Jump to content
dpap

Πως Ακούν Τα Ψάρια Τους Ήχους ;

Recommended Posts

Πως ακούν τα ψάρια τους ήχους ;

 

Ο ήχος παίζει σημαντικό ρόλο στο θαλάσσιο περιβάλλον και τα ψάρια ανέπτυξαν αισθητήριους μηχανισμούς για την ανίχνευση, τον εντοπισμό και την αποκωδικοποίηση των ήχων. Τα δύο ανεξάρτητα αισθητήρια συστήματα που χρησιμοποιούν τα ψάρια είναι το «εσωτερικό αυτί» και σε μικρότερο βαθμό, το μηχανικό αισθητήριο σύστημα «πλευρική γραμμή», το οποίο συνήθως χρησιμοποιείται για να ανιχνεύσει δονήσεις και την ροή του νερού.

Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση, είναι : Γιατί εξελίχθηκε η ακοή ; Ενώ ο ήχος χρησιμεύει για την επικοινωνία, είναι πιθανό ότι η ακοή εξελίχθηκε για να βοηθήσει τα ζώα να μάθουν το περιβάλλον τους. Αν λάβουμε υπ όψιν όλες τις αισθήσεις που διαθέτει ένα ζώο, γίνεται ξεκάθαρο, ότι κάθε μια από αυτές παρέχει έναν συγκεκριμένο τύπο πληροφορίας και έτσι, κάθε αίσθηση έχει έναν ξεχωριστό ρόλο ο οποίο επιτρέπει στο ζώο να επιβιώσει και να ευδοκιμήσει στο περιβάλλον του. Για παράδειγμα, τα χημικά σήματα διαρκούν περισσότερο (ειδικά στον αέρα) αλλά δεν παρέχουν πληροφορίες σχετικά με την κατεύθυνση. Λειτουργούν καλύτερα, όταν το ζώο που λαμβάνει το σήμα, είναι πολύ κοντά στην πηγή. Παρομοίως, η αφή είναι χρήσιμη, μόνο όταν το ζώο είναι πολύ κοντά στο ερέθισμα. Η όραση, μπορεί να δώσει πληροφορίες για αντικείμενα που βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση, αλλά αυτό προϋποθέτει, ότι το ζώο κοιτάει απευθείας το αντικείμενο. Σε περιβάλλοντα με λίγο φως ή τη νύχτα, η όραση δεν δουλεύει καλά, σε αντίθεση με τον ήχο που προσφέρει στα ζώα πληροφορίες, για αντικείμενα, που βρίσκονται πολύ μακρυά και σε όλες τις διευθύνσεις. Με άλλα λόγια, ο ήχος παρέχει στο ζώο μια «τρισδιάστατη όψη» του κόσμου του, η οποία δεν παρεμποδίζεται από ρεύματα, επίπεδα φωτισμού, ακόμα και από την παρουσία άλλων αντικειμένων.

Πραγματικά, αν αναλογιστείτε για το ποια από τις αισθήσεις σας, σας δίνει την ευρύτερη εικόνα του περιβάλλοντός σας, θα διαπιστώσετε, ότι είναι η ακοή και όχι η όραση. Ενώ η όραση είναι πολύ σημαντική, όταν περπατάτε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, μπορείτε να αντιληφθείτε πολλά πράγματα από του ήχους που ακούτε, παρόλο που δεν μπορείτε να δείτε τίποτα. Το ίδιο ισχύει και για τα ψάρια και τα υπόλοιπα ζώα – παίρνουν πολλές πληροφορίες για την «ακουστική σκηνή» μέσω της αίσθησης της ακοής. Έτσι γίνεται ξεκάθαρο, ότι η ακοή εξελίχθηκε πολύ νωρίς στην ιστορία των σπονδυλωτών, παρέχοντας στα ψάρια τη δυνατότητα να πάθουν πολλά πράγματα για το περιβάλλον τους, πράγμα που δεν θα ήταν δυνατό με τις υπόλοιπες αισθήσεις. Πολύ αργότερα, με την εξέλιξη της δυνατότητας παραγωγής ήχων, η ακοή έγινε χρήσιμη για την επικοινωνία.

 

 

 

 

 

Το εσωτερικό αυτί

Τα σώματα των ψαριών, έχουν περίπου την ίδια πυκνότητα με το νερό, έτσι ο ήχος τα διαπερνά, καθώς αυτά κινούνται σε συνάρτηση με το ηχητικό κύμα. Τα ψάρια έχουν κάποια κόκαλα στο εσωτερικό αυτί, τα οποία ονομάζονται  ωτόλιθοι και έχουν μεγαλύτερη πυκνότητα από το νερό και από το σώμα τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, τα κόκαλα του αυτιού, να κινούνται πιο αργά σε σχέση με το υπόλοιπο του ψαριού, σε κάποιο ηχητικό ερέθισμα. Αυτή η διαφορά της κίνησης του σώματος του ψαριού και των ωτόλιθων, λυγίζουν, ή μετατοπίζουν τους κροσσούς (κάτι σαν βλεφαρίδες) των τριχοειδών κυττάρων, τα οποία βρίσκονται στο εσωτερικό αυτί. Αυτή η διαφορική κίνηση μεταξύ των αισθητήριων κυττάρων και των ωτόλιθων, μεταφράζεται από τον εγκέφαλο ως ήχος. Οι ωτόλιθοι αποτελούνται από ανθρακικό ασβέστιο και το σχήμα και το μέγεθος  ποικίλει αρκετά ανάμεσα στα διάφορα είδη.

 

innerear_zps8e4b5a8a.jpg

 

Στις φωτογραφίες, βλέπουμε το αριστερό και το δεξί αυτό ενός  blue antimora (Antimora rostrata). Στην δεξιά εικόνα, μπορείτε να διακρίνετε τους τρεις  ωτόλιθους  ως λευκά αντικείμενα. Ο ωτόλιθος σε σχήμα σάκου, στο συγκεκριμένο είδος, είναι πολύ μεγάλος και βαρύς. Copyright Xiaohong Deng, Neuroscience and Cognitive Science Program, University of Maryland. www.life.umd.edu/biology/popperlab/research/deepsea.htm

 

Η ευαισθησία στους ήχους, διαφέρει από είδος σε είδος. Ένας παράγοντας που παίζει σημαντικό ρόλο, είναι η εγγύτητα του εσωτερικού αυτιού, με την νηκτική κύστη. Η πυκνότητα του αεριού μέσα στη νηκτική κύστη, μπορεί να συμπιεστεί εύκολα από τα ηχητικά κύματα. Ο όγκος της νηκτικής κύστης αλλάζει κυκλικά αντιδρώντας στα διερχόμενα ηχητικά κύματα. Εάν οι κινήσεις της νηκτικής κύστης μεταφέρονται στο αυτί, τότε διεγείρονται τα τριχοειδή κύτταρα. Τα είδη που δεν έχουν νηκτική κύστη (π.χ. ελασμοβράγχιοι), ή αυτά που έχουν μικρή νηκτική κύστη , ή αυτά που έχουν κύστη η οποία δεν είναι κοντά στο εσωτερικό αυτί, τείνουν να μην έχουν καλή ακουστική ευαισθησία και γενικά να μην ακούν ήχους πάνω από  1khz.  Στην αντίθετη περίπτωση, τα ψάρια που έχουν την νηκτική κύστη κοντά στο εσωτερικό αυτί, ή είναι συνδεδεμένη με το εσωτερικό αυτί, έχουν αυξημένη ακουστική ευαισθησία. Τέτοια ψάρια, μπορούν να ακούσουν ήχους μέχρι και 3khz.

Πολλοί τύποι αυτών των συνδέσεων της νηκτικής κύστης με το εσωτερικό αυτί υπάρχουν στα ψάρια τα οποία ονομάζουμε othophysan. (π.χ. τα carps, minnows, catfishes, and characins , δηλαδή η πλειοψηφία των ψαριών γλυκού νερού παγκοσμίως). Η νηκτική κύστη σε αυτά τα ψάρια, είναι συνδεδεμένη με το εσωτερικό αυτί με τη βοήθεια μιας σειράς από κόκαλα, τα οποία ονομάζονται οστάρια Weberian. Πρόκειται για ειδικά διαμορφωμένα κόκαλα της σπονδυλικής στήλης. Τα οστάρια Weberian, πιστεύεται ότι διευκολύνουν τη μετάδοση του ήχου και γενικά βελτιστοποιούν την ακουστική ευαισθησία. Για παράδειγμα ένα χρυσόψαρο, μπορεί να ακούσει ήχους μέχρι 4khz και η ακοή είναι μέγιστη σε συχνότητες 500 με 800 hz.

 

 

Το σύστημα της πλευρικής γραμμής

Τα ηχητικά κύματα που διαπερνούν το νερό, δημιουργούν κίνηση των σωματιδίων, που βρίσκονται κοντά στην πηγή του ήχου. Τα ψάρια έχουν κάποια όργανα, τα οποία ονομάζονται νευρομαστοί στο δέρμα τους ή μέσα σε κανάλια, κάτω από την επιφάνεια του δέρματος.  Οι νευρομαστοί αποτελούνται από τριχοειδή κύτταρα, όπως αυτά του εσωτερικού αυτιού. Εντοπίζουν σχετική κίνηση ανάμεσα στον εαυτό τους και το νερό που τα περιβάλει. Τα ψάρια χρησιμοποιούν το σύστημα της πλευρικής γραμμής για να εντοπίσουν ακουστικά σήματα σε απόσταση ίση με ένα ή δύο μηκών σώματος  και σε χαμηλές συχνότητες. (κάτω από 160 με 200 Hz).

Οι νευρομαστοί βρίσκονται είτε στο δέρμα (επιφανειακοί νευρομαστοί) είτε μέσα σε κανάλια, στο σώμα και στο κεφάλι. Στα κανάλια της πλευρικής γραμμής, οι νευρομαστοί είναι σε σειρά, με έναν νευρομαστό να βρίσκεται ανάμεσα δύο γειτονικούς πόρους. Οι πόροι συνδέουν το εξωτερικό περιβάλλον με το υγρό που βρίσκεται μέσα στα κανάλια της πλευρικής γραμμής, το οποίο εντοπίζει της κινήσεις του νερού. Οι κροσσοί (βλεφαρίδες) όλων των τριχοειδών κυττάρων των νευρομαστών,  είναι βυθισμένοι σε έναν θόλο με ζελατινοειδές υγρό. Οι κινήσεις του νερού, μέσα στο κανάλι, που προκαλούνται από κινήσεις του νερού έξω από αυτό, μετατοπίζουν τους κροσσούς (βλεφαρίδες) των τριχοειδών αγγείων και έτσι ειδοποιούν το ψάρι για κινήσεις που γίνονται κοντά σε αυτό.

 

lateral_zps4c608d84.jpg

Έχετε παρατηρήσει ποτέ τα ψάρια να κολυμπούν σε κοπάδια ; Όλα τα ψάρια φαίνεται ότι κινούνται ταυτόχρονα προς στην ίδια κατεύθυνση σαν ένα σώμα. Οι συντονισμένες κινήσεις των ψαριών, είναι το αποτέλεσμα των πληροφοριών που παίρνουν για την ροή του νερού από τα σύστημα πλευρικής γραμμής. Όταν ένα ψάρι κινείται προς μια κατεύθυνση, δημιουργεί ένα ρεύμα νερού, το οποίο παρέχει πληροφορίες στο ψάρι που βρίσκεται ακριβώς δίπλα του και πίσω του. Κάθε ψάρι του σμήνους, είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει αυτέ ς τις πληροφορίες, ώστε να διατηρήσει με ακρίβεια την θέση του, σε ένα σμήνος που κινείται γρήγορα.

 

Πηγές :

  • Evans, H. D. 1998, "The physiology of fishes second edition." CRC Press, New York. 
  • Fay, R.R. and Popper, A.N. 2000, "Evolution of hearing in vertebrates: The inner ears and processing." Hearing Research 149: 1-10. 
  • Mann, D.A., Lu, Z. and Popper, A.N. 1997, "A clupeid fish can detect ultrasound." Nature 389(6649): 341. 
  • Popper, A. N. and Fay, R.R. 1993, "Sound detection and processing by fish: critical review and major research questions." Brain, Behavior and Evolution 41: 14-38. 
  • Popper, A.N., Fay, R.R., Platt, C. and Sand, O. 2003, "Sound detection mechanisms and capabilities of teleost fishes." In: Sensory Processing in Aquatic Environments (eds. S.P. Collin and N.J. Marshall). Springer-Verlag, New York, pp. 3-38. 
  • Schuijf, A. and Hawkins, A.D. 1976, "Sound Reception in Fish." Development in aquaculture and fisheries science, Volume 5. Elsevier Scientific Publishing Company, Amsterdam. 
  • Tavolga, W.N. 1976, "Sound Reception in Fishes." Benchmark Papers in Animal Behavior V.7. Dowden, Hutchinson & Ross, Inc. 
  • Webb, J.F. 1989, "Gross morphology and evolution of the mechanoreceptive lateral line system in teleost fishes." Brain, Behavior and Evolution 33: 34-53. 
  • Webb, J.F. 2000, "Mechanosensory Lateral Line: Functional Morphology and Neuroanatomy." In: (G. Ostrander, ed.), pp. 236-244. Handbook of Experimental Animals -The Laboratory Fish. London, Academic Press. 
  • http://www.dosits.org/

Επιπλέον πηγές :

  • Dr. Arthur N. Popper, "Background on Fish Hearing." Aquatic Bioacoustics Laboratory, University of Maryland. (Link)
  • Dr. Jacqueline F. Webb, Villanova University, "Sensory Biology of Coral Reef Butterflyfishes: The Laterophysic Connection."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πολύ ενδιαφέρον θέμα, εύγε

Απίθανη φύση

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μπράβο για το θέμα πολύ καλή δούλεια και πολλές χρήσιμες πληροφορίες.(καθώς υπάρχουν και drums στο σπίτι). :band:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εισαι ωραιος ρε Μητσο!Ωραιο θεμα φιλε!:)

Share this post


Link to post
Share on other sites

:bigemo_harabe_net-64:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το άρθρο είναι μετάφραση, δεν έχω προσθέσει τίποτα από δική μου εμπειρία. Μου κίνησε το ενδιαφέρον ένα θέμα που είχε ανοίξει εδώ και μετά από ψάξιμο έπεσα πάνω σε αυτό το άρθρο.

Αν έχετε να συμπληρώσετε δικές σας εμπειρίες, να το κάνετε ! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ωραίος Δημήτρη!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Up!

:-)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

  • Similar Content

    • By Aquazone Project Team
      Forcipiger longirostris
       
      Αυτό το πεταλουδόψαρο δεν είναι τόσο ανθεκτικό όσο το πανομοιότυπο Forcipiger flavissimus, λόγω του πολύ μικρού στόματός του και της συνεπαγόμενης ιδιαιτερότητάς του να τραφεί. Προτιμά ένα ενυδρείο με αρκετές κρυψώνες και ήσυχους συγκάτοικους. Είναι ιδιαίτερα επιθετικό με μέλη του ίδιου είδους, γι’ αυτό είναι καλύτερο να κρατάμε μόνο ένα στο ενυδρείο. Δεν θα δημιουργήσει κανένα πρόβλημα σε ενυδρεία υφάλου, αφού δεν τρέφεται ούτε με σκληρά, ούτε με μαλακά κοράλλια.
       
      Αυτό το είδος έχει πολύ μικρό στόμα και έτσι μπορεί να καταναλώσει μόνο πολύ μικρά κομμάτια τροφής. Πρέπει να του παρέχουμε πολύ ψιλοκομμένα φρέσκα και κατεψυγμένα μαλάκια, οστρακόδερμα και γαρίδες. Ένας καλός τρόπος για να τραφεί είναι και οι μικροοργανισμοί που κατοικούν στον ζωντανό βράχο, όπως κωπήποδα και πολυχαίτες. Δεν αποτελεί απειλή για σκληρά και μαλακά κοράλλια αφού δεν περιλαμβάνονται στις διατροφικές του συνήθειες.
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 5 μέχρι 200 μέτρα. Απαντάται μόνο, σε ζευγάρια ή και σε τρίο. Όταν δημιουργεί ζευγάρια, πολλές φορές χωρίζεται από τον σύντροφό του για να τραφεί και επανασυνδέεται. Όταν τσακώνεται με άλλα ψάρια σκύβει και προτάσσει τα μακριά αγκάθια στη ράχη του για να υπερασπιστεί το εαυτό του. Μοιάζει πολύ με το Forcipiger flavissimus με την διαφορά πως έχει μακρύτερο ρύγχος, τα μάτια του είναι μαύρα και έχει σκούρες βουλίτσες στο στέρνο του. 
    • By Aquazone Project Team
      Forcipiger flavissimus
       
      Αυτή η πεταλούδα είναι αρκετά ανθεκτική, με την προϋπόθεση να υπάρχουν αρκετές κρυψώνες και ήσυχοι συγκάτοικοι. Είναι ιδιαίτερα επιθετική με μέλη του ίδιου είδους, γι’ αυτό είναι καλύτερο να κρατάμε μόνο μία στο ενυδρείο. Εάν ταΐζεται καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών, μπορούμε να την δοκιμάσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου (δεν θα πειράξει σκληρά κοράλλια και μαλακά κοράλλια όπως Sarcophyton και Lobophytum, υπάρχει βέβαια η περίπτωση να τσιμπολογά σκληρά κοράλλια με μεγάλους πολύποδες). Πρέπει όμως να την παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να την απομακρύνουμε. 
       
      Διατροφή: Παρόλο που στη φύση τρέφεται και με πολύποδες κοραλλιών, η δίαιτά του περιλαμβάνει επίσης άλλα ασπόνδυλα και άλγες. Θα μάθει να δέχεται και “τροφές ενυδρείου” αλλά μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή και χρήση ζωντανών τροφών για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά, ιδίως όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε απόλυτα σε ένα ενυδρείο ύφαλου.
       
      Γενικά χαρακτηριστικά: Ζει σε υφάλους σε βάθη από 2 μέχρι 145 μέτρα. Απαντάται μόνο, σε ζευγάρια ή και σε τρίο. Όταν δημιουργεί ζευγάρια, πολλές φορές χωρίζεται από τον σύντροφό του για να τραφεί και επανασυνδέεται. Όταν τσακώνεται με άλλα ψάρια σκύβει και προτάσσει τα μακριά αγκάθια στη ράχη του για να υπερασπιστεί το εαυτό του. Μοιάζει πολύ με το Forcipiger longirostris με την διαφορά πως έχει κοντύτερο ρύγχος και τα μάτια του είναι μισό μαύρο και μισό λευκό. Επίσης δεν έχει τις σκούρες βουλίτσες που έχει το F. longirostris στο στέρνο του. 
    • By Aquazone Project Team
      Chelmon rostratus
       
      Η ανθεκτικότητα αυτού του είδους ποικίλλει. Τα άτομα που συλλέγονται από την Αυστραλία τείνουν να τα πάνε καλύτερα από αυτά που εξάγονται από τις Φιλιππίνες, αντανακλώντας τις διαφορές στις πρακτικές συλλογής και μεταφοράς τους. Έχει προταθεί πως τα άτομα με έντονο χρώμα από την Ασία έχουν συλλεχθεί με κυάνιο και είναι πιθανότερο να χαθούν πρόωρα (αν και αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικά). Αν θέλουμε να κρατήσουμε περισσότερες από μία, οι πιθανότητες επιτυχίας θα αυξηθούν εάν τις τοποθετήσουμε σε μεγαλύτερο ενυδρείο ταυτόχρονα. Μπορεί να τοποθετηθεί σε ενυδρείο υφάλου με τα περισσότερα μαλακά και σκληρά κοράλλια με μικρούς πολύποδες, αν και μερικά άτομα μπορεί να τσιμπήσουν σκληρά κοράλλια με μεγάλους πολύποδες, ορισμένα μαλακά κοράλλια (συμπεριλαμβανομένων των xeniidae και των clavulariidae) και ζωανθάρια (π.χ. Parazoanthus). Ένα πλεονέκτημα στο ενυδρείο υφάλου είναι πως τα περισσότερα άτομα θα φάνε παρασιτικές ανεμώνες Aiptasia (αν και ορισμένα θα τις αγνοήσουν). Ένα πιθανό μειονέκτημα είναι ότι θα αποδεκατίσουν πληθυσμούς πολυχαιτών.
       
      Παρόλο που είναι κοινό είδος σε ορισμένες περιοχές, δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία για τις διατροφικές του συνήθειες. Θεωρείται ότι τρέφεται σε μεγάλο βαθμό με πολυχαίτες και μικρά καρκινοειδή. Στο ενυδρείο ορισμένα εγκαθίστανται μέσα σε λίγες μέρες και αρχίζουν να τρώνε φρέσκες και κατεψυγμένες τροφές, ενώ άλλα αρνούνται να φάνε, απαιτώντας ζωντανές τροφές, ανοιγμένα ζωντανά όστρακα ή ζωντανό βράχο με ασπόνδυλα. Ζωντανές γαρίδες του γένους Artemia και μυσιδώδη (mysid shrimps) έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί ώστε να πειστούν τα διστακτικά άτομα να δεχτούν τροφή. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως το είδος αυτό γενικά δεν είναι εύκολο να τραφεί και θα πρέπει να αποφεύγεται από τον αρχάριο χομπίστα.  
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 1 έως 25 μέτρα. Παρόλο που τα μικρά είναι μοναχικά, τα ενήλικα απαντώνται συνήθως σε ζευγάρια. Όταν τσακώνονται μεταξύ τους, χτυπούν τα κεφάλια τους προσπαθώντας να σπρώξουν τον αντίπαλο προς τα πίσω. Μοιάζει πολύ με το Chelmon marginalis, αν και σε αυτό λείπει η μεσαία πορτοκαλί λωρίδα και το “μάτι” στο μαλακό ραχιαίο πτερύγιο είναι ξεθωριασμένο.
    • By Aquazone Project Team
      Coradion melanopus
       
      Αυτή η πεταλούδα είναι αρκετά ανθεκτική, με την προϋπόθεση να υπάρχουν αρκετές κρυψώνες και ήσυχοι συγκάτοικοι. Δεν είναι ιδιαίτερα επιθετική με μέλη της ίδιας οικογένειας ή του ίδιου είδους και  έτσι μπορούμε να τοποθετήσουμε περισσότερες από μία, ιδίως σε μεγάλα ενυδρεία. Εάν ταΐζεται καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών, μπορούμε να την δοκιμάσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου (δεν θα πειράξει σκληρά κοράλλια και μαλακά κοράλλια όπως Sarcophyton και Lobophytum, υπάρχει βέβαια η περίπτωση να τσιμπολογά σκληρά κοράλλια με μεγάλους πολύποδες). Πρέπει όμως να την παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να την απομακρύνουμε. 
       
      Αυτό το είδος δεν περιλαμβάνει κοράλλια στη διατροφή του, τρώει όμως ζωανθάρια, πολυχαίτες, χιτωνοφόρα, καρκινοειδή και ζωοπλαγκτόν. Επειδή οι διατροφικές προτιμήσεις του είναι ποικίλες είναι  εύκολο να αποδεχτεί “τροφές ενυδρείου” αν και μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Είναι από τα πεταλουδόψαρα που με προσοχή μπορούμε να εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου.
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 5 μέχρι 50 μέτρα, σε περιοχές με αραιή παρουσία κοραλλιών, αλλά με μεγάλες ποσότητες σφουγγαριών, πάνω στα οποία ζουν μικροοργανισμοί (όπως π.χ. κωπήποδα) με τους οποίους και τρέφεται. Απαντάται συνήθως σε ζευγάρια αλλά και μόνο.
    • By Aquazone Project Team
      Hemitaurichthys zoster
       
      Είναι ένα πολύ ανθεκτικό είδος που εγκλιματίζεται εύκολα στο ενυδρείο. Ζει άνετα με άλλα πεταλουδόψαρα και μπορούμε να το τοποθετήσουμε σε ζευγάρια ή και σε κοπάδι, αρκεί βέβαια να έχουμε αρκετά μεγάλο ενυδρείο αφού χρειάζεται άπλετο χώρο για κολύμπι. Μπορούμε να το κρατήσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου εάν το ταΐζουμε καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών (δεν θα πειράξει σκληρά κοράλλια, αλλά υπάρχει η περίπτωση να ενοχλήσει μαλακά κοράλλια της οικογένειας Xeniidae).
       
      Διατροφή: Αυτό το είδος δεν περιλαμβάνει σκληρά κοράλλια στη διατροφή του, τρέφεται με ζωοπλαγκτόν και κυρίως με κωπήποδα. Επίσης τρέφεται με μαλακά κοράλλια και άλλα βενθικά ασπόνδυλα. Επειδή οι διατροφικές προτιμήσεις του είναι ποικίλες είναι πολύ εύκολο να αποδεχτεί “τροφές ενυδρείου” αν και μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Είναι από τα πεταλουδόψαρα που με προσοχή μπορούμε να εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου. Πρέπει όμως να το παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να το απομακρύνουμε. 
       
      Γενικά χαρακτηριστικά: Ζει σε υφάλους σε βάθη από 1 έως 35 μέτρα και σχηματίζει μεγάλα κοπάδια που κολυμπούν με άλλα ψάρια στη στήλη του νερού για να τραφούν με ζωοπλαγκτόν. Τη νύχτα διασκορπίζονται και κρύβονται σε σχισμές στον ύφαλο.
    • By Aquazone Project Team
      Hemitaurichthys polylepis
       
      Είναι ένα πολύ ανθεκτικό είδος που εγκλιματίζεται εύκολα στο ενυδρείο. Ζει άνετα με άλλα πεταλουδόψαρα και μπορούμε να το τοποθετήσουμε σε ζευγάρια ή και σε κοπάδι, αρκεί βέβαια να έχουμε αρκετά μεγάλο ενυδρείο αφού χρειάζεται άπλετο χώρο για κολύμπι. Μπορούμε να το κρατήσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου εάν το ταΐζουμε καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών (δεν θα πειράξει σκληρά κοράλλια, αλλά υπάρχει η περίπτωση να ενοχλήσει μαλακά κοράλλια της οικογένειας Xeniidae).
                                              
      Αυτό το είδος δεν περιλαμβάνει σκληρά κοράλλια στη διατροφή του, τρέφεται με ζωοπλαγκτόν και κυρίως με κωπήποδα. Επίσης τρέφεται με μαλακά κοράλλια και άλλα βενθικά ασπόνδυλα. Επειδή οι διατροφικές προτιμήσεις του είναι ποικίλες είναι πολύ εύκολο να αποδεχτεί “τροφές ενυδρείου” αν και μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Είναι από τα πεταλουδόψαρα που με προσοχή μπορούμε να εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου. Πρέπει όμως να το παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να το απομακρύνουμε. 
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 3 έως 46 μέτρα και σχηματίζει μεγάλα κοπάδια που κολυμπούν με άλλα ψάρια στη στήλη του νερού για να τραφούν με ζωοπλαγκτόν. Τη νύχτα διασκορπίζονται και κρύβονται σε σχισμές στον ύφαλο. Και το χρώμα τους επίσης αλλάζει δραματικά κατά τη διάρκεια της νύχτας: η λευκή περιοχή, όπως και το κεφάλι, σκουραίνει και μένει μόνο μια άσπρη βούλα στο πλάι.
    • By Aquazone Project Team
      Johnrandallia nigrirostris
       
      Είναι ένα πολύ ανθεκτικό είδος που εγκλιματίζεται εύκολα στο ενυδρείο. Ζει άνετα με άλλα πεταλουδόψαρα, συμπεριλαμβανομένου του είδους του, αρκεί να τα τοποθετήσουμε στο ενυδρείο ταυτόχρονα. Μπορούμε να το κρατήσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου εάν το ταΐζουμε καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών (γενικά δεν θα πειράξει σκληρά ή μαλακά κοράλλια, αλλά τα αλκυονάρια παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατροφή του).
       
      Αυτό το είδος δεν περιλαμβάνει σκληρά κοράλλια στη διατροφή του, τρώει όμως ζωανθάρια, θαλάσσιες ανεμώνες, πολυχαίτες, χιτωνοφόρα και ζωοπλαγκτόν. Επειδή οι διατροφικές προτιμήσεις του είναι ποικίλες είναι πολύ εύκολο να αποδεχτεί “τροφές ενυδρείου” αν και μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Είναι από τα πεταλουδόψαρα που με προσοχή μπορούμε να εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου. Πρέπει όμως να το παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να το απομακρύνουμε. 
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 3 έως 40 μέτρα. Απαντάται και μόνο, αλλά συνήθως σχηματίζει ζευγάρια ή κοπάδια που αποτελούν σταθμούς καθαρισμού παράσιτων. Ο καλύτερος πελάτης του είναι το Mulloidichthys dentatus, που σκουραίνει του χρώμα του όταν το καθαρίζουν για να φαίνονται καλύτερα τα παράσιτα. Καθαρίζει επίσης σφυρίδες, τσιπούρες, και διάφορα ψάρια, ακόμη και σφυροκέφαλους καρχαρίες, που επιβραδύνουν καθώς τα πλησιάζουν για να απαλλαγούν από τα παρασιτικά κωπήποδα που συνηθίζουν να ζουν πάνω στο δέρμα τους. Τη νύχτα η μαύρη λωρίδα στη ράχη του ξεθωριάζει και λευκές κηλίδες εμφανίζονται στο σώμα του. Τα μικρά είναι πιο κίτρινα αλλά μεγαλώνοντας αποκτούν ένα λευκό-ασημί χρώμα.   
       
    • By Aquazone Project Team
      Chaetodon vagabundus
       
      Είναι μια από τις ευκολότερες πεταλούδες, αλλά χρειάζεται αρκετό χώρο για κολύμπι αφού είναι και ένα από τα μεγαλύτερα είδη. Εάν θέλουμε να κρατήσουμε περισσότερες από μία, οι πιθανότητες επιτυχίας θα αυξηθούν εάν τις τοποθετήσουμε σε μεγαλύτερο ενυδρείο ταυτόχρονα. Τα πάει επίσης περίφημα και με άλλα είδη πεταλουδόψαρων.  Αυτό το είδος δεν είναι κατάλληλο για το ενυδρείο υφάλου.
       
      Παρόλο που στη φύση τρέφεται με πολύποδες σκληρών κοραλλιών, η δίαιτά του περιλαμβάνει επίσης άλλα ασπόνδυλα και άλγες. Θα μάθει να δέχεται και “τροφές ενυδρείου” αλλά μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή και χρήση ζωντανών τροφών για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά, ιδίως όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου, αφού τρέφεται περιστασιακά με κοράλλια και ανεμώνες, όπως το Chaetodon decussatus, ο κοντινότερος συγγενής του από τον Ινδικό Ωκεανό.
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 1 έως 30 μέτρα. Τα ενήλικα απαντώνται συνήθως σε ζευγάρια, ενώ τα ανήλικα ζουν μόνα και έχουν μια μαύρη κηλίδα στο ραχιαίο πτερύγιο που χάνεται καθώς μεγαλώνουν. Τη νύχτα επιστρέφουν στην ίδια κρυψώνα για να κοιμηθούν. Μοιάζει πολύ με το Chaetodon decussatus από τον Ινδικό Ωκεανό. Υβριδίζει με το Chaetodon raflessii.
    • By Aquazone Project Team
      Chaetodon ulietensis
       
      Τα ανήλικα μεταξύ 5-8 εκ. εγκλιματίζονται ταχύτατα, όμως τα μεγάλα ανήλικα αρνούνται συχνά να δεχτούν τροφή. Γενικά όμως είναι μια από τις ευκολότερες πεταλούδες και όταν εγκλιματιστεί θα γίνει ένα από τα πιο τολμηρά και ανταγωνιστικά ψάρια. Μπορούμε να κρατήσουμε ακόμη και ένα μικρό γκρουπ στο ενυδρείο, αρκεί βέβαια να εισάγουμε όλα τα ψάρια ταυτόχρονα. Δεν είναι κατάλληλο για το ενυδρείο υφάλου αφού είναι αρκετά καταστροφικά, καταναλώνοντας σκληρά κοράλλια, ανεμώνες και μανιτάρια.   
       
      Παρόλο που στη φύση τρέφεται και με πολύποδες σκληρών και μαλακών κοραλλιών, η δίαιτά του περιλαμβάνει επίσης άλλα ασπόνδυλα και άλγες. Θα μάθει να δέχεται και “τροφές ενυδρείου” αλλά μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή και χρήση ζωντανών τροφών για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά, ιδίως όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου.
       
      Ζει σε κοραλλιογενείς υφάλους σε βάθη από 1 έως 30 μέτρα. Ενώ τα ανήλικα ζουν μόνα, τα ενήλικα απαντώνται και σε ζευγάρια και σε μεγάλες ομάδες μέχρι 50 άτομα. Έχει μακρύτερο ρύγχος από τις περισσότερες πεταλούδες προφανώς για να ξετρυπώνει ευκολότερα πολυχαίτες, μικρά καρκινοειδή και άλλα βενθικά ασπόνδυλα. Μοιάζει πολύ με το Chaetodon falcula, με τη διαφορά πως δεν έχει κίτρινο χρώμα στην ράχη του (παρά μόνο στα αγκάθια του ραχιαίου πτερύγιου) και οι μαύρες κηλίδες κατεβαίνουν χαμηλά στο σώμα του.  
    • By Aquazone Project Team
      Chaetodon trifasciatus
       
      Λόγω του ότι τρέφεται αποκλειστικά με κοράλλια είναι πολύ δύσκολο να κρατήσουμε αυτό το ψάρι ζωντανό και υγιές.
       
      Δεδομένου του σχεδόν μηδενικού ποσοστού επιβίωσης, προτείνεται να μην αγοράζουμε ή να ενθαρρύνουμε την συλλογή αυτού του είδους.
       
      Αυτό το είδος τρέφεται αποκλειστικά με πολύποδες σκληρών κοραλλιών και σχεδόν ποτέ δεν προσαρμόζεται σε άλλες τροφές. Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να τραφεί με ανοιγμένα ζωντανά όστρακα και σπανιότερα με άλλα υποκατάστατα της κανονικής του διατροφής (η εκτροφή σε ενυδρεία προνυμφών αυτού του είδους προερχόμενων από τη θάλασσα, μπορεί τελικά να αποδώσει ψάρια προσαρμοσμένα να δέχονται με ευκολία τροφές ενυδρείου).
       
      Ζει σε κοραλλιογενείς υφάλους σε βάθη από 3 έως 20 μέτρα, και τα ενήλικα απαντώνται συνήθως σε ζευγάρια, αλλά περιστασιακά και μόνα. Αυτό το πεταλουδόψαρο παρουσιάζει φυλετικό διμορφισμό: το πρώτο αγκάθι του εδρικού πτερύγιου είναι κόκκινο στα αρσενικά και ροζ στα θηλυκά. Μοιάζει πολύ με το Chaetodon lunulatus από τον Ειρηνικό Ωκεανό και ξεχωρίζουν κυρίως από το χρώμα του εδρικού πτερύγιου που στο Chaetodon trifasciatus είναι έντονο πορτοκαλί, ενώ στο Ch. lunulatus σκούρο κόκκινο.  
×