Jump to content

Recommended Posts

large.344058007_Chaetodonmadagaskariensis.jpg.a2eb9f6fc97f2bbfe110117ce41f91af.jpg

 

Chaetodon madagaskariensis

 

Αυτή η πεταλούδα είναι αρκετά ανθεκτική, με την προϋπόθεση να υπάρχουν αρκετές κρυψώνες και ήσυχοι συγκάτοικοι. Συνηθίζει να γίνεται επιθετική με μέλη της ίδιας οικογένειας ή και του ίδιου είδους﮲ έτσι, εάν θέλουμε να κρατήσουμε περισσότερες από μία, οι πιθανότητες επιτυχίας θα αυξηθούν εάν τις τοποθετήσουμε σε μεγαλύτερο ενυδρείο ταυτόχρονα. Εάν ταΐζεται καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών, μπορούμε να την δοκιμάσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου (δεν θα πειράξει μαλακά κοράλλια όπως Sarcophyton και Lobophytum, αλλά τα αλκυονάρια παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατροφή της σε ορισμένες περιοχές). Πρέπει όμως να την παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να την απομακρύνουμε. 

 

Παρόλο που στη φύση τρέφεται με πολύποδες σκληρών κοραλλιών, η δίαιτά του περιλαμβάνει επίσης άλλα ασπόνδυλα και άλγες. Θα μάθει να δέχεται και “τροφές ενυδρείου” αλλά μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή και χρήση ζωντανών τροφών για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά, ιδίως όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου.

 

Αυτό το είδος ανήκει στο σύμπλεγμα “xanthurus”, μαζί με το Chaetodon mertensii και το Chaetodon xanthurus που ζουν στον Ινδο-Ειρηνικό, και το Chaetodon paucifasciatus που ζει μόνο στην Ερυθρά. Tα είδη αυτά εξελίχτηκαν με “αλλοπάτρια ειδογένεση” (όταν πληθυσμοί ενός είδους δεν βρίσκονται σε επαφή μεταξύ τους, εμποδίζεται η γονιδιακή ροή και επιτρέπεται σε ένα είδος να εξελίσσεται ανεξάρτητα από το πατρικό είδος, ώστε βαθμιαία να καταστεί γενετικά διαφοροποιημένο τόσο ώστε να θεωρηθεί τελικά διαφορετικό είδος). Εύκολα ξεχωρίζουμε το Ch. paucifasciatus, αφού είναι το μόνο που έχει κόκκινο χρώμα στο πίσω μέρος του σώματός του και στην ουρά, ενώ τα άλλα τρία έχουν πορτοκαλί ή κίτρινο. Επίσης, τα σχέδια στο σώμα του Ch. xanthurus μοιάζουν περισσότερο με πλέγμα, ενώ των άλλων ειδών με μπούμερανγκ. Γενικά αυτά που ζουν στον Ινδικό έχουν μαύρες λωρίδες στα μάτια που δεν ενώνονται μεταξύ τους και μια κηλίδα σε σχήμα πέταλου περιτριγυρισμένη με ασημί στο μέτωπο. Αυτά από τον Ειρηνικό έχουν λωρίδες στα μάτια που ενώνονται και μια σκούρα μουτζούρα στο μέτωπο. Όλα φτάνουν τα 13-14 εκατοστά και ζουν σε βάθη από 4 έως 40 μέτρα (μόνο το Ch. mertensii φτάνει μέχρι τα 120 μέτρα).

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

  • Similar Content

    • By Aquazone Project Team
      Plectorhinchus chaetodonoides
       
      Αυτό το ευαίσθητο είδος παρουσιάζει ενδιαφέρον, ιδίως όταν είναι μικρό, τόσο λόγω της εμφάνισής του όσο και του περίεργου τρόπου που κολυμπά, καθώς μιμείται δηλητηριώδεις πλατυέλμινθες για να προστατευτεί. Επειδή τα μικρά δεν είναι τόσο γρήγορα, πρέπει να έχουν ήρεμους συγκατοίκους που δεν θα καταναλώνουν αμέσως όλη την τροφή προτού προλάβουν τα ίδια να τραφούν. Μέχρι να συνηθίσουν, μπορούν να βρίσκουν μικρά σκουλήκια και καρκινοειδή που ζουν στην άμμο, ακριβώς όπως κάνουν και στη φύση. Στο ενυδρείο μπορούμε να κρατήσουμε παραπάνω από ένα ανήλικο, αλλά μεγαλώνοντας θα χρειαστούν αρκετό χώρο για να μην δημιουργηθούν προβλήματα, αφού το τελικό τους μέγεθος είναι αρκετά μεγάλο. Χρειάζεται άπλετο χώρο και καλές κρυψώνες.
       
      Τα μικρά αρνούνται συχνά να τραφούν και μπορεί να απαιτηθεί ζωντανή τροφή στην αρχή, όπως γαρίδες, φρέσκα μύδια ή ζωντανά σκουλήκια. Με τον καιρό θα δεχτεί ψιλοκομμένα φρέσκα ή καταψυγμένα μαλάκια, καλαμάρια, γαρίδες και ψάρια, αλλά και προπαρασκευασμένες κατεψυγμένες ψαροτροφές. Τα ενήλικα θα φάνε επίσης κάποιους επιθυμητούς κατοίκους του ενυδρείου όπως μικρά σαλιγκάρια, σκουλήκια, καρκινοειδή και οφίουρους. Θα φάει όμως και επιβλαβή σκουλήκια, όπως ορισμένους πολυχαίτες. Πρέπει να ταΐζεται πολλές φορές την ημέρα.
       
      Ζει σε βάθη από 1 έως 30 μέτρα. Τα μικρά απαντώνται μόνα και τα ενήλικα συχνά σχηματίζουν ομάδες. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κρύβεται στον ύφαλο και τη νύχτα βγαίνει σε αμμώδεις περιοχές για να τραφεί. Σε αιχμαλωσία τα χρώματά του τείνουν να ξεθωριάζουν.
       
    • By Aquazone Project Team
      Plectorhinchus albovittatus
       
      Είναι ένα από τα πιο ανθεκτικά ψάρια, ωστόσο είναι και το μεγαλύτερο μέλος του γένους, καθιστώντας το πάρα πολύ μεγάλο για τη συντριπτική πλειοψηφία των ενυδρείων. Πρόκειται για έναν ατρόμητο θηρευτή που όταν εγκλιματιστεί θα γίνει επιθετικός και θα συναγωνιστεί με είδη που έχουν παρόμοια φύση. Κρατήστε μόνο ένα στο ενυδρείο, παρέχοντάς του αρκετό χώρο για κολύμπι και μερικές καλές κρυψώνες. Αυτό το είδος θα βοηθήσει να διατηρείται το υπόστρωμα του ενυδρείου καθαρό, αφού συνηθίζει να παίρνει μπουκιές άμμου στο στόμα του καθώς ψάχνει για τροφή.
       
      Στο ενυδρείο θα δεχτεί ψιλοκομμένα φρέσκα ή καταψυγμένα μαλάκια, καλαμάρια, γαρίδες και ψάρια, αλλά και προπαρασκευασμένες κατεψυγμένες ψαροτροφές. Πρέπει να ταΐζεται πολλές φορές την ημέρα. Καλό είναι να προσέξουμε την ψαροσύνθεση του ενυδρείου στο οποίο θα το εισάγουμε, αφού θα καταπιεί ολόκληρο ότι χωρά στο στόμα του, όπως μικρά ψάρια, γαρίδες, μικρά σαλιγκάρια και οφίουρους.     
       
       Ζει σε βάθη από 2 έως 50 μέτρα. Τα μικρά απαντώνται σε ρηχότερα νερά και ζουν μόνα, ενώ τα ενήλικα συχνά απαντώνται σε ζευγάρια. Ο αμερικανός βιολόγος Ransom A. Myers (1999) αναφέρει πως τα ενήλικα σχηματίζουν ομάδες κατά την περίοδο ζευγαρώματος μεταξύ Απρίλη και Μάη κοντά στη νέα σελήνη. Τα μικρά μοιάζουν με το Plectorhinchus lineatus, έχοντας τέσσερις οριζόντιες λωρίδες στα πλαϊνά. Φτάνοντας τα 14 εκατοστά, οι λωρίδες τις κοιλιάς χάνονται και σε πλήρη ενηλικίωση το είδος γίνεται γκρι με μαύρα πτερύγια.
    • By Aquazone Project Team
      Scolopsis bilineata
       
      Το είδος αυτό είναι ανθεκτικό και πολύ ενδιαφέρον να το παρακολουθείς, αφού παίρνει μπουκιές άμμου για να βρει μικρά σαλιγκάρια, σκουλήκια και καρκινοειδή με τα οποία και τρέφεται, φτύνοντας τους κόκκους  δεξιά και αριστερά. Είναι απαραίτητο λοιπόν να έχουμε λεπτόκοκκο υπόστρωμα βάθους τουλάχιστον 5 εκατοστών. Καλό είναι να κρατάμε μόνο ένα στο ενυδρείο και με ήσυχους συγκατοίκους.   
       
      Στη φύση τρέφεται με σαλιγκάρια, σκουλήκια και καρκινοειδή που βρίσκει στην άμμο. Στο ενυδρείο θα δεχτεί διάφορα είδη κατεψυγμένης ή φρέσκιας τροφής, όπως γαρίδες, μύδια και κομμάτια ψαριών. Αν κάποιο αρνείται να φάει, καλό είναι να του προσφέρουμε ζωντανές γαρίδες ή σκουλήκια. Αν και κάποια στιγμή θα μάθει να πιάνει την τροφή του από τη στήλη του νερού, συνήθως προτιμά να τρέφεται από το βυθό. Έτσι θα πρέπει να είμαστε σίγουροι πως κάποια κομμάτια θα φτάνουν στον πάτο, πριν να καταναλωθούν από άλλα ψάρια. Πρέπει να τρέφεται τουλάχιστον 3 φορές τη μέρα. 
       
      Ζει σε βάθη από 1 μέχρι 30 μέτρα. Τα μικρά απαντώνται συνήθως μόνα, ενώ τα ενήλικα συχνά σχηματίζουν ζευγάρια και σπανιότερα μικρά κοπάδια. Συχνά ακολουθούνται από wrasses που εκμεταλλεύονται το ανακάτεμα του βυθού για να κλέψουν τροφή (το ίδιο κάνουν και αυτά, ακολουθώντας μπαρμπούνια με τον ίδιο στόχο). Υπάρχουν τρεις χρωματικές φάσεις που περνούν τα μικρά, ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή που κατοικούν: στα Φίτζι έχουν μια κίτρινη χρωματική φάση, στον υπόλοιπο Ειρηνικό έχουν κίτρινες και σκούρες οριζόντιες λωρίδες με λευκή κοιλιά και στον Ινδικό δεν έχουν καθόλου κίτρινες λωρίδες. Τα ενήλικα από τον Ειρηνικό έχουν κίτρινο στο ραχιαίο πτερύγιο.
    • By Aquazone Project Team
      Pentapodus emeryii
       
      Το είδος αυτό είναι ήσυχο, ανθεκτικό και πολύ ενδιαφέρον να το παρακολουθείς, αφού παίρνει μπουκιές άμμου για να βρει μικρά σαλιγκάρια, σκουλήκια, οφίουρους και καρκινοειδή με τα οποία και τρέφεται, φτύνοντας τους κόκκους  δεξιά και αριστερά. Είναι απαραίτητο λοιπόν να έχουμε λεπτόκοκκο υπόστρωμα βάθους τουλάχιστον 5 εκατοστών. Καλό είναι να κρατάμε μόνο ένα στο ενυδρείο και με ήσυχους συγκατοίκους. Προσοχή γιατί συνηθίζει να πηδά έξω από το ενυδρείο όταν φοβηθεί.
       
      Στο ενυδρείο θα δεχτεί διάφορα είδη κατεψυγμένης ή φρέσκιας τροφής, όπως γαρίδες, μύδια και κομμάτια ψαριών. Αν κάποιο αρνείται να φάει, καλό είναι να του προσφέρουμε ζωντανές γαρίδες ή σκουλήκια. Αν και κάποια στιγμή θα μάθει να πιάνει την τροφή του από τη στήλη του νερού, συνήθως προτιμά να τρέφεται από το βυθό. Έτσι θα πρέπει να είμαστε σίγουροι πως κάποια κομμάτια θα φτάνουν στον πάτο, πριν να καταναλωθούν από άλλα ψάρια. Πρέπει να τρέφεται τουλάχιστον 3 φορές τη μέρα. 
       
      Ζει σε βάθη από 2 μέχρι 35 μέτρα. Τα μικρά απαντώνται μόνα και σε πιο ρηχά νερά, ενώ τα ενήλικα συχνά σχηματίζουν μικρά κοπάδια που κολυμπούν πάνω από τον βυθό, συνήθως σε βάθη που ξεπερνούν τα 20 μέτρα.
×