών.
      • Ρητίνες.
      Αμμώνιο / Αμμωνία (NH3/NH4)





      ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
      Τα ψάρια εκκρίνουν ένα ποσοστό του σωματικού βάρους τους στο νερό κάθε
      ημέρα υπό μορφή αμμωνίου, το αμμώνιο θεωρείται και το πρώτο στάδιο αποσύνθεσης στον κύκλο του αζώτου.
      Το αμμώνιο είναι μη τοξικό, αλλά, η αύξηση του ph, μετατρέπει το μεγαλύτερο μέρος αυτού σε τοξική αμμωνία. Η οποία είναι βλαβερή για τα ψάρια. Σε μικρές ποσότητες μπορεί να οδηγήσει σε μερικό μόνιμο κάψιμο στα βράγχια των ψαριων ενώ σε μεγαλύτερες ποσότητες στο θάνατο τους.
      Σε ένα ισορροπημένο ενυδρείο τα επίπεδα αμμωνίας είναι 0 mg/l.

      ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΝΗ3/ΝΗ4 ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΤΙΜΕΣ
      Μείωση :
      • Χρήση χημικού υλικού στο φίλτρο (Ζεόλιθος ή ειδικά σφουγγάρια).
      • Συχνές αλλαγές νερού.
      • Μείωση του ταΐσματος (ποσότητα & φορές ανά ημέρα).
      Νιτρώδες Οξύ (ΝΟ2)




      ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
      Το νιτρώδες Οξύ(NO2) είναι ένα ισχυρό δηλητήριο που εμποδίζει τη μεταφορά του οξυγόνου από το αίμα και οδηγεί στην εσωτερική ασφυξία.
      Διαμορφώνεται από τη βακτηριδιακή αποσύνθεση του αμμώνιου και χωρίζεται περαιτέρω σε μη τοξικό σε κανονικες ποσοτητες νιτρικό άλας (NO3).
      Εάν τα επίπεδα νιτρώδους οξέως που υπερβαίνουν το 0.1 mg/l μετριούνται.
      Εάν τα επίπεδα του Νιτρώδους οξέως είναι μετρήσιμα τότε δεν έχουμε σωστή λειτουργία του κύκλου του αζώτου.

      Μέτρα κατά των υπερβολικών επιπέδων νιτρώδους οξέως:
      • Αλλαγή νερού 40-50% του συνολικού όγκου του ενυδρείου.
      • Προσθήκη υλικών στο φίλτρο για την δημιουργία ή αύξηση των βακτηριδιακών αποικιών.
      • Μείωση της καθημερινής ποσότητας ταΐσματος.
      • Έλεγχος του αριθμού των ψαριών.
      • Προσεκτική και ελάχιστη χρήση φαρμάκων.
      Νιτρικό Άλας (ΝΟ3)





      ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
      Αν και το νιτρικό άλας (NO3) είναι μη τοξικό, σταματά την αύξηση των ψαριών και οδηγεί στην υπερβολική αύξηση των αλγών σε μεγαλες ποσοτητες.
      Το νιτρικό άλας διασπάται στις αποικίες βακτηριδίων που σχηματίζονται κάτω από τους αναερόβιους θύλακες (oxygen-free). Αυτοί εμφανίζονται, παραδείγματος χάριν, στο βυθό ανάμεσα στην άμμο και στο υπόστρωμα.
      Κάθε φίλτρο που λειτουργεί στις κανονικές βιολογικές αρχές παράγει νιτρικό άλας σαν τελικό προιόν του κύκλου του αζώτου. Η κατανάλωση νιτρικών αλάτων δεν είναι συχνά αρκετά μεγάλη, και το νερό σταδιακά εμπλουτίζεται με νιτρικό άλας το οποίο οδηγεί σε αύξηση της άλγης.

      Μέτρα κατά των υπερβολικών επιπέδων νιτρικών αλάτων:
      • Χρήση αντίστροφης όσμωσης ( η αντίστροφη όσμωση αφαιρεί περίπου το 95% των νιτρικών αλάτων από το νερό του δικτύου ύδρευσης.
      • Χρήση ρητινών.
      • Τακτικές μερικές αλλαγές νερού ανά εβδομάδα το 20%.
      • Αύξηση της ποσότητας των υδροχαρών φυτών στο ενυδρείο.
      Σίδηρος (Fe)




      ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
      Ο σίδηρος είναι μια από τις κύριες θρεπτικές ουσίες των υδρόβιων φυτών και πρέπει να είναι διαθέσιμος στο νερό σε ποσοστά μεταξύ 0.5- 2.0 mg/l.

      Ο σίδηρος επιτρέπει την χλωροφυλλική λειτουργία και βοηθάει στην αναπνοή των φυτών. Όταν λείψει, τα φύλλα, χάνουν το χρώμα τους και εμφανίζουν μια κατάσταση χλώρωσης. Η ανάπτυξή τους καθυστερεί και τελικά σταματάει. Σε μεγάλες συγκεντρώσεις σιδήρου έχουμε αύξηση της άλγης και ποσοστό άνω των 2.0 mg/l μπορεί να επιφέρει των θάνατο στα ψάρια.

      ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ Fe ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΤΙΜΕΣ
      • Προσθήκη σιδήρου για ενυδρειακή χρήση, είτε σε υγρή μορφή είτε σε μορφή κόκκων ή ταμπλέτων.
      • Χρήση υποστρώματος πλούσιου σε θρεπτικά συστατικά.
      Κάλιο (Κ)




      Το κάλιο είναι απαραίτητο για την αφομοίωση των θρεπτικών συστατικών. Όταν λείπει, τα φυτά δεν διαθέτουν αποθέματα. Χάνουν την σκληρότητά τους. Η ανάπτυξη δεν γίνεται κανονικά. Τα φύλλα αποκτούν κηλίδες και παρατηρούμε ελάχιστη αντίσταση των ιστών στις αρρώστιες.
      Ασβέστιο (Ca)





      Το ασβέστιο προστατεύει τα φυτά από εξωτερικές επιθέσεις και κρατά τα κύτταρά τους συνδεδεμένα μεταξύ τους. Η έλλειψη του προκαλεί μια καθυστέρηση της ανάπτυξης και καθιστά τα φυτά πιο ευάλωτα στις ασθένειες.
      Φωσφορικό Άλας (PO4)


      ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
      Τα φωσφορικά άλατα και τα νιτρικά άλατα είναι οι κύριες θρεπτικές ουσίες των αλγών. Τα υπερβολικά επίπεδα φωσφορικών αλάτων προωθούν την ανεπιθύμητη αύξηση των αλγών. Οι κύριες πηγές φωσφορικών αλάτων είναι η τροφή ψαριών και ακατάλληλα ενυδρειακά προϊόντα που περιέχουν υψηλά επίπεδα φωσφορικού άλατος.

      ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ PO4 ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΤΙΜΕΣ
      • Τακτικές μερικές αλλαγές νερού ανά εβδομάδα το 20%.
      • Αφαίρεση των νεκρών φυτών ή φύλλων από το ενυδρείο.
      • Χρήση χημικού υλικού στο φίλτρο
      • Αύξηση της ποσότητας των υδροχαρών φυτών στο ενυδρείο.
      • Προσθήκη ταχέως αναπτυσσόμενων υδροχαρών φυτών.
    • Από richie_black_moor
      Καλησπέρα,
      Έχω αναρτήσει Κ μια αγγελία αλλα δε ξέρω ποιο είναι το πιο κατάλληλο μέρος για να απευθυνθώ για το συγκεκριμένο θέμα.Έχω 3 χρυσόψαρα σε ενυδρείο 105 λιτρων. Τα έχω εδώ Κ 4 χρόνια Κ προσπαθω να τα φροντίσω σωστά Κ τα αγαπώ πολυ. Επειδή τον τελευταίο καιρό όμως άλλαξαν κάποιες συνθήκες δυστυχώς ( κ το λεω με πόνο ψυχης) δε μπορώ να τα κρατήσω άλλο. Ψάχνω να βρω κάποιον που θα τα φροντίσει καλά ( σε σωστό ενυδρείο η λίμνη ) για να τα χαρίσω. Κ αν χρειάζεται Κ κατι απ τον εξοπλισμο τους θα το έχει.το μόνο που μ ενδιαφέρει είναι να τα φροντιζει σωστά
    • Από theodor72
      photo credits: FMEL
      ΓΕΝΙΚΑ
      Μια ιδιαίτερα θρεπτική τροφή για τα ψάρια μας κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών θα μπορούσε να είναι οι προνύμφες (λάρβες) των κουνουπιών. Η διατροφική τους αξία είναι ευρέως αναγνωρισμένη. Οι προνύμφες και οι νύμφες (χρυσαλίδες) των κουνουπιών έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες, αμινοξέα και μικροστοιχεία και χρησιμοποιούνται τόσο ως ζωντανή, όσο και ως κατεψυγμένη τροφή. Μια τέτοια καλλιέργεια, μπορεί να είναι αρκετά απλή, αλλά όπως θα δούμε απαιτεί υπευθυνότητα και προσοχή.

      Στην Ελλάδα απαντώνται πάνω από 50 διαφορετικά είδη κουνουπιών από περίπου 3500 γνωστά είδη παγκοσμίως. Τα κουνούπια χρειάζονται το υγρό στοιχείο για να ολοκληρώσουν τον βιολογικό τους κύκλο. Έτσι ιδανικές εστίες ανάπτυξης αποτελούν τα έλη, οι βάλτοι, οι ορυζώνες, οι λίμνες ρυάκια με μικρή ροή αλλά και άλλες τεχνητές εστίες που μπορούν να κατακρατήσουν έστω και την ελάχιστη ποσότητα νερού (βραχόκηποι, σιντριβάνια, βαρέλια, πιατάκια γλάστρας, δεξαμενές κ.α.) Έχουν τέσσερα υδρόβια στάδια προνύμφης και ένα τελικό ή πέμπτο στάδιο νύμφης που δεν τρέφεται. Μόνο τα θηλυκά τρέφονται περιστασιακά με αίμα καθώς τα θρεπτικά συστατικά που περιέχει, είναι απαραίτητα για να γεννήσουν τα αβγά τους. Εφόσον πραγματοποιήσει ένα γεύμα αίματος, τότε ωριμάζουν τα αβγά και μπορεί να ωοτοκήσει. Αντίθετα τα αρσενικά συνήθως τρέφονται με νέκταρ λουλουδιών και χυμούς από τα φυτά.

      ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ
      Τα κουνούπια καλλιεργούνται εδώ και πολλά χρόνια από ενυδρειόφιλους σε πολλά μέρη του κόσμου, με πολλές και διάφορες μεθόδους. Στη χώρα μας, η καλλιέργεια τους είναι δυνατή μόνο κατά τους μήνες με σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, δηλαδή από 25 oC και πάνω. Τα κουνούπια συνήθως εναποθέτουν τα αβγά τους μεμονωμένα ή πολλά μαζί στο νερό, σε πλευρές δοχείων που σύντομα θα καλυφθούν από νερό ή πάνω σε υγρό έδαφος όπου μπορούν να εκκολαφθούν όταν πλημμυρίσουν από τα νερά της βροχής ή από την παλίρροια. Χωρίς την παρουσία του υγρού στοιχείου δε μπορούν να ολοληρώσουν τον βιολογικό τους κύκλο.

      Η καλλιέργεια κουνουπιών είναι αρκετά απλή. Πρώτα απ’ όλα τοποθετούμε ένα δοχείο σε εξωτερικό χώρο έτσι ώστε να σκιάζεται τουλάχιστον μερικώς. Ρηχά δοχεία με μεγάλη επιφάνεια φαίνεται να είναι καταλληλότερα από τα βαθειά δοχεία. Γεμίζουμε το ενυδρείο με προετοιμασμένο νερό. Καλύτερη πηγή νερού είναι το βρόχινο νερό ή το νερό από μια λίμνη ή ακόμα πιο εύκολα, το νερό από τις αλλαγές που κάνουμε στο ενυδρείο μας.

      Στη συνέχεια, επειδή τα ενήλικα κουνούπια έλκονται από την μυρωδιά της αποσυνθεμένης οργανικής ύλης, προσθέτουμε κάποια οργανική ύλη ή οργανικό λίπασμα. Τα φρέσκα υλικά είναι προτιμότερα από τα παλιά καθώς είναι πλουσιότερα σε μικρόβια και οργανική ύλη. Τα υλικά αυτά θα μείνουν στο νερό για αρκετές ημέρες. Ένας τρόπος χρήσης είναι να μουλιάσουμε το οργανικό υλικό για αρκετές ώρες, και μετά να απλώσουμε το υγρό υλικό πάνω στο βυθό, αφήνοντας το σιγά σιγά να αποσυντεθεί. Ένας άλλος τρόπος είναι να τοποθετήσουμε το στεγνό υλικό μέσα σε ένα δικτυωτό σακουλάκι και να το τοποθετήσουμε μέσα στο δοχείο. Κάποια άλλα υλικά, όπως θρυμματισμένη τροφή για σκύλους ή pellets για ψάρια μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν.

      Μερικές φορές σχηματίζεται ένας βρώμικος αφρός στην επιφάνεια του δοχείου καλλιέργειας, ο οποίος μπορεί να επηρεάσει τα αρχικά στάδια της προνύμφης ή νύμφης. Η φύση ενός τέτοιου σχηματισμού αναμφίβολα επηρεάζεται από ένα πλήθος παραγόντων του δοχείου καλλιέργειας, όπως για παράδειγμα θερμοκρασία νερού, φύση και ποσότητα οργανικού υλικού, και πλήθος προνυμφών.

      Μετά από μερικές ημέρες, όταν το νερό θα έχει καθαρίσει, προσθέτουμε μια χούφτα υδρόβιων φυτών για να αποκτήσουν τα κουνούπια ένα μέρος να κάθονται καθώς εναποθέτουν τα αβγά τους στο νερό. Τα επιμήκη αβγά επιπλέουν στο νερό με την βοήθεια μικρών μαύρων πλωτήρων (το μεγαλείο της φύσης) που έχουν μήκος 6 χιλ. Κάθε τέτοιος πλωτήρας περιέχει από 50 ως 500 αβγά, αριθμός που εξαρτάται εν μέρει και από το πόσο αίμα έχει καταναλώσει το θηλυκό. Κάθε θηλυκό μπορεί να εναποθέσει αρκετές τέτοιες "λέμβους". Αν δεν έχει τραφεί με αίμα, μπορεί πάλι να γεννήσει αυγά, αλλά αυτά θα είναι πιο μικρά και θα έχουν λιγότερες ελπίδες επιβίωσης. Ανάλογα με τη θερμοκρασία του νερού, τα αβγά των περισσότερων ειδών θα εκκολαφθούν σε 1 με 3 ημέρες. Οι προνύμφες αρχικά είναι πολύ μικρές. Τρέφονται με άλγη, πρωτόζωα και οργανική ύλη. Μέσα σε ένα διάστημα 5 με 10 ημερών θα μεταμορφωθούν τέσσερεις φορές μέχρι να φτάσουν το στάδιο της νύμφης. Κρέμονται ανάποδα ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του νερού και όταν ενοχληθούν κάνουν σπασμωδικές κινήσεις. Η ουρά της προνύμφης έχει κάποιες δομές σαν φτερά που της επιτρέπουν να κρέμεται από την επιφάνεια χρησιμοποιώντας την επιφανειακή τάση. Επίσης παρουσιάζουν και έναν ενδιαφέρον τρόπο αναπνοής. Έχουν ένα αναπνευστικό σωλήνα, που φτάνει από την ουρά στην επιφάνεια του νερού. Αυτός ο σωλήνας, χρησιμοποιείται σχεδόν όπως οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τους αναπνευστήρες για να παραμένουν κάτω από το νερό. Τέλος, οι νύμφες σε ένα διάστημα 3 ημερών ή και μικρότερο εξελίσσονται σε ενήλικα κουνούπια. Ο διαχωρισμός των προνυμφών από τις νύμφες, είναι πολύ εύκολος οπτικά. Προσοχή λοιπόν όταν στην καλλιέργεια μας εμφανιστούν νύμφες κουνουπιών γιατί πολύ σύντομα θα εμφανιστούν και τα ενοχλητικά ενήλικα κουνούπια.

      ΤΑΙΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΝΥΜΦΕΣ ΚΟΥΝΟΥΠΙΩΝ
      Μόλις παρατηρήσουμε αβγά να επιπλέουν, τα μαζεύουμε και τα τοποθετούμε σε μικρό γυάλινο βάζο με 5 εκατοστά νερού περίπου και το καλύπτουμε με ένα λεπτό δίχτυ. Όταν λοιπόν τα αυγά εκκολαφθούν σε προνύμφες, απλά μαζεύουμε τις προνύμφες από το δοχείο και τις ταΐζουμε στα ψάρια μας. Καλό είναι να μη ρίχνουμε το νερό του βάζου στο ενυδρείο, για να αποφύγουμε την επιβάρυνση του με ρύπους. Αν πάλι επιθυμούμε προνύμφες μεγαλύτερου μεγέθους ή νύμφες, τοποθετούμε τα αβγά σε ένα μεγαλύτερο βάζο μέχρι να φτάσουν το επιθυμητό μέγεθος.

      Μερικές φορές η καλλιέργεια μας μπορεί να έχει τέτοια επιτυχία που αν ταΐσουμε όλες τις προνύμφες μαζί, κάποιες από αυτές μπορεί να μη φαγωθούν, και να γίνουν ενοχλητικές. Σε μια τέτοια περίπτωση, μπορούμε είτε να τοποθετήσουμε μερικές σε ένα δοχείο και στο ψυγείο όπου ο μεταβολισμός τους θα επιβραδυνθεί, είτε είναι προτιμότερο να τις καταψύξουμε και να τις ταΐσουμε στα ψάρια κατά τους χειμερινούς μήνες. Άλλα είδη εντόμων παράγουν διαφορετικές προνύμφες όπως τα bloodwarms ή τα glasswarm, τις οποίες μπορεί να βρούμε στην καλλιέργεια μας και να ταΐσουμε επίσης στα ψάρια.

      Όπως και με όλες τις ζωντανές τροφές, καλό είναι να αποτελλούν μέρος μιας διατροφής με ποικιλία και να είμαστε προσεκτική στην ποσότητα που ταΐζουμε ανάλογα πάντα με τις διατροφικές απαιτήσεις των ψαριών μας.

      Είναι μακράν προτιμότερο να αναπαράγουμε κουνούπια κατά τον τρόπο που αναφέρθηκε παραπάνω από το να αφήσουμε τα αβγά να εκκολαφτούν στο δοχείο στον εξωτερικό χώρο. Αναπόφευκτα, κάποια θα καταφέρουν να ολοκληρώσουν την μεταμόρφωση τους, να δραπετεύσουν και να μαστίσουν εσάς και τους γύρω σας.

      ! ΠΡΟΣΟΧΗ !
      Σε περίπτωση που προχωρήσουμε σε μια τέτοια καλλιέργεια, θα πρέπει να δείξουμε την πρέπουσα υπευθυνότητα. Αν αμελήσουμε και επιτρέψουμε σε κάποια κουνούπια να φτάσουμε το στάδιο του ενήλικα, θέτουμε σε κίνδυνο την οικογένεια μας, τους γείτονες μας, τα κατοικίδια μας και γενικά την δημόσια υγεία.

      Τα κουνούπια είναι δυνητικοί φορείς ασθενειών, όπως ο δάγκειος πυρετός, ο ιός του Δυτικού Νείλου, η ελονοσία, ο κίτρινος πυρετός κ.α.

      Τέλος υπάρχει το ενδεχόμενο τα κουνούπια να μεταφέρουν ασθένειες και στα ίδια μας τα ψαράκια.

      Τάισμα με προνύμφες κουνουπιού. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Προνύμφες και νύμφες κουνουπιού


      Ο βιολογικός κύκλος του κουνουπιού

      --------------------
      Infusoria, Η απαραίτητη τροφή για νεοεκκολαφθείσες λάρβες
      Microworms, Η ευκολότερη καλλιέργεια ζωντανής τροφής
      Grindal, Θρεπτική και οικονομική ζωντανή τροφή
    • Από Aquazone Team
      Ενυδρείο Καραντίνα
      του Θανάση Μπαλάσκα


      Όλοι μας μέσα στα χρόνια που ασχολούμαστε με το χόμπι του ενυδρείου, άλλοι από την αρχή άλλοι αργότερα, έχουμε βρεθεί σε πολύ δύσκολες καταστάσεις από διάφορες ασθένειες που μας πονοκεφαλιάσαν και μας στεναχώρησαν και με αποτέλεσμα πολλές φορές σημαντικές απώλειες ψαριών.
      Θα μπορούσαμε όμως να γλiτώσουμε αρκετό κόπο, δυσάρεστες στιγμές αλλά και χρήμα; Με την ύπαρξη ενός ενυδρείου καραντίνας σε μεγάλο βαθμό θα προστατέψουμε το κύριο ενυδρείο μας, το οποίο χωρίς την ύπαρξη της, στηρίζεται σε πήλινες βάσεις.

      Αρχικά ας ξεδιαλύνουμε τον όρo "Ενυδρείο Καραντίνα". Με την προαναφερόμενη φράση ορίζουμε ένα ενυδρείο το οποίο ως βασικό του σκοπό έχει την εισαγωγή σε αυτό κάποιου νέου ψαριού ,αν μιλάμε για ενυδρεία γλυκού νερού είτε κάποιου ψαριού αλλά και κοραλιού, αν αναφερόμαστε σε ενυδρεία Θαλασσινού νερού.
      Συνήθως ως ενυδρείο καραντίνα επιλέγουμε κάποιο ενυδρείο με μέγεθος μικρότερο του κύριου ενυδρείου με ελάχιστα προτεινόμενα λίτρα, αν μιλάμε για γλυκό νερό τα 50-60 και για θαλασσινό τα 80 με 100.

      Το ενυδρείο καραντίνας θα πρέπει να το εξοπλίσουμε με όλα αυτά που συνθέτουν και ένα κανονικό ενυδρείο (βιολογικό και μηχανικό φιλτράρισμα μέσω κάποιου φίλτρου, θέρμανση μέσω κάποιου θερμοστάτη, φωτισμός). Στις περισσότερες περιπτώσεις, εκτός από τα ενυδρεία καραντίνας για κοράλια, καλό είναι να προτιμούμε έναν τυπικό φωτισμό.

      Στο aquascaping αυτού του ενυδρείου είναι προτιμότερο να μην τοποθετήσουμε καθόλου υπόστρωμα, παρά μόνο λίγα διακοσμητικά, όπως πέτρες ή ρίζες mopani, αν αναφερόμαστε σε ενυδρείο γλυκού νερού.Έτσι τα ψάρια μας στρεσαρισμένα από την μεταφορά, αλλά και από την υποβολή κάποιας θεραπείας (αν αυτό κρίνεται σκόπιμο) θα έχουν κάποιο μέρος να κρυφτούν.Στο ενυδρείο καραντίνας θαλασσινού νερού μπορούμε να προσθέσουμε λίγα νεκρά κοράλια, έτσι ώστε τα ψάρια που βρίσκονται σε αυτήν να έχουν κάποιες κρυψώνες.

      Οι συνθήκες του νερού στο ενυδρείο καραντίνας θα πρέπει να είναι παραπλήσιες με αυτές του κύριου ενυδρείου, για να αποφύγουμε το επιπλέον στρεσάρισμα κατά την μεταφορά του ψαριού από την καραντίνα στο κύριο ενυδρείο μας.
      Στην καραντίνα μας θα πρέπει μόνιμα να έχουμε ενεργό το βιολογικό μας φίλτρο και αυτό μπορεί να επιτευχθεί με 3 τρόπους.

      Α)Με την μόνιμη παρουσία στην καραντίνα μας κάποιου ανθεκτικού είδους ψαριού ,είτε μιλάμε για ενυδρείο γλυκού νερού, είτε θαλασσινού (Αυτή η λογική δεν με βρίσκει σύμφωνο, μιας και έτσι βασανίζουμε ουσιαστικά το ψάρι και μειώνουμε σημαντικά τον χρόνο ζωής του).

      Β)Με την προσθήκη μόνιμα λίγης τροφής στην καραντίνα, ώστε να παράγεται αμμωνία και να μένει ενεργός ο κύκλος του αζώτου.

      Γ)Με την αφαίρεση μιας ποσότητας του βιολογικού μας υλικού από το κύριο ενυδρείο στην καραντίνα.Με αυτόν τον τρόπο το φίλτρο είναι ικανό να σηκώσει το βιο-φορτίο την περίοδο που έχουμε σε αυτήν ψάρια.
      Θα πρέπει να έχουμε προμηθευτεί όλα τα απαραίτητα τεστ ,έτσι ώστε άμεσα να μπορούμε να παρακολουθούμε τις διάφορες διακυμάνσεις που μπορούν να προκύψουν στην καραντίνα μας, ιδίως κατά την θεραπεία κάποιου ψαριού σε αυτήν.
      Από αρκετά άτομα συχνά ακούγεται ότι ένας καλός χρόνος παραμονής είναι περίπου οι δύο εβδομάδες. Σε αυτήν την λογική θα διαφωνήσω μιας και αυτό το μικρό διάστημα δεν είναι αρκετό να μας δείξει μια πληθώρα ασθενειών που μπορεί να υποβόσκουν στο ψάρι μας. Θα πρότεινα λοιπόν, ένα διάστημα μεταξύ τεσσάρων με έξι εβδομάδων, έτσι ώστε να είμαστε σίγουροι ότι το ψάρι μας είναι καθαρό από κάποια ασθένεια.

      Κατά την εισαγωγή κάποιου άρρωστου ψαριού και μετά το τέλος της θεραπείας του και όταν η καραντίνα μας θα είναι κενή από ψάρια, θα πρέπει να αποστειρωθεί ,για να απομακρύνουμε όλα τα παθογόνα από το νερό. Αυτό μπορεί να υλοποιηθεί με αρκετούς τρόπους. Οι συνηθέστεροι είναι το καλό ξέπλυμα της καραντίνας και η τοποθέτηση της έξω στον ήλιο για κάποιο διάστημα, έτσι ώστε να σκοτωθούν όλα τα παθογόνα. Ένας άλλος τρόπος, εάν δεν θέλετε να μπείτε σε αυτήν την διαδικασία, είναι η προσθήκη ξυδιού ή αραιού διαλύματος χλωρίου για 1 με 2 μέρες. Πάντα θα πρέπει να ξεπλένετε όλα τα μέρη του ενυδρείου καλά μετά από κάθε χρήση.Στην περίπτωση που για να αποστειρώσουμε το ενυδρείο διαλέξουμε την μέθοδο με το χλώριο θα πρέπει μετά για να καταστήσουμε την καραντίνα μας ασφαλή να δεχτεί πάλι ψάρια να βάλουμε αντιχλώριο. Η εισαγωγή ενεργού άνθρακα και οι μεγάλες αλλαγές νερού μετά το τέλος κάποιας θεραπείας είναι καλό να γίνονται, ιδιαίτερα εφόσον το προτείνουν οι κατασκευαστές του φαρμάκου που χρησιμοποιούμε.

      Η λογική του ενυδρείου καραντίνας είναι μια σταθερή αξία από τους περισσοτέρους χομπίστες στο εξωτερικό. αλλά δυστυχώς εμείς οι Έλληνες χομπίστες την αγνοούμε παραδειγματικά και είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους πολλά ενυδρεία παροπλίζονται από τους απογοητευμένους χομπιστες μέσα στον χρόνο. Ίσως αυτή η αδιαφορία να οφείλεται στην ελλιπή ενημέρωση αλλά και στην στενότητα χώρου που αντιμετωπίζουν πολλά σπιτικά ιδίως στα αστικά κέντρα, αλλά αυτά δεν είναι ουσιώδεις δικαιολογίες. Η χρήση του ενυδρείου καραντίνας πρέπει να μας γίνει παιδεία και κάτι απαραίτητο από το ξεκίνημά μας στο χόμπι, διότι όσο καλές συνθήκες και αν έχουμε, σίγουρα κάποια στιγμή θα συμβεί το χειρότερο που ίσως και να σημαίνει την αρχή του τέλους σε αυτό το χόμπι για εμάς από την όποια απογοήτευση λάβουμε.
    • Από Aquazone Project Team
      Μετρώντας το Ψάρι



      Όλοι μας έχουμε στη κατοχή μας ψάρια και πολλές φορές έχουμε σκεφτεί να τα μετρήσουμε για να δούμε πόσο μεγάλωσαν ή τι μέγεθος έχουν. Όταν προσπαθήσουμε να το δοκιμάσουμε μας έρχεται αμέσως η απορία…. "Με ή χωρίς την ουρά";
      Για τη διευκρίνιση και την απάντηση αυτής της απορίας γράφτηκε αυτό το μικρό άρθρο το οποίο συνοδεύεται από μια επεξηγηματική εικόνα.
      Σωστή απάντηση δεν υπάρχει, αφού με ή χωρίς την ουρά, πάλι συγκρίσιμη θα είναι η μέτρηση μας. Έτσι λοιπόν πολλές φορές όταν διαβάζουμε ένα προφίλ ή ακόμα όταν πάμε να αγοράσουμε ένα ψάρι βλέπουμε στις πληροφορίες το μέγεθός του. Τις περισσότερες φορές διπλά από τη διάσταση βρίσκονται δύο γράμματα που μας μπερδεύουν περισσότερο, π.χ. SL 5 εκατοστά
      Τι είναι όμως αυτά τα αρχικά; Γιατί υπάρχουν; Σε τι μας χρησιμεύουν;

      Όλες αυτές οι πληροφορίες δίνονται στην παρακάτω λίστα:
      • TL: Μήκος μαζί με το ουραίο πτερύγιο (Total Length)
      • SL: Μήκος Χωρίς το ουραίο πτερύγιο (Standard Length)

       

    • Από Aquazone Team
      Προσαρμογή των ζωντανών στο ενυδρείο μας
      του Μιχάλη Πλαδέλη


      Εισαγωγή

      Πολλοί ενυδρειόφιλοι συχνά ξοδεύουν αρκετές ώρες στο internet, ψάχνοντας πληροφορίες για κάποια συγκεκριμένα είδη τα οποία θέλουν να συντηρήσουν στο ενυδρείο τους. Συχνά επίσης, πηγαίνοντας σε κάποιο μαγαζί συναντάμε κάποιο είδος (ψάρι, ασπόνδυλο, κοράλι) το οποίο ερωτευόμαστε αμέσως, έτσι μια και δύο το παίρνουμε στη σακουλίτσα του και τρέχουμε στο σπίτι για να το βάλουμε στο ενυδρείο. Ξαφνικά όμως άνευ λόγου και αίτιας το ζωντανό πεθαίνει και εμείς απογοητευόμαστε καθώς δεν γνωρίζουμε το γιατί.

      Θα πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι προτού αγοράσουμε κάποιο ζωντανό θα πρέπει να ζητήσουμε πληροφορίες από το μαγαζί σχετικά με το χρονικό διάστημα που έχει παραμείνει το είδος στο μαγαζί του και τις τυχόν θεραπείες που έχει υποβληθεί. Είναι αυτονόητο ότι δεν πρέπει να αγοράζουμε ζωντανά όταν προέρχονται από πολύ πρόσφατες εισαγωγές (1-2 ημέρες), καθώς θα είναι ιδιαίτερα στρεσαρισμένα από το ταξίδι και την αλλαγή περιβάλλοντος και προφανώς δεν θα έχουν προλάβει να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες προληπτικές αντιπαρασιτικές θεραπείες. Σε τέτοια περίπτωση μπορούμε απλά να ζητήσουμε από το μαγαζάτορα να μας το κρατήσει έως ότου είναι σε καλή κατάσταση για να το αποκτήσουμε. Σε διαφορετική περίπτωση, εάν βιαζόμαστε να αποκτήσουμε το ζωντανό θα πρέπει να το περάσουμε από κάποιο ενυδρείο-καραντίνα εφαρμόζοντας κάποιες μεθόδους με τις οποίες θα κάνουμε αποπαρασιτοποίηση προκειμένου να σιγουρευτούμε ότι είναι υγιές και σε καλή κατάσταση και να το μεταφέρουμε στο κυρίως ενυδρείο μας ακολουθώντας την ίδια διαδικασία προσαρμογής σε περίπτωση που οι συνθήκες στα δύο ενυδρεία διαφέρουν. Βεβαίως αυτή η διαδικασία απαιτεί μεγάλη εμπειρία και γνώση και μπορεί από κάποιους λανθασμένους χειρισμούς να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Η καραντίνα είναι καλό να χρησιμοποιείται σε όλες τις περιπτώσεις, ανεξάρτητα από το αν είναι πρόσφατη εισαγωγή ή παραλαβή, καθώς από αυτήν εξαρτάται η περαιτέρω πορεία του ενυδρείου που θα φιλοξενήσει το ζωντανό.

      Το ενυδρείο-καραντίνα είναι συνήθως ένα μικρό ενυδρείο το οποίο όμως είναι πλήρως εξοπλισμένο (φίλτρο, θερμαντήρα, χαμηλό φωτισμό) και χρησιμοποιείται για κάθε νέο είδος που αποκτούμε προκειμένου να περάσει κάποιο ικανό χρονικό διάστημα συνήθως 2-3 εβδομάδων. Σε αυτό το διάστημα μπορούμε να σιγουρευτούμε για το ότι το νέο μας απόκτημα είναι υγιές και τρώει καλά και δεν αναμένεται να δημιουργήσει προβλήματα ασθενειών, παρασίτων στους υπόλοιπους κατοίκους στο ενυδρείο που θα μπει να συγκατοικήσει.

      Προκειμένου να χαρούμε όσο το δυνατόν για περισσότερο χρονικό διάστημα το νέο μας ζωντανό και να μην απογοητευτούμε γρήγορα, θα πρέπει να ακολουθήσουμε μια απλή, αλλά πολύ σημαντική διαδικασία, την προσαρμογή. Ο λόγος που ακολουθούμε αυτή τη διαδικασία είναι προφανής: Οι συνθήκες διαβίωσης του εκάστοτε ζωντανού μέχρι την αγορά από εμάς, διαφέρουν τις περισσότερες φορές πολύ από τις συνθήκες που έχουμε στο ενυδρείο μας. Το ph, η σκληρότητα, η αλατότητα, η θερμοκρασία, είναι κάποιες σημαντικές παράμετροι οι οποίες έχουν μεγάλες διαφορές από ενυδρείο σε ενυδρείο. Διαφορές της τάξεως του 0,3-0,5 στο pH, ή άνω των 2-3 βαθμών στην σκληρότητα, ή στην περιεκτικότητα των νιτρικών αλάτων, σε επίπεδα που σε εμάς δεν φαίνονται τόσο σημαντικά, μπορεί να έχουν σοβαρές παρενέργειες στην υγεία των ζωντανών μας.

      Κατά τους μήνες που έχουμε ακραίες θερμοκρασίες (χειμώνα, καλοκαίρι) καλό είναι τη σακούλα από το μαγαζί να την βάζουμε σε ένα φορητό ψυγειάκι μεταφοράς τροφίμων (χωρίς την παγοκύστη μέσα βέβαια) ή σε κάποια μικρή κούτα με φελιζόλ. Με αυτή την μέθοδο μπορούμε να αποφύγουμε τις μεγάλες διακυμάνσεις στη θερμοκρασία κατά την μεταφορά από το μαγαζί έως το σπίτι μας. Στο μαγαζί καλό θα είναι η σακούλα να γεμίζει με όσο το δυνατόν περισσότερο νερό και να παραμένει φουσκωμένη προκειμένου να υπάρχει αρκετό νερό με οξυγόνο κατά τη μεταφορά. Τονίζεται επίσης, ότι πρέπει να αποφεύγουμε άσκοπες καθυστερήσεις κατά την διαδικασία της μεταφοράς, ενώ η προσαρμογή θα πρέπει να έχει ξεκινήσει το αργότερο εντός 2 ωρών από την ώρα που θα μπει το ζωντανό στη σακούλα.

      Επίσης είναι πολύ σημαντικό όταν πρόκειται για τα πρώτα μας ζωντανά να βεβαιωθούμε ότι το ενυδρείο μας έχει στρώσει καλά και το βιολογικό φίλτρο λειτουργεί κανονικά (NH3,4=0 NO2=0, NO3
      Προτού προχωρήσουμε στην διαδικασία της προσαρμογής, προγραμματίζουμε την ώρα εισαγωγής του νέου ζωντανού στο ενυδρείο καθώς θα πρέπει να έχουμε σβήσει το φωτισμό και καλό θα ήταν να παραμείνει ολόκληρο το πρώτο βράδυ χωρίς φωτισμό προκειμένου να περιορίσουμε το όποιο πιθανό στρεσάρισμα. Αν δεν μπορεί να γίνει αυτό τότε θα πρέπει να είναι το ενυδρείο σκοτεινό για 4-5 ώρες περίπου και στη συνέχεια ο φωτισμός να ανάβει σταδιακά.

      Σημαντικό είναι επίσης ότι πριν ξεκινήσουμε την διαδικασία της προσαρμογής, καλό θα είναι να ταΐσουμε τα υπόλοιπα ζωντανά του ενυδρείου μας (εφόσον υπάρχουν), καθώς ο καινούργιος κάτοικος είναι εξαιρετικά απίθανο να φάει από την πρώτη μέρα, οπότε ταΐζοντας μετά την εισαγωγή του το πιθανότερο είναι να μείνει η τροφή και να βρωμίζει το ενυδρείο. Το καλύτερο για τις πρώτες 24-48 ώρες να τον μην ταίζουμε καθόλου και να παρακολουθούμε πολύ διακριτικά τις κινήσεις και την συμπεριφορά του αποφεύγοντας απότομες κινήσεις στο ενυδρείο ή εργασίες συντήρησης. (αλλαγή νερού κλπ). Είναι προτιμότερο οι όποιες εργασίες συντήρησης να γίνονται την παραμονή της εισαγωγής νέου είδους στο ενυδρείο μας.

      Καλό θα είναι μόλις ανοίξουμε τη σακούλα μεταφοράς, να πάρουμε κάποιες μετρήσεις από το περιεχόμενο της σακούλας για pΗ, σκληρότητα και αλατότητα, για να ξέρουμε περίπου που βαδίζουμε. Πάντα πρέπει χρησιμοποιούμε καθαρές σύριγγες και μπουκαλάκια και να καθαρίζονται πολύ καλά πριν και μετά από κάθε χρήση χρησιμοποιώντας τρεχούμενο, απιονισμένο ή νερό από αντίστροφη όσμωση ή ακόμα και να τα αποστειρώσουμε προκειμένου να θα καθαρίσουν πολύ καλά και να τα ξαναχρησιμοποιήσουμε. Σχετικά με τις μετρήσεις που θα κάνουμε, είναι προφανές ότι όσο περισσότερο διαφέρουν οι συνθήκες (παράμετροι) με αυτές του ενυδρείου μας, τόσος περισσότερος χρόνος θα χρειαστεί για την προσαρμογή. Η όλη διαδικασία παίρνει συνήθως μία ώρα να ολοκληρωθεί. Ενδεικτικά αναφέρουμε πως πολλοί προτείνουν για κάθε 0,2 βαθμούς διαφοράς στο pH, μισή ώρα επιπλέον προσαρμογή, με ανώτατο όριο τις 2 ώρες.


      Προσαρμογή με χρήση της σακούλας μεταφοράς

      Καλό θα είναι τη σακούλα μεταφοράς του μαγαζιού να την βάλουμε μέσα σε μια άλλη καθαρή σακούλα για να αποφύγουμε τις τυχόν βρωμιές ή σκόνη που θα υπάρχουν πάνω στη σακούλα μεταφοράς. Αφού λοιπόν έχουμε κλείσει τα φώτα βάζουμε τη κλειστή σακούλα στην επιφάνεια του ενυδρείου μας για 15 περίπου λεπτά. Προσοχή: Δεν ανοίγουμε τη σακούλα αμέσως. Σιγά-σιγά η θερμοκρασία του νερού του ενυδρείου μας αρχίζει να μεταδίδεται στη σακούλα με το νέο μας ζωντανό. Αφού περάσει το πρώτο 15λεπτο ανοίγουμε τη σακούλα και προσθέτουμε ½ με ένα ποτήρι με νερό του ενυδρείου μας, κάθε 10-15 λεπτά. Συνεχίζουμε αυτή τη διαδικασία έως ότου, βάλουμε στη σακούλα 2-3 φορές το αρχικό περιεχόμενό της. Σε περίπτωση που βλέπουμε ότι στη σακούλα υπάρχει πολύ νερό και δεν θα χωρέσει 2-3 φορές επιπλέον, μπορούμε να αφαιρέσουμε ένα μέρος του προτού ξεκινήσουμε να προσθέτουμε νερό από το ενυδρείο. Μόλις το νερό φτάσει σε αυτήν την ποσότητα μέσα στη σακούλα, παίρνουμε το ζωντανό με προσοχή με μία απόχη και το βάζουμε στο ενυδρείο. Το νερό στη σακούλα το πετάμε.

      Ορισμένοι αναπαραγωγείς και εξαγωγείς στις οδηγίες που δίνουν, προτείνουν ότι μόλις ανοίξουμε τη σακούλα πρέπει να βάλουμε αμέσως το ζωντανό στο ενυδρείο μαζί με το νερό της σακούλας. Αυτό γιατί το ζωντανό κατά τη διάρκεια της μεταφοράς έχει παράγει αρκετή αμμωνία και έχει αποβάλει διοξείδιο του άνθρακα (CO2) το οποίο για όσο διάστημα παραμένει στη σακούλα (πολλές φορές μερικές ημέρες), ρίχνει το pH και με δεδομένη την πτώση της θερμοκρασίας κατά τη μεταφορά η αμμωνία δεν είναι τόσο τοξική. Όταν αφήσουμε λοιπόν τη σακούλα να επιπλέει ανεβαίνει η θερμοκρασία, στη συνέχεια ανοίγοντας τη σακούλα το CO2 φεύγει, το pH ανεβαίνει απότομα και έτσι η αμμωνία γίνεται αρκετά τοξική. Για αυτό το λόγο τονίστηκε παραπάνω ότι η μεταφορά από το μαγαζί στο σπίτι θα πρέπει να γίνεται άμεσα, προκειμένου να περιοριστούν κατά το δυνατόν τα φαινόμενα που περιγράφονται παραπάνω..


      Προσαρμογή με κουβά και σταγόνες

      Μία λίγο διαφορετική μέθοδος προσαρμογής την οποία ακολουθούμε κυρίως στα ασπόνδυλα είναι η εξής: Η αρχική ιδέα παραμένει η ίδια δηλαδή η σακούλα θα πρέπει να παραμείνει στην επιφάνεια του νερού προκειμένου να εξισσοροπηθεί η θερμοκρασία για 15 περίπου λεπτά. Στη συνέχεια παίρνουμε έναν κουβά (αχρησιμοποίητο-πεντακάθαρο) όπου βάζουμε μέσα το περιεχόμενο της σακούλας (νερό και ζωντανά) και τον βάζουμε χαμηλότερα από το ενυδρείο. Στη συνέχεια βάζουμε ένα σωληνάκι (αεραντλίας) το οποίο στερεώνουμε στο ενυδρείο και φροντίζουμε να στάζει στον κουβά με ροή 2-5 σταγόνες το δευτερόλεπτο. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε με κάποια βαλβίδα-ρυθμιστή ή στραγγαλιστή για το σωληνάκι.

      Μόλις ο κουβάς γεμίσει με το διπλάσιο του αρχικού νερού, αδειάζουμε το μισό και συνεχίζουμε τη διαδικασία έως ότου διπλασιαστεί πάλι. Τότε είμαστε έτοιμοι να τα βάλουμε στο ενυδρείο με πολύ προσοχή. Ορισμένα είδη, κυρίως θαλασσινά, απαιτούν πολύ περισσότερο χρόνο για προσαρμογή καθώς είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητα σε απότομες αλλαγές της αλατότητας.

      Η παραπάνω μέθοδος χρησιμοποιείται και σε περίπτωση προσαρμογής ψαριών αλμυρού νερού καθώς πολλές φορές η διαφορά στο ph και στην αλατότητα έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία των ψαριών. Η διάρκειά της προσδιορίζεται περίπου στις 2 ώρες.

      Προσαρμογή με πλαστικό κουτί

      Άλλος ένας τρόπος προσαρμογής είναι η χρήση ενός πλαστικού κουτιού (μπωλ–τάπερ-αχρησιμοποίητο) στο οποίο βάζουμε το νερό από τη σακούλα μεταφοράς και το νέο μας ζωντανό και το αφήνουμε να επιπλέει στην επιφάνεια, προσθέτοντας κάθε τόσο λίγο νερό από το ενυδρείο. Μία εναλλακτική ιδέα που εφαρμόζουν μερικοί, είναι σε αυτό το κουτί να κάνουμε μία τρύπα στο κέντρο τόσο μικρή ώστε να μη βουλιάζει αλλά και παράλληλα να γεμίζει σιγά-σιγά με νερό του ενυδρείου έτσι ώστε σε κάποιο ικανό χρονικό διάστημα οι συνθήκες μέσα στο κουτί-τάπερ να είναι πανομοιότητες με του ενυδρείου. Στη συνέχεια πιάνουμε το ψάρι με μια απόχη και το βάζουμε στο ενυδρείο. Το νερό του τάπερ το πετάμε. Εδώ χρειάζεται πολύ προσοχή, καθώς το ψάρι το οποίο είναι πολύ πιθανό να έχει στρεσαριστεί αρκετά, μπορεί να αποφασίσει να πηδήξει έξω οπότε και είναι καλό να το έχουμε καλυμμένο.

      Παρασιτοκτόνες ενέργειες

      Συχνά ακούμε για το μπάνιο σε αλατόνερο σε αναλογία 0,3% για 3-15 λεπτά ή σε διάλυμα αλατόνερου χαμηλότερης αλατότητας όταν έχουμε να κάνουμε με καινούργια ψάρια θαλασσινού νερού προκειμένου να απομακρύνουμε όσο το δυνατό διάφορα εξωπαράσιτα τα οποία κουβαλάνε τα νέα ψάρια μας. Η όλη διαδικασία εξαρτάται από το κατά πόσο το είδος που πρόκειται να υποβληθεί σε τέτοια διαδικασία αντέχει την χορήγηση αλατιού και σε ποιες ποσότητες ή αντίστοιχα την υποαλατότητα.

      Ακόμα υπάρχει η μέθοδος για μπάνιο λίγων δευτερολέπτων σε διάλυμα φορμόλης (1:100) μέθοδος η οποία χρησιμοποιείται σε ιχθυοκαλλιέργειες καθώς έχει παρασιτοκτόνο δράση, όμως η αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου στα τροπικά είδη τα οποία μας ενδιαφέρουν ελέγχεται και η χρήση του είναι αμφιλεγόμενη.

      Ορισμένοι χομπίστες στη συνέχεια ρίχνουν κάποιο υγρό anti-stress ή melafix ή προκειμένου να αντιμετωπίσουν το στρες της μεταφοράς ή και πιθανούς τραυματισμούς από τις απόχες. Πριν την χρήση κάποιου προϊόντος όπως το melafix, θα πρέπει να αφαιρούμε τον άνθρακα (εάν έχουμε) από το φίλτρο.

      Μία περίπτωση που πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας είναι το πολύωρα ταξίδια, κάτι που έχει τύχει σε αρκετούς από εμάς, ενώ βρισκόμαστε σε κάποια άλλη πόλη ή σε κάποια άλλη χώρα της Ευρώπης. Είναι σημαντικό να τονίσουμε στο κατάστημα όπου θα αγοράσουμε τα ψάρια την πολύωρη καθυστέρηση έτσι ώστε να φροντίσει ανάλογα με τροφοδοσία επιπλέον οξυγόνου είτε σε μορφή κάψουλας είτε με διοχέτευση από ειδική μπουκάλα οξυγόνου στην σακούλα όπου έχουμε το ψάρι.
      Στην συνέχεια θα πρέπει να μεριμνήσουμε για την θερμοκρασία. Σε κάποιες χώρες τις Ευρώπης υπάρχουν ειδικά μαξιλαράκια όπου μετά την τοποθέτησή τους στην τσάντα όπου θα έχουμε την σακούλα με το ψάρι-ψαριά αρχίζει να φουσκώνει τραβώντας υγρασία και με αυτόν τον τρόπο σταθεροποιεί την θερμοκρασία μέσα στην τσάντα.

      Προσοχή η τσάντα όπου θα έχουμε το ψάρι κατά το ταξίδι θα πρέπει να είναι δίπλα μας και όχι να πάει με τις αποσκευές αν ταξιδεύουμε με αεροπλάνο ή πλοίο.
      Όταν αισίως φτάσουμε στον προορισμό μας όπως καταλαβαίνετε τα ζωντανά μας θα είναι αρκετά ταλαιπωρημένα.

      Επιβάλλεται η έλλειψη φωτός στον χώρο που κάνουμε την προσαρμογή και σίγουρα στο ενυδρείο. Λόγω του ότι τα είδη έχουν περάσει αρκετές ώρες δεν θα έχουμε την πολυτέλεια του άπειρου χρόνου για την προσαρμογή. Με αργά βήματα κάνοντας στην αρχή μικρή προσθήκη νερού από το ενυδρείο όπου θα βάλουμε το ψάρι συνεχώς επιταχύνουμε την διαδικασία έτσι ώστε μέσα σε 1-1,5 ώρα maximum το ψάρι να έχει μπει στο νέο του σπιτικό.

      Η διαδικασία της προσαρμογής είναι από τις σημαντικότερες για την υγεία των ζωντανών στο ενυδρείο μας και θα πρέπει να την ακολουθούμε πιστά κάθε φορά που προσθέτουμε ένα νέο είδος.

      Είναι πολύ σημαντικό να ακολουθούμε τα παραπάνω βήματα χωρίς βιασύνη προκειμένου να μην έχουμε ξαφνικές απώλειες για άγνωστους και χωρίς προφανείς αιτίες λόγους.
×

Important Information

Πολιτική απορρήτου και Όροι χρήσης