Jump to content

Recommended Posts

gallery_1684_7_347826.jpg

 

 

Cerianthus membranaceus

 

Υπάρχουν πάρα πολλά ειδή με μεγάλη ποικιλία σε χρωματισμούς, όπου τα εξωτερικά πλοκάμια είναι μεγαλύτερα για τη σύλληψη της τροφής και τα εσωτερικά πιο κοντά για τον χειρισμό της, και σε ορισμένα είδη υπάρχει διαφοροποίηση στον χρωματισμό των πλοκαμιών.

Δεν υπάρχει κάποια συμβιωτική σχέση με κανένα είδος ψαριού.

Αν και διαφέρει εμφανισιακά από τις άλλες ανεμώνες, λόγω του σωλήνα, είναι και αυτή τοξικός οργανισμός (όχι όσο οι μακρινοί συγγενείς της), οπότε χρειάζεται η απαιτούμενη απόσταση από κοράλλια ώστε να μην τα τσιμπήσει.

Τοποθετείται στο υπόστρωμα του ενυδρείου με τον σωλήνα θαμμένο στην άμμο και όποτε ενοχληθεί αποτραβιέται μέσα σ αυτόν.

 

Κάποια είδη είναι φωτοσυνθετικά όπως το συγκεκριμένο (ενώ κάποια άλλα δεν είναι), αλλά όλα ανεξαιρέτως θα πρέπει να τρέφονται με σαρκώδη τρόφιμα όπως Artemia, Mysis μικρά τεμάχια ψαριών, αλλά θα ωφεληθεί και με ότι συλλαμβάνουν τα πλοκάμια από τη στήλη του νερού.

Είναι νυχτόβιος οργανισμός και το βράδυ που σβήνουν τα φώτα, είναι η κατάλληλη ώρα για την σίτισή της. Συνήθως ανοίγει και την ημέρα.

 

Είναι ερμαφρόδιτα, και παρά το γεγονός ότι κάθε ζώο μπορεί να παράγει τόσο ωάρια όσο και σπερματοζωάρια, αλλά δεν τα παράγουν την ίδια στιγμή, γι 'αυτό χρειάζονται και τα δύο δείγματα φύλλων για την αναπαραγωγική διαδικασία. Ο διαχωρισμός των φύλλων γίνεται με το θηλυκό να είναι μεγαλύτερο του αρσενικού, αλλά όταν αναπτυχθεί και μεγαλώσει ηλικιακά θα μετατραπεί και αυτό σε θηλυκό.

Στη φύση αναπαράγονται σεξουαλικά απελευθερώνοντας σπέρμα και αυγά στη στήλη του νερού και πιστεύεται ότι οι προνύμφες ζουν σαν πλαγκτονικοί οργανισμοί για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, και στη συνέχεια θα εγκατασταθούν μέσα στην άμμο κτίζοντας εκεί τον σωλήνα τους.

Στην αιχμαλωσία δεν έχει παρατηρηθεί κάτι τέτοιο. Φυσικοί εχθροί τα Φυσικοί εχθροί τα Triggerfish, Angelfish και τα γυμνοβράγχια Dendronotus sp.

 

Κατά την αγορίπης προσέξτε εάν ο σωλήνας απουσιάζει ή δεν είναι σε καλή κατάσταση κάτι τέτοιο ίσως προκαλέσει πρόβλημα γιατί η ανεμώνη χρειάζεται να καταναλώσει πολύ ενέργεια για τη δημιουργία του και αποδυναμώνεται ο οργανισμός της. Η ανεμώνη δημιουργεί τον σωλήνα της με την απελευθέρωση ενός ειδικού τύπου από νηματοκύστες που ονομάζονται ρίγοήοογδί, δίνοντας τους μια ινώδη δομή παρόμοια με αυτή των υφασμάτων. Εάν το υπόστρωμα δεν έχει αρκετό βάθος για να φιλοξενήσει το συνολικό μήκος του σωλήνα της (που ίσως κάιι τέτοιο επιφέρει και τον θάνατο του οργανισμού), μπορείτε να τον τοποθετήσετε μαζί με άμμο μέσα σε σωλήνα από ΡVC και να τον θάψετε / καλύψετε με βράχους σε κάποιο σημείο ώστε να μην προεξέχει. Προσέξτε να μην υπάρχουν αιχμηρά άκρα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

  • Similar Content

    • By Aquazone Project Team
      Forcipiger longirostris
       
      Αυτό το πεταλουδόψαρο δεν είναι τόσο ανθεκτικό όσο το πανομοιότυπο Forcipiger flavissimus, λόγω του πολύ μικρού στόματός του και της συνεπαγόμενης ιδιαιτερότητάς του να τραφεί. Προτιμά ένα ενυδρείο με αρκετές κρυψώνες και ήσυχους συγκάτοικους. Είναι ιδιαίτερα επιθετικό με μέλη του ίδιου είδους, γι’ αυτό είναι καλύτερο να κρατάμε μόνο ένα στο ενυδρείο. Δεν θα δημιουργήσει κανένα πρόβλημα σε ενυδρεία υφάλου, αφού δεν τρέφεται ούτε με σκληρά, ούτε με μαλακά κοράλλια.
       
      Αυτό το είδος έχει πολύ μικρό στόμα και έτσι μπορεί να καταναλώσει μόνο πολύ μικρά κομμάτια τροφής. Πρέπει να του παρέχουμε πολύ ψιλοκομμένα φρέσκα και κατεψυγμένα μαλάκια, οστρακόδερμα και γαρίδες. Ένας καλός τρόπος για να τραφεί είναι και οι μικροοργανισμοί που κατοικούν στον ζωντανό βράχο, όπως κωπήποδα και πολυχαίτες. Δεν αποτελεί απειλή για σκληρά και μαλακά κοράλλια αφού δεν περιλαμβάνονται στις διατροφικές του συνήθειες.
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 5 μέχρι 200 μέτρα. Απαντάται μόνο, σε ζευγάρια ή και σε τρίο. Όταν δημιουργεί ζευγάρια, πολλές φορές χωρίζεται από τον σύντροφό του για να τραφεί και επανασυνδέεται. Όταν τσακώνεται με άλλα ψάρια σκύβει και προτάσσει τα μακριά αγκάθια στη ράχη του για να υπερασπιστεί το εαυτό του. Μοιάζει πολύ με το Forcipiger flavissimus με την διαφορά πως έχει μακρύτερο ρύγχος, τα μάτια του είναι μαύρα και έχει σκούρες βουλίτσες στο στέρνο του. 
    • By Aquazone Project Team
      Forcipiger flavissimus
       
      Αυτή η πεταλούδα είναι αρκετά ανθεκτική, με την προϋπόθεση να υπάρχουν αρκετές κρυψώνες και ήσυχοι συγκάτοικοι. Είναι ιδιαίτερα επιθετική με μέλη του ίδιου είδους, γι’ αυτό είναι καλύτερο να κρατάμε μόνο μία στο ενυδρείο. Εάν ταΐζεται καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών, μπορούμε να την δοκιμάσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου (δεν θα πειράξει σκληρά κοράλλια και μαλακά κοράλλια όπως Sarcophyton και Lobophytum, υπάρχει βέβαια η περίπτωση να τσιμπολογά σκληρά κοράλλια με μεγάλους πολύποδες). Πρέπει όμως να την παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να την απομακρύνουμε. 
       
      Διατροφή: Παρόλο που στη φύση τρέφεται και με πολύποδες κοραλλιών, η δίαιτά του περιλαμβάνει επίσης άλλα ασπόνδυλα και άλγες. Θα μάθει να δέχεται και “τροφές ενυδρείου” αλλά μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή και χρήση ζωντανών τροφών για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά, ιδίως όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε απόλυτα σε ένα ενυδρείο ύφαλου.
       
      Γενικά χαρακτηριστικά: Ζει σε υφάλους σε βάθη από 2 μέχρι 145 μέτρα. Απαντάται μόνο, σε ζευγάρια ή και σε τρίο. Όταν δημιουργεί ζευγάρια, πολλές φορές χωρίζεται από τον σύντροφό του για να τραφεί και επανασυνδέεται. Όταν τσακώνεται με άλλα ψάρια σκύβει και προτάσσει τα μακριά αγκάθια στη ράχη του για να υπερασπιστεί το εαυτό του. Μοιάζει πολύ με το Forcipiger longirostris με την διαφορά πως έχει κοντύτερο ρύγχος και τα μάτια του είναι μισό μαύρο και μισό λευκό. Επίσης δεν έχει τις σκούρες βουλίτσες που έχει το F. longirostris στο στέρνο του. 
    • By Aquazone Project Team
      Chelmon rostratus
       
      Η ανθεκτικότητα αυτού του είδους ποικίλλει. Τα άτομα που συλλέγονται από την Αυστραλία τείνουν να τα πάνε καλύτερα από αυτά που εξάγονται από τις Φιλιππίνες, αντανακλώντας τις διαφορές στις πρακτικές συλλογής και μεταφοράς τους. Έχει προταθεί πως τα άτομα με έντονο χρώμα από την Ασία έχουν συλλεχθεί με κυάνιο και είναι πιθανότερο να χαθούν πρόωρα (αν και αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικά). Αν θέλουμε να κρατήσουμε περισσότερες από μία, οι πιθανότητες επιτυχίας θα αυξηθούν εάν τις τοποθετήσουμε σε μεγαλύτερο ενυδρείο ταυτόχρονα. Μπορεί να τοποθετηθεί σε ενυδρείο υφάλου με τα περισσότερα μαλακά και σκληρά κοράλλια με μικρούς πολύποδες, αν και μερικά άτομα μπορεί να τσιμπήσουν σκληρά κοράλλια με μεγάλους πολύποδες, ορισμένα μαλακά κοράλλια (συμπεριλαμβανομένων των xeniidae και των clavulariidae) και ζωανθάρια (π.χ. Parazoanthus). Ένα πλεονέκτημα στο ενυδρείο υφάλου είναι πως τα περισσότερα άτομα θα φάνε παρασιτικές ανεμώνες Aiptasia (αν και ορισμένα θα τις αγνοήσουν). Ένα πιθανό μειονέκτημα είναι ότι θα αποδεκατίσουν πληθυσμούς πολυχαιτών.
       
      Παρόλο που είναι κοινό είδος σε ορισμένες περιοχές, δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία για τις διατροφικές του συνήθειες. Θεωρείται ότι τρέφεται σε μεγάλο βαθμό με πολυχαίτες και μικρά καρκινοειδή. Στο ενυδρείο ορισμένα εγκαθίστανται μέσα σε λίγες μέρες και αρχίζουν να τρώνε φρέσκες και κατεψυγμένες τροφές, ενώ άλλα αρνούνται να φάνε, απαιτώντας ζωντανές τροφές, ανοιγμένα ζωντανά όστρακα ή ζωντανό βράχο με ασπόνδυλα. Ζωντανές γαρίδες του γένους Artemia και μυσιδώδη (mysid shrimps) έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί ώστε να πειστούν τα διστακτικά άτομα να δεχτούν τροφή. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως το είδος αυτό γενικά δεν είναι εύκολο να τραφεί και θα πρέπει να αποφεύγεται από τον αρχάριο χομπίστα.  
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 1 έως 25 μέτρα. Παρόλο που τα μικρά είναι μοναχικά, τα ενήλικα απαντώνται συνήθως σε ζευγάρια. Όταν τσακώνονται μεταξύ τους, χτυπούν τα κεφάλια τους προσπαθώντας να σπρώξουν τον αντίπαλο προς τα πίσω. Μοιάζει πολύ με το Chelmon marginalis, αν και σε αυτό λείπει η μεσαία πορτοκαλί λωρίδα και το “μάτι” στο μαλακό ραχιαίο πτερύγιο είναι ξεθωριασμένο.
    • By Aquazone Project Team
      Coradion melanopus
       
      Αυτή η πεταλούδα είναι αρκετά ανθεκτική, με την προϋπόθεση να υπάρχουν αρκετές κρυψώνες και ήσυχοι συγκάτοικοι. Δεν είναι ιδιαίτερα επιθετική με μέλη της ίδιας οικογένειας ή του ίδιου είδους και  έτσι μπορούμε να τοποθετήσουμε περισσότερες από μία, ιδίως σε μεγάλα ενυδρεία. Εάν ταΐζεται καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών, μπορούμε να την δοκιμάσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου (δεν θα πειράξει σκληρά κοράλλια και μαλακά κοράλλια όπως Sarcophyton και Lobophytum, υπάρχει βέβαια η περίπτωση να τσιμπολογά σκληρά κοράλλια με μεγάλους πολύποδες). Πρέπει όμως να την παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να την απομακρύνουμε. 
       
      Αυτό το είδος δεν περιλαμβάνει κοράλλια στη διατροφή του, τρώει όμως ζωανθάρια, πολυχαίτες, χιτωνοφόρα, καρκινοειδή και ζωοπλαγκτόν. Επειδή οι διατροφικές προτιμήσεις του είναι ποικίλες είναι  εύκολο να αποδεχτεί “τροφές ενυδρείου” αν και μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Είναι από τα πεταλουδόψαρα που με προσοχή μπορούμε να εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου.
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 5 μέχρι 50 μέτρα, σε περιοχές με αραιή παρουσία κοραλλιών, αλλά με μεγάλες ποσότητες σφουγγαριών, πάνω στα οποία ζουν μικροοργανισμοί (όπως π.χ. κωπήποδα) με τους οποίους και τρέφεται. Απαντάται συνήθως σε ζευγάρια αλλά και μόνο.
    • By Aquazone Project Team
      Hemitaurichthys zoster
       
      Είναι ένα πολύ ανθεκτικό είδος που εγκλιματίζεται εύκολα στο ενυδρείο. Ζει άνετα με άλλα πεταλουδόψαρα και μπορούμε να το τοποθετήσουμε σε ζευγάρια ή και σε κοπάδι, αρκεί βέβαια να έχουμε αρκετά μεγάλο ενυδρείο αφού χρειάζεται άπλετο χώρο για κολύμπι. Μπορούμε να το κρατήσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου εάν το ταΐζουμε καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών (δεν θα πειράξει σκληρά κοράλλια, αλλά υπάρχει η περίπτωση να ενοχλήσει μαλακά κοράλλια της οικογένειας Xeniidae).
       
      Διατροφή: Αυτό το είδος δεν περιλαμβάνει σκληρά κοράλλια στη διατροφή του, τρέφεται με ζωοπλαγκτόν και κυρίως με κωπήποδα. Επίσης τρέφεται με μαλακά κοράλλια και άλλα βενθικά ασπόνδυλα. Επειδή οι διατροφικές προτιμήσεις του είναι ποικίλες είναι πολύ εύκολο να αποδεχτεί “τροφές ενυδρείου” αν και μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Είναι από τα πεταλουδόψαρα που με προσοχή μπορούμε να εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου. Πρέπει όμως να το παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να το απομακρύνουμε. 
       
      Γενικά χαρακτηριστικά: Ζει σε υφάλους σε βάθη από 1 έως 35 μέτρα και σχηματίζει μεγάλα κοπάδια που κολυμπούν με άλλα ψάρια στη στήλη του νερού για να τραφούν με ζωοπλαγκτόν. Τη νύχτα διασκορπίζονται και κρύβονται σε σχισμές στον ύφαλο.
    • By Aquazone Project Team
      Hemitaurichthys polylepis
       
      Είναι ένα πολύ ανθεκτικό είδος που εγκλιματίζεται εύκολα στο ενυδρείο. Ζει άνετα με άλλα πεταλουδόψαρα και μπορούμε να το τοποθετήσουμε σε ζευγάρια ή και σε κοπάδι, αρκεί βέβαια να έχουμε αρκετά μεγάλο ενυδρείο αφού χρειάζεται άπλετο χώρο για κολύμπι. Μπορούμε να το κρατήσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου εάν το ταΐζουμε καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών (δεν θα πειράξει σκληρά κοράλλια, αλλά υπάρχει η περίπτωση να ενοχλήσει μαλακά κοράλλια της οικογένειας Xeniidae).
                                              
      Αυτό το είδος δεν περιλαμβάνει σκληρά κοράλλια στη διατροφή του, τρέφεται με ζωοπλαγκτόν και κυρίως με κωπήποδα. Επίσης τρέφεται με μαλακά κοράλλια και άλλα βενθικά ασπόνδυλα. Επειδή οι διατροφικές προτιμήσεις του είναι ποικίλες είναι πολύ εύκολο να αποδεχτεί “τροφές ενυδρείου” αν και μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Είναι από τα πεταλουδόψαρα που με προσοχή μπορούμε να εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου. Πρέπει όμως να το παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να το απομακρύνουμε. 
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 3 έως 46 μέτρα και σχηματίζει μεγάλα κοπάδια που κολυμπούν με άλλα ψάρια στη στήλη του νερού για να τραφούν με ζωοπλαγκτόν. Τη νύχτα διασκορπίζονται και κρύβονται σε σχισμές στον ύφαλο. Και το χρώμα τους επίσης αλλάζει δραματικά κατά τη διάρκεια της νύχτας: η λευκή περιοχή, όπως και το κεφάλι, σκουραίνει και μένει μόνο μια άσπρη βούλα στο πλάι.
    • By Aquazone Project Team
      Johnrandallia nigrirostris
       
      Είναι ένα πολύ ανθεκτικό είδος που εγκλιματίζεται εύκολα στο ενυδρείο. Ζει άνετα με άλλα πεταλουδόψαρα, συμπεριλαμβανομένου του είδους του, αρκεί να τα τοποθετήσουμε στο ενυδρείο ταυτόχρονα. Μπορούμε να το κρατήσουμε σε ένα ενυδρείο υφάλου εάν το ταΐζουμε καλά και έχουμε κάνει προσεκτική επιλογή κοραλλιών (γενικά δεν θα πειράξει σκληρά ή μαλακά κοράλλια, αλλά τα αλκυονάρια παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατροφή του).
       
      Αυτό το είδος δεν περιλαμβάνει σκληρά κοράλλια στη διατροφή του, τρώει όμως ζωανθάρια, θαλάσσιες ανεμώνες, πολυχαίτες, χιτωνοφόρα και ζωοπλαγκτόν. Επειδή οι διατροφικές προτιμήσεις του είναι ποικίλες είναι πολύ εύκολο να αποδεχτεί “τροφές ενυδρείου” αν και μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Είναι από τα πεταλουδόψαρα που με προσοχή μπορούμε να εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου. Πρέπει όμως να το παρατηρούμε προσεκτικά: εάν ξεκινήσει να “χτυπά” κοράλλια θα πρέπει να το απομακρύνουμε. 
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 3 έως 40 μέτρα. Απαντάται και μόνο, αλλά συνήθως σχηματίζει ζευγάρια ή κοπάδια που αποτελούν σταθμούς καθαρισμού παράσιτων. Ο καλύτερος πελάτης του είναι το Mulloidichthys dentatus, που σκουραίνει του χρώμα του όταν το καθαρίζουν για να φαίνονται καλύτερα τα παράσιτα. Καθαρίζει επίσης σφυρίδες, τσιπούρες, και διάφορα ψάρια, ακόμη και σφυροκέφαλους καρχαρίες, που επιβραδύνουν καθώς τα πλησιάζουν για να απαλλαγούν από τα παρασιτικά κωπήποδα που συνηθίζουν να ζουν πάνω στο δέρμα τους. Τη νύχτα η μαύρη λωρίδα στη ράχη του ξεθωριάζει και λευκές κηλίδες εμφανίζονται στο σώμα του. Τα μικρά είναι πιο κίτρινα αλλά μεγαλώνοντας αποκτούν ένα λευκό-ασημί χρώμα.   
       
    • By Aquazone Project Team
      Chaetodon vagabundus
       
      Είναι μια από τις ευκολότερες πεταλούδες, αλλά χρειάζεται αρκετό χώρο για κολύμπι αφού είναι και ένα από τα μεγαλύτερα είδη. Εάν θέλουμε να κρατήσουμε περισσότερες από μία, οι πιθανότητες επιτυχίας θα αυξηθούν εάν τις τοποθετήσουμε σε μεγαλύτερο ενυδρείο ταυτόχρονα. Τα πάει επίσης περίφημα και με άλλα είδη πεταλουδόψαρων.  Αυτό το είδος δεν είναι κατάλληλο για το ενυδρείο υφάλου.
       
      Παρόλο που στη φύση τρέφεται με πολύποδες σκληρών κοραλλιών, η δίαιτά του περιλαμβάνει επίσης άλλα ασπόνδυλα και άλγες. Θα μάθει να δέχεται και “τροφές ενυδρείου” αλλά μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή και χρήση ζωντανών τροφών για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά, ιδίως όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου, αφού τρέφεται περιστασιακά με κοράλλια και ανεμώνες, όπως το Chaetodon decussatus, ο κοντινότερος συγγενής του από τον Ινδικό Ωκεανό.
       
      Ζει σε υφάλους σε βάθη από 1 έως 30 μέτρα. Τα ενήλικα απαντώνται συνήθως σε ζευγάρια, ενώ τα ανήλικα ζουν μόνα και έχουν μια μαύρη κηλίδα στο ραχιαίο πτερύγιο που χάνεται καθώς μεγαλώνουν. Τη νύχτα επιστρέφουν στην ίδια κρυψώνα για να κοιμηθούν. Μοιάζει πολύ με το Chaetodon decussatus από τον Ινδικό Ωκεανό. Υβριδίζει με το Chaetodon raflessii.
    • By Aquazone Project Team
      Chaetodon ulietensis
       
      Τα ανήλικα μεταξύ 5-8 εκ. εγκλιματίζονται ταχύτατα, όμως τα μεγάλα ανήλικα αρνούνται συχνά να δεχτούν τροφή. Γενικά όμως είναι μια από τις ευκολότερες πεταλούδες και όταν εγκλιματιστεί θα γίνει ένα από τα πιο τολμηρά και ανταγωνιστικά ψάρια. Μπορούμε να κρατήσουμε ακόμη και ένα μικρό γκρουπ στο ενυδρείο, αρκεί βέβαια να εισάγουμε όλα τα ψάρια ταυτόχρονα. Δεν είναι κατάλληλο για το ενυδρείο υφάλου αφού είναι αρκετά καταστροφικά, καταναλώνοντας σκληρά κοράλλια, ανεμώνες και μανιτάρια.   
       
      Παρόλο που στη φύση τρέφεται και με πολύποδες σκληρών και μαλακών κοραλλιών, η δίαιτά του περιλαμβάνει επίσης άλλα ασπόνδυλα και άλγες. Θα μάθει να δέχεται και “τροφές ενυδρείου” αλλά μπορεί να απαιτηθεί ιδιαίτερη προσοχή και χρήση ζωντανών τροφών για να διασφαλιστεί ότι τρέφεται καλά, ιδίως όταν πρωτοεισάγεται στο ενυδρείο. Δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε σε ένα ενυδρείο ύφαλου.
       
      Ζει σε κοραλλιογενείς υφάλους σε βάθη από 1 έως 30 μέτρα. Ενώ τα ανήλικα ζουν μόνα, τα ενήλικα απαντώνται και σε ζευγάρια και σε μεγάλες ομάδες μέχρι 50 άτομα. Έχει μακρύτερο ρύγχος από τις περισσότερες πεταλούδες προφανώς για να ξετρυπώνει ευκολότερα πολυχαίτες, μικρά καρκινοειδή και άλλα βενθικά ασπόνδυλα. Μοιάζει πολύ με το Chaetodon falcula, με τη διαφορά πως δεν έχει κίτρινο χρώμα στην ράχη του (παρά μόνο στα αγκάθια του ραχιαίου πτερύγιου) και οι μαύρες κηλίδες κατεβαίνουν χαμηλά στο σώμα του.  
    • By Aquazone Project Team
      Chaetodon trifasciatus
       
      Λόγω του ότι τρέφεται αποκλειστικά με κοράλλια είναι πολύ δύσκολο να κρατήσουμε αυτό το ψάρι ζωντανό και υγιές.
       
      Δεδομένου του σχεδόν μηδενικού ποσοστού επιβίωσης, προτείνεται να μην αγοράζουμε ή να ενθαρρύνουμε την συλλογή αυτού του είδους.
       
      Αυτό το είδος τρέφεται αποκλειστικά με πολύποδες σκληρών κοραλλιών και σχεδόν ποτέ δεν προσαρμόζεται σε άλλες τροφές. Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να τραφεί με ανοιγμένα ζωντανά όστρακα και σπανιότερα με άλλα υποκατάστατα της κανονικής του διατροφής (η εκτροφή σε ενυδρεία προνυμφών αυτού του είδους προερχόμενων από τη θάλασσα, μπορεί τελικά να αποδώσει ψάρια προσαρμοσμένα να δέχονται με ευκολία τροφές ενυδρείου).
       
      Ζει σε κοραλλιογενείς υφάλους σε βάθη από 3 έως 20 μέτρα, και τα ενήλικα απαντώνται συνήθως σε ζευγάρια, αλλά περιστασιακά και μόνα. Αυτό το πεταλουδόψαρο παρουσιάζει φυλετικό διμορφισμό: το πρώτο αγκάθι του εδρικού πτερύγιου είναι κόκκινο στα αρσενικά και ροζ στα θηλυκά. Μοιάζει πολύ με το Chaetodon lunulatus από τον Ειρηνικό Ωκεανό και ξεχωρίζουν κυρίως από το χρώμα του εδρικού πτερύγιου που στο Chaetodon trifasciatus είναι έντονο πορτοκαλί, ενώ στο Ch. lunulatus σκούρο κόκκινο.  
×