Jump to content

Recommended Posts

Tropheus Sp Ikola

(Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν απο τα μέλη kokalo,Δίας)

 

Επιστημονικό Όνομα: Tropheus Sp. "Ikola" (Boulenger, 1898)
Κοινές Ονομασίες: Yellow banded tropheus, Tropheus yellow, Tropheus ikola kaiser
Ελληνικό Όνομα:

Γενική κατηγορία: Cichlids
Κλάση: Perciformes
Οικογένεια: Cichlidae

Μέγεθος: Το αρσενικό φτάνει σε τελικό μέγεθος τα 13 εκατοστά, ενώ το θηλυκό τα 12 εκατοστά.

Βιότοπος: Ενδημικό είδος της λίμνης Tanganyika. Ζει σε βραχώδης περιοχές με άμμο.

Συντήρηση στο ενυδρείο
ΡH 7,8-9
KH: 14-20°dKH
GH: 12-20°dGH
Θερμοκρασία: 24-27 ° C(ιδανικά 25°C)

Λίτρα: Η αυξημένη επιθετικότητα προς τα ψάρια του είδους τους, μας υποχρεώνει να τα φιλοξενούμε σε μεγάλες ομάδες. Τα ελάχιστα λίτρα και το ελάχιστο μήκος που απαιτείται, ποικίλει μεταξύ των συγγραφέων. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τον Dr. Ad Konings ως ελάχιστο όριο ορίζονται τα 500 λίτρα και τα 150 εκατοστά μήκος. Τονίζεται επίσης ότι κάθε αρσενικός πρέπει να έχει την δική του συστάδα από πέτρες, η οποία να απέχει από του άλλου 30 εκατοστά. Αντίθετα ο Georg Zurlo αναφέρει τα 120 εκατοστά ως μήκος εισόδου. Συνδυάζοντας την βιβλιογραφία με εμπειρικές αναφορές, μπορούμε να καταλήξουμε στα 150 εκατοστά ως ελάχιστο μήκος εισόδου για μια ομάδα των 20 ατόμων.

Κοινωνική συμπεριφορά: Τα ψάρια αυτά πρέπει να κρατούνται σε ομάδες άνω των 15 ψαριών, καθώς ζουν σε κοπάδια, αλλά αυτό τα κάνει να μετριάζουν την επιθετικότητα τους. Επιπρόσθετα, λόγω της περιοχικότητας που μπορεί να αναπτύξουν,καλό είναι να μπαίνουν όλα μαζί από την αρχή, και όχι σταδιακά. Αν πρέπει στη συνέχεια να προστεθεί κάποιο ψάρι, καλό θα ήταν να μπει σε νεαρή ηλικία, και όχι μόνο ένα , αλλά από δύο και πάνω, και για μερικές μέρες να είναι υπό παρακολούθηση.  Αν υπάρξει τσακωμός μεταξύ αρσενικών για την κυριαρχία του ενυδρείου, και υπάρξει τραυματίας ηττημένος τότε πρέπει να δράσουμε άμεσα και να τον απομακρύνουμε από το ενυδρείο.


Διαχωρισμός φύλου: Είναι δύσκολο να διαχωρίσουμε το φύλο των ψαριών αυτών. Κατά την νεαρή τους ηλικία έχουν ένα μαύρο - γκρι χρώμα με ελάχιστο κίτρινο, και κατά την ενηλικίωση τους αρχίζουν να αποκτούν μια μεγάλη και παχιά κίτρινη γραμμή στην μέση του σώματος τους.
Διαχωρισμός μπορεί να γίνει όσον αφορά κάποια σημάδια που τείνουν να έχουν τα φύλα του είδους αυτού, όμως σίγουρη ταυτοποίηση μπορεί να γίνει από τα γεννητικά όργανα του ψαριού. Αλλά αυτή η διαδικασία θα πρέπει να γίνει από κάποιον ειδικό.

Διακόσμηση ενυδρείου: Όπως συμβαίνει με όλες τις Αφρικάνικες κιχλίδες που ζουν στα βραχώδη τμήματα της λίμνης Τανγκανίκα, χονδρόκοκκη άμμος και πολλές πέτρες είναι αυτό που χρειάζονται. Οι πέτρες παρέχουν σπηλιές και περάσματα για να νοιώθουν τα ψάρια ασφάλεια και να  καταφεύγουν εκεί για προστασία. Άμμος και πέτρες είναι προτιμότερο να είναι ασβεστολιθικά, ώστε να επιτύχουμε πιο εύκολα τις επιθυμητές σκληρότητες του νερού. Αν θέλουμε να βάλουμε κάποιο φυτό, αυτό θα πρέπει να είναι κάποιο ανθεκτικό είδος όπως κάποιο από το είδος vallisneria.

Ζώνη Κολύμβησης: Κινείται σε όλο το μήκος του ενυδρείου και πολλές φορές θα δούμε όλη την ομάδα να κολυμπάει μαζί, επιδεικνύοντας συμπεριφορά κοπαδιού.

Διατροφή: Πρόκειται για φυτοφάγο ψάρι όπου στην φύση τρέφεται με άλγη που ξύνει από τις πέτρες. Στο ενυδρείο μας πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα τις τροφές που θα του παρέχουμε, καθώς τροφές με υψηλά ποσοστά ζωικής πρωτεΐνης θα οδηγήσουν στο bloat και σχεδόν σίγουρα στον θάνατο. Καλό θα ήταν την πρώτη και για δυο τρεις μέρες να αφήσουμε τα ψάρια να τραφούν αποκλειστικά από τις άλγες του ενυδρείου, ώστε να προσαρμοστούν ευκολότερα, πριν εισάγουμε στην διατροφή τους τροφές του εμπορίου. Ιδανικές θεωρούνται τροφές που είναι πλούσιες σε σπιρουλίνα, ενώ μπορεί να δεχθεί μικρά ποσοστά πρωτεΐνης μιας και στην φύση σκαλίζοντας την άλγη τρώει μαζί οστρακοειδή και διάφορους άλλους μικροοργανισμούς.

Μέγιστη ηλικία στο ενυδρείο: 8 με 10 χρόνια.

Ιδανικοί Συγκάτοικοι: Με κιχλίδες που ονομάζονται gobies όπως του γένους eretmodous, Tanganicodus και spathodus είναι συμβατό όπως επίσης και με την οικογένεια των petrochromis και simochomis. Το καλύτερο πάντως είναι να το φιλοξενηθούν στο ενυδρείο μας ως μοναδικό είδος.

Υποείδη και υβρίδια: Σύμφωνα με τον Dr. Ad Konings, η ομάδα των Tropheus αποτελείται από 8 είδη: Tropheus Moorii, Tropheus Annectens, Tropheus Duboisi, Tropheus Brichardi, Tropheus sp. “black”, Tropheus sp. “red”, Tropheus sp.“Mpimbwe”, και Tropheus sp. “Ikola”. Μέσα σε κάθε είδος υπάρχουν διαφορετικές ποικιλίες σύμφωνα με τη γεωγραφική θέση στην οποία ζουν. Όταν φιλοξενούμε παραπάνω από μία αποικία στο ενυδρείο μας, πρέπει να
επιλέγουμε μία από κάθε είδος. Για παράδειγμα, αν βάλουμε μια ομάδα Τ. duboisi με μια ομάδα Τ. moorii δεν θα έχουμε πρόβλημα. Αν όμως βάλουμε δύο διαφορετικές ποικιλίες από το είδος των Τ. moorii, το πιθανότερο είναι να υβριδίσουν.

Αναπαραγωγή στο ενυδρείο: Είναι δυνατή και σχετικά εύκολη. Εφόσον το ζεύγος εκ της ομάδας ζευγαρώσει, το θηλυκό θα κρατήσει στο στόμα του (στοματοεπωάζον) τα αυγά για περίπου 25 με 30 μέρες (ανάλογα το θηλυκό), μέχρι να γίνουν γόνος  Ένα θηλυκό μπορεί να κρατήσει από 5 μέχρι 15 αυγά. Μόλις τα αυγά γίνουν ψάρια,η μητέρα θα τα ελευθερώσει, αλλά δεν θα τα αφήσει μόνα. Θα τα κρατάει και θα τα θρέφει μέχρι να μην χωράνε άλλο στο στόμα της. Τότε είναι η ώρα για την οριστική τους απελευθέρωση.

Γενικές πληροφορίες: Η ομάδα των Τropheus στην οποία ανήκει το Tropheus sp. Ikola είναι από τα πιο ενδιαφέροντα ψάρια της λίμνης Τανγκανίκα. Η έντονη
επιθετικότητα που εμφανίζουν καθώς και το γεγονός ότι απαιτούν πολύ καθαρό νερό δίνει την εντύπωση ότι είναι απαγορευτικά για αρχάριους. Σίγουρα δεν είναι από τα ψάρια που συγχωρούν λάθη αυτού που τα φιλοξενεί, αλλά αν τηρηθούν κάποιοι βασικοί κανόνες δεν είναι κάτι το ακατόρθωτο. Καθαρό νερό, μικρά και συχνά γεύματα με τροφές υψηλής ποιότητας, και πολύ σταθερές συνθήκες, είναι αυτά που χρειάζονται, και η ανταμοιβή από την μοναδική τους συμπεριφορά είναι δεδομένη.

 

Tropheus Sp Ikola

 

Tropheus Sp Ikola

 

Tropheus Sp Ikola

 

Tropheus Sp Ikola

 

Tropheus Sp Ikola

Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.
  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

  • Similar Content

    • By AfricaTeam
      Τα μικρά ενυδρεία τις λίμνης Malawi.
       
      Στην λίμνη αυτή δυστυχώς το ελάχιστο σε μήκος ενυδρείο είναι τα 100 cm .
      Ένα ενυδρείο των διαστάσεων 100*35*45cm δηλαδή 150 λίτρα είναι το ελάχιστο ζητούμενο
      Ενδεικτικά η φωτογραφία παρακάτω δείχνει το διάκοσμο που πρέπει να έχει ένα τέτοιο ενυδρείο μιας και έχουμε να φιλοξενήσουμε μόνο πετρόψαρα (τα λεγόμενα mbuna).

        
       
      Τα παρακάτω είδη ψαριών προτείνεται  να φιλοξενηθούν με την μορφή του χαρεμιού
      1 αρσενικό + 3 θηλυκά
       
      Chindongo Demasoni (πρώην Pseudotropheus Demasoni)
       

       
       
      Labidochromis caeruleus
       

       
       
      Pseudotropheus Cyaneorhabdos (πρωην melanochromis maingano)


       
       
      Iodotropheus Sprengerae
       

       
       
      Pseudotropheus Daktari
       

       
       
      Labidochromis sp. Hongi
       

       
       
      Pseudotropheus Flavus
       

       
       
      Otopharynx Lithobates
       

       
       
      Πηγές:
      aquazone profiles
      https://nippyfish.net/wp-content/
       
    • By AfricaTeam
      (Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν απο τα μέλη johnbaggios και Irakles)
       
      Επιστημονικό Όνομα: Neolamprologus Brichardi
      Κοινές Ονομασίες: Lamprologus Brichardi, Neolamprologus Pulcher
      Ελληνικό Όνομα: Πριγκίπισσα του Μπουρουντί
      Γενική κατηγορία: Cichids
      Κλάση: Perciformes
      Οικογένεια: Cichlidae
       
      Μέγεθος: Το τελικό μέγεθος του αρσενικού φτάνει περίπου τα 10 εκατοστά, ενώ το θηλυκό είναι ελαφρώς μικρότερο.
       
      Βιότοπος: Ενδημικό είδος της λίμνης Tanganyika. Ζει σε βραχώδεις περιοχές με άμμο.
       
      Συντήρηση στο ενυδρείο
      ΡH: 7,8-9
      KH: 14-20°dKH
      GH: 12-20°dGH
      Θερμοκρασία: 24-27 ° C ( Iδανικά 25°C )
       
      Λίτρα: Το N. Brichardi στην φύση ζει σε μεγαλες ομάδες εκατοντάδων ψαριών, καταλαμβάνοντας μεγάλες πέτρινες εκτάσεις. Στο ενυδρείο μας, μια γυάλα 160 λίτρων και 100 εκατοστών μήκος, είναι κατάλληλη για ένα ζευγάρι και τα μικρά τους.
       
      Κοινωνική συμπεριφορά: Αν και πολύ επιθετικό ψάρι όσο αφορά τα άλλα είδη, η συμπεριφορά του N.Brichardi προς τα μέλη της οικογένειας είναι πραγματικά αξιοσημείωτη, αφού έχει παρατηρηθεί οι γονείς να αφήνουν τις πρώτες και μεγαλήτερες σε ηλικία γενιές να μπαίνουν στην περιοχή τους, και εκτός αυτού, να τους βοηθάνε στο μεγάλωμα των νεότερων.
       
      Διαχωρισμός φύλου: Δυστυχώς ο διαχωρισμός είναι αρκετά δύσκολος αφού αρσενικό και θηλυκό δεν διαφέρουν πολύ. Η διαφορά μεγέθους του αρσενικού, και το ελαφρώς μεγαλύτερο ραχαίο πτερύγιο μπορεί να βοηθήσει στην ταυτοποίηση, αλλά φυσικά η πολύωρη παρατήρηση συμπεριφοράς είναι το κλειδί.
       
      Διακόσμηση ενυδρείου: Όπως συμβαίνει με όλες τις Αφρικάνικες κιχλίδες που ζουν στα βραχώδη τμήματα της λίμνης Τανγκανίκα, χονδρόκοκκη άμμος και πολλές πέτρες είναι αυτό που χρειάζονται. Οι πέτρες παρέχουν σπηλιές και περάσματα για να νοιώθουν τα ψάρια ασφάλεια, και να  καταφεύγουν εκεί για προστασία. Άμμος και πέτρες είναι προτιμότερο να είναι ασβεστολιθικά, ώστε να επιτύχουμε πιο εύκολα τις επιθυμητές σκληρότητες του νερού. Αν θέλουμε να βάλουμε κάποιο φυτό, αυτό θα πρέπει να είναι κάποιο ανθεκτικό είδος όπως κάποιο από το είδος vallisneria.
       
      Ζώνη Κολύμβησης: Κυρίως κινείται στο βυθό κοντά στις πέτρες και δύσκολα θα αφήσει την περιοχή του ειδικά όταν υπάρχει γόνος.
       
      Διατροφή: Πρόκειται για σαρκοφάγο ψάρι. Οπότε η διατροφή του θα πρέπει να αποτελείται κυρίως από ζωικές πρωτεΐνες όπως dafnia και krill, ή και ακόμα τροφές του εμπορίου ειδικά για τις ανάγκες του. Σίγουρα δεν θα πρέπει να παραλείπουμε και τις φυτικές τροφές όπως η σπιρουλίνα για να υπάρχει μια ισορροπημένη διατροφή.
       
      Μέγιστη ηλικία στο ενυδρείο: 5 με 8 χρόνια.
       
      Ιδανικοί Συγκάτοικοι: Σίγουρα ο καλύτερος τρόπος για να διατηρήσουμε το N. Brichardi είναι μόνο του (species ενυδρείο), αλλά αν παρ’ όλα αυτά θέλουμε να βάλουμε συγκάτοικους, τότε σίγουρα θα χρειαστούμε ένα αρκετά μεγάλο ενυδρείο με ελάχιστο μήκος τα 120 εκατοστά. Οι συγκάτοικοι προτιμότερο είναι να φτάνουν ή και να ξεπερνάνε το Ν. Brichardi σε μέγεθος για να μπορέσουν να αντέξουν την επιθετικότητα του, ειδικά σε περιόδους αναπαραγωγής. Όπως και να έχει, το πιο πιθανό, είναι το ζευγάρι να είναι το κυρίαρχο στο ενυδρείο.
       
      Υποείδη και υβρίδια: Υπάρχουν αρκετές ποικιλίες του είδους, που βρίσκονται διασκορπισμένες σε όλο το μήκος και πλάτος της λίμνης. Οι διαφορές τους είναι ελάχιστες αλλά μέσα στην οικογένεια Neolamprologus έχουμε μερικά υποείδη τα οποία καλό θα είναι να αποφεύγουμε να βάζουμε στο ίδιο ενυδρείο λόγω κινδύνου υβριδισμού.
       
      Αναπαραγωγή στο ενυδρείο: Είναι δυνατή και σχετικά εύκολη. Αφού στο ενυδρείο έχουμε ένα πιστοποιημένο ζευγάρι, τότε από το μέγεθος των 5 εκατοστών περίπου είναι αρκετά ώριμα για αναπαραγωγή.
      Είναι γνωστό οτι γεννάνε αρκετούς απογόνους την κάθε φορά (φτάνοντας τους 100+), δημιουργώντας σε μερικούς μήνες ολόκληρη αποικία.
       
      Γενικές πληροφορίες: Σαν τελικό συμπέρασμα είναι οτι πρόκειται για μια εκπληκτική κιχλίδα, με εκρηκτικό ταπεραμέντο, που μπορεί να δώσει στον χομπίστα αρκετές συγκινήσεις.
      Οι γέννες, το μεγάλωμα του γόνου και η σπάνια κοινωνική του συμπεριφορά συναρπάζει και υπόσχεται ατελείωτες ώρες ευχαρίστησης.
       
       

       

       

    • By AfricaTeam
      Τα μικρά ενυδρεία της λίμνης Tanganyika.
       

       
      Έχουμε δει μια γενική περιγραφή από τις Κιχλίδες της Λίμνης Tanganyika. Tο πλεονέκτημα που μας προσφέρει η λίμνη αυτή είναι ότι μπορούμε να διατηρούμε κάποιες από τις πανέμορφες και με ιδιαίτερο χαρακτήρα κιχλίδες της, σε μικρά ενυδρεία με μήκος από 60 εκατοστά μήκος έως 1 μέτρο (60 - 120λ)
      Σε ενυδρεία μπορούμε να φιλοξενήσουμε αρκετά είδη κιχλίδων και σε κάποιες περιπτώσεις δύο είδη, ανάλογα πάντα από το χαρακτήρα των ψαριών.
      Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κάποια είδη της Λίμνης Tanganyika αν και μικρόσωμα, είναι πολύ διεκδικητικά με το χώρο τους.
       
       
      Για spieces ενυδρεία με ελάχιστο μήκος  60 εκατοστά και τα  60 λίτρα:
       
      1. Χαρέμι με N. Multifasciatus
       

       
       
      2. Χαρέμι με Lamprologus brevis
       

       
       
      3. Χαρέμι με Lamprologus similis
       

       
       
      4. Ζευγάρι N. signatus
       

       
       
      Για spieces ενυδρεια με ελαχιστο μήκος ενυδρείου 80 εκατοστά και τα  80 λίτρα:
       
      1. Χαρέμι Lamprologus Ocellatus
       

       
      2. Χαρέμι Lamprologus stappersi (melagris)
       

       
       
      3. Ζευγάρι Altolamprologus sp. ''Sumbu shell"
       

       
       
      4. Ζευγάρι Julidochromis Transcriptus
       

       
       
      5.Ζευγάρι Lamprologus Boulengeri
       

       
       
      6. Zευγάρι Eretmodus Cyanostictus
       

       
       
      Για spieces ενυδρεία με ελάχιστο μήκος 1  μέτρο και τα  120 λίτρα:
       
      1. Ζευγάρι Altolamprologus Calvus
       

       
       
      2. Ζευγάρι από οποιοδήποτε είδος Julidochromis
       

       
       
      3. Ζευγάρι Neolamprologus Brichardi ''Princess of Burundi''
       

       
       
      4. Ζευγάρι N.pulcher
       

       
       
      5. Χαρέμι Altolamprologus sp. ''Sumbu shell"
       

       
       
      6. Ζευγάρι N. Buescheri
       

       
       
       7. Ζευγάρι Altolamprologus sp. Compressiceps ''gold head''
       

       
       
      8. Zευγάρι Lamprologus.Caudopunctatus
       

       
       
      Για ενυδρεία με δυο είδη και με ελάχιστο μήκος 1  μέτρο και τα  120 λίτρα μια εκ των παρακάτω επιλόγων μπορεί να επιτευχθεί με το κατάλληλα μελετημένο στήσιμο του scape και φυσικά ο ''χαρακτήρας'' των ψαριών να επιτρέψει την ομαλή συμβίωση.
       
      1. Ζευγάρι Julidochromis transcriptus & χαρέμι Lamprologus stappersi (melagris)
      2. Ζευγάρι Altolamprologus Calvus/Compressiceps & χαρέμι Neolamprologus multifaciatus
      3. Ζευγάρι Altolamprologus Calvus/Compressiceps & Ζευγάρι Lamprologus occelatus ή χαρέμι 1:2
       

       
       
      Πηγές
      aquazone profiles
      https://www.jordanella.eu/
      https://wikimedia.org/
      https://www.apistogramma.com/
      https://riverpark.biz/
      https://azure.co.uk/
      https://www.tropical-fish-keeping.com/
       
    • By AfricaTeam
      Λίμνη Μαλάουι
       
      Mbuna
       
      Labidochromis caeruleus
       
      Labidochromis sp. Hongi
       
      Chindongo Demasoni (ex. Pseudotropheus )
       
       Pseudotropheus Cyaneorhabdos (melanochromis maingano)
       
      Pseudotropheus Acei "Msuli"
       
      Metriaclima estherae
       
       
       
      Haplochromis (Haps, Aulonacara)
       
      Nimbochromis venustus
       
       Cyrtocara moorii
       
      Sciaenochromis Fryeri
       
      Otopharynx lithobates
       
      Copadichromis Βorleyi
       
      Aulonacara stuartgranti
    • By Ομάδα Δημιουργίας του ΑΖ
      Επιστημονικό Όνομα: Perisesarma Βidens (De Haan, 1835) Κοινές Ονομασίες: Red Clawed Crab, Mangrove Crab, Red Crab Ελληνικό Όνομα: Καβούρι με Κόκκινες Δαγκάνες  
      Γενική Κατηγορία: Ασπόνδυλα Κλάση: - Οικογένεια: Sesarmidae  
      Μέγεθος: Μέχρι 5 cm  
      Βιότοπος: Ταϊλάνδη , Σιγκαπούρη , Χονγκ Κονγκ  
      Συντήρηση στο ενυδρείο: PH: 7,5 - 8,5 KH: 8+°kH
      GH: 20°dGH
      Θερμοκρασία: 21-26° C
      Λίτρα: Τουλάχιστον 40 λίτρα
       
      Κοινωνική συμπεριφορά: Δεν είναι και ο πιο εύκολος συγκάτοικος σε ένα ενυδρείο αφού έχει δαγκάνες. Μπορεί να ζήσει με μεγαλύτερα του σε μέγεθος ψάρια, που ζουν σε ψηλές σκληρότητες καθώς δεν θα τους επιτεθεί. Τα μικρά ψάρια θα προσπαθήσει να τα απομακρύνει από την περιοχή του τουλάχιστον τραυματίζοντας τα.
       
      Διαχωρισμός φύλου: Δύσκολα να τα διαχωρίσεις απλώς κοιτάζοντας τα. Γενικά τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα (4cm) από τα θυληκά (3-4cm). Επίσης τα αρσενικά έχουν μεγαλύτερες δαγκάνες. Για να τα διαχωρίσουμε πρέπει να τα κοιτάξουμε από κάτω όπου τα αρσενικά έχουν διαφορετικό κέλυφος από τα θηλυκά. Δείτε εδώ.  
      Διακόσμηση ενυδρείου: Άμμος ή λεπτόκοκκο χαλίκι, πέτρες και ξύλα.  
      Ζώνη Κολύμβησης: Σε όλο το ενυδρείο αφού μπορεί να σκαρφαλώσει παντού.  
      Διατροφή: Παμφάγο, ξηρά τροφή, άλγη, λαθρεπιβάτες, μωρά ψαριών.  
      Μέγιστη ηλικία στο ενυδρείο: 3-4 χρόνια.  
      Αναπαραγωγή στο ενυδρείο: Το θηλυκό μεταφέρει εκατοντάδες αυγά στην κοιλία της και αρσενικός τα γονιμοποιεί. Χρειάζεται υφάλμυρο νερό ώστε να εκκολαφθούν οι γόνοι.  
      Γενικές πληροφορίες: Καθώς τους αρέσει να παίρνουν αέρα κάποιο διακοσμητικό στοιχείο του ενυδρείου πρέπει να βγαίνει εκτός νερού ώστε να σκαρφαλώνουν πάνω σε αυτό, πράγμα που τους αρέσει πολύ. Επακόλουθο αυτού πρέπει να είναι κλειστό το ενυδρείο ώστε να μην δραπετεύσουν. Δεν μπορεί να μπει σε φυτεμένο ενυδρείο αφού είναι καλός ''κουρέας'' ενώ αν θα τοποθετηθούν σε κοινωνικό ενυδρείο πρέπει να τους παρέχονται αρκετές κρυψώνες.  
      Μιας και οι γόνοι χρειάζονται υφάλμυρο νερό για να εκκολαφθούν η αναπαραγωγή τους είναι πάρα πολύ δύσκολη αν όχι και αδύνατη. Όποιος θελήσει να το προσπαθήσει ας διαβάσει εδώ. Αν θέλουμε να τα χαρούμε για αρκετά χρόνια στο ενυδρείο μας δεν πρέπει να τα έχουμε σε 100% γλυκό νερό αφού προτιμούν λίγη αλμύρα. Καλύτερα να υπάρχει λίγο αλάτι στο ενυδρείο τις τάξεως 5-15 ppt (ή χοντρά χοντρά υπολογισμένο ένα κουταλάκι του γλυκού ανά 4 λίτρα). Τα ιχνοστοιχεία που περιέχονται στο θαλασσινό αλάτι είναι ευεργετικά για αυτά τα πλάσματα. Κατά συνέπεια, φυσικό ή συνθετικό θαλασσινό αλάτι θα πρέπει να χρησιμοποιείται στο ενυδρείο, σε αντίθεση με απλό αλάτι. Καθώς μεγαλώνει το καβούρι θα αλλάξει το καβούκι του και η χρήση του αλατιού θα βοηθήσει στην ανάπτυξή του. Κατά την αλλαγή αφού είναι ευάλωτο θα κρυφτεί για λίγες μέρες. Το παλιό καβούκι το βγάζουμε από το ενυδρείο.
      Τα Red Clawed Crabs ζουν σε μεγάλες αποικίες, τα αρσενικά είναι εδαφικά και τσακώνονται μεταξύ τους μερικές φορές μέχρι θανάτου. Καλό θα ήταν να μην έχουμε πολλά αρσενικά σε μικρά ενυδρεία.  
       
       
       
      Το προφίλ δημιουργήθηκε απο το μέλος panstelios22
    • By Ομάδα Δημιουργίας του ΑΖ
      Επιστημονικό Όνομα: Melanoides tuberculata (Muller, 1774) Κοινή Ονομασία: Malaysian Trumpet Snail Ελληνικό Όνομα: Κωνικό σαλιγκάρι
       
      Οικογένεια: Thiaridae
      Μέγεθος: 2-3 εκατοστά
       
      Βιότοπος: Προέλευση από την Νοτιοανατολική Ασία, Μαλαισία
       
       
      Συντήρηση στο ενυδρείο PH: 6-8.5 (Ιδανικά πάνω από 7)
      KH: 4-15°dKH
      GH: 5-20°dGH
      Θερμοκρασία: 18-30°C
       
      Κοινωνική συμπεριφορά: Ειρηνικό και ακίνδυνο για όλους τους οργανισμούς του ενυδρείου.
       
      Διαχωρισμός φύλλου: Ερμαφρόδιτα. Κατά καιρούς το ίδιο σαλιγκάρι μπορεί να παρουσιάσει τα χαρακτηριστικά είτε αρσενικού είτε θηλυκού. Στα θηλυκά το γονικό όργανο έχει πρασινωπό χρώμα, ενώ στα αρσενικά κοκκινωπό.
       
      Διακόσμηση ενυδρείου: Προτιμούν ψιλόκοκκο χαλίκι ή άμμο.
       
      Ζώνη Κολύμβησης: Βρίσκονται κυρίως στον βυθό του ενυδρείου, αλλά δεν αποκλείεται να τα δούμε πάνω στα διακοσμητικά και τα τζάμια. Όταν υπάρχει φως συνήθως είναι θαμμένα στον βυθό και εμφανίζονται το βράδυ για να φάνε.
       
      Τροφή: Παμφάγο! Τρώει μικροάλγη, τροφές ψαριών, νεκρά ψάρια. Δεν θα πειράξει τα φυτά κυρίως στην περίπτωση που βρίσκει άλλου είδους τροφή.
       
      Μέγιστη ηλικία: 1-2 χρόνια.
       
      Ιδανικοί Συγκάτοικοι: Μπορεί να συγκατοικήσει με όλους τους οργανισμούς αρκεί να μην είναι θηρευτές του. Τα ψάρια loaches, puffers και τα σαλιγκάρια Αnentome helena είναι φυσικοί θηρευτές αυτού του σαλιγκαριού.
       
      Αναπαραγωγή στο ενυδρείο: Υπό καλές συνθήκες, το θηλυκό θα παράγει γονιμοποιημένα αυγά που μεταφέρονται στον γονικό σάκο όπου παραμένουν εκεί έως ότου εκκολαφθούν (παρθενογένεση). Η αναπαραγωγική του δραστηριότητα μπορεί να ξεκινήσει από τη στιγμή που έχουν μέγεθος περίπου 1 εκατοστό και κάθε φορά που γεννάνε μπορούν να έχουν μέχρι και περίπου 70 απογόνους.
       
      Γενικές πληροφορίες: Το συγκεκριμένο σαλιγκάρι έρχεται συνήθως στα ενυδρεία μέσω φυτών ή άλλων στοιχείων ενός ενυδρείου που είναι ήδη υπό χρήση (μεταφορά βυθού, ξύλα, πέτρες, μπόλι). Ως οργανισμός είναι πλήρως άκακος και μάλιστα πολλές φορές μπορεί να φανεί και χρήσιμος. Τα πλεονεκτήματα και οι εργασίες που κάνει σε ένα ενυδρείο είναι:
       
      1) Ανακυκλώνει και αερίζει τον βυθό με αποτέλεσμα να μην επιτρέπει την δημιουργία αναερόβιων περιοχών που είναι επικίνδυνες για τα ψάρια.
       
      2) Τρώει τροφές και σάπιες ρίζες εντός του βυθού όπου μπορούν κατά την αποσύνθεσή τους να ρυπάνουν το νερό.
       
      3) Προειδοποιούν με την συμπεριφορά τους για την ποιότητα του νερού. Αν τα δούμε εκτός νερού μπορεί να σημαίνει πως το νερό μας είναι κακής ποιότητας ή χαμηλής οξυγόνωσης.
       
      Λόγο της δυνατότητας παρθενογένεσης που έχουν, μπορούν πολύ εύκολα να αναπτυχθούν με πολύ γρήγορους ρυθμούς και να κατακλείσουν το ενυδρείο, αν φυσικά βρούνε τις ιδανικές συνθήκες. Ιδανικές συνθήκες για αυτά σημαίνει αλκαλικό νερό, αρκετή τροφή και η μη ύπαρξη θηρευτών τους.
       
      Αξίζει να σημειωθεί πως εφόσον βρεθεί έστω κι ένα σαλιγκάρι στο ενυδρείο μας, το πιο πιθανό είναι να μη μπορέσουμε να τα ξεφορτωθούμε ποτέ, εκτός κι αν ξηλώσουμε όλο το ενυδρείο συμπεριλαμβανομένου και του βυθού, όπου είναι η κύρια περιοχή κίνησής του. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι απλά να περιορίσουμε τον πληθυσμό τους. Για να περιορίσουμε τον πληθυσμό τους αρκεί να προσέχουμε να μην υπάρχουν πολλά περισσεύματα τροφής. Επίσης η συγκατοίκηση με τα σαλιγκαροφάγα σαλιγκάρια Αnentome helena, μπορεί να ελέγξει τον πληθυσμό τους. Σε ενυδρεία με χαμηλές σκληρότητες μπορούν επίσης να αναπαραχθούν, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Σημαντικό στοιχείο επίσης είναι πως πρόκειται για σαλιγκάρια ιδιαίτερα ανθεκτικά στον χαλκό, όπου είναι και βασικό συστατικό των ειδικών υγρών για την εξολόθρευση των σαλιγκαριών, οπότε μη το δοκιμάσετε.  
      Γενικώς η σκληρότητες του νερού πρέπει να κυμαίνονται σε σχετικά υψηλά επίπεδα (pH άνω του 7), ειδάλλως δημιουργούνται τρύπες στα κελύφη της. Εδώ πρέπει να προσέξουμε πως η ύπαρξη πολλών τέτοιων σαλιγκαριών σε ένα ενυδρείο, είναι ικανό να ρίξει αισθητά τις τιμές των σκληροτήτων του νερού, μέχρι και να μηδενίσουν την ανθρακική σκληρότητα (kH).
       
      Το προφίλ δημιουργήθηκε απο το μέλος stormtrooper.
       
    • By Ομάδα Δημιουργίας του ΑΖ
      Επιστημονικό Όνομα: Acroloxus lacustris (Linnæus, 1758) Κοινή Ονομασία: - Ελληνικό Όνομα: Πεταλίδα γλυκού νερού  
      Οικογένεια: Acroloxidae Μέγεθος: 6-7 χιλιοστά
       
      Βιότοπος: Η προέλευσή του είναι η κεντρική και βόρεια Ευρώπη.
       
       
      Συντήρηση στο ενυδρείο PH: 6-8.5 (Ιδανικά πάνω από 7)
      KH: 4-15°kH
      GH: 5-20°dGH
      Θερμοκρασία: 10-25°C
       
      Κοινωνική συμπεριφορά: Ειρηνικό και ακίνδυνο για όλους τους οργανισμούς του ενυδρείου.
        Διαχωρισμός φύλλου: -  
      Διακόσμηση ενυδρείου: Τα συναντάμε συνήθως σε φυτεμένα ενυδρεία.
       
      Ζώνη Κολύμβησης: Πάνω στα φυτά, τα διακοσμητικά και τα τζάμια του ενυδρείου.
       
      Τροφή: Ως επί τω πλείστον τρώει μικροάλγη. Δεν θα πειράξει τα φυτά.
       
      Μέγιστη ηλικία: -
       
      Ιδανικοί Συγκάτοικοι: Μπορεί να συγκατοικήσει με όλους τους οργανισμούς αρκεί να μην είναι θηρευτές του. Τα ψάρια loaches και puffers μπορούν να το φάνε.
       
      Αναπαραγωγή στο ενυδρείο: -
       
      Γενικές πληροφορίες:Μεταφέρεται συνήθως συνήθως στα ενυδρεία μας από φυτά, υπόστρωμα και μπόλι. Είναι πλήρως ακίνδυνο είδος και δεν υπάρχει κανένας λόγος εξόντωσής του. Δεν έχει παρουσιαστεί μεγάλη αναπαραγωγή στα ενυδρεία πράγμα που σημαίνει ότι δεν πρόκειται να δημιουργήσουν αντιαισθητικό αποτέλεσμα όπως άλλα είδη ασπόνδυλων. Η ύπαρξη του σε ένα ενυδρείο σημαίνει καλή ποιότητα νερού με χαμηλά νιτρικά (ΝΟ3).
       
      Το προφίλ δημιουργήθηκε απο το μέλος stormtrooper.
       
    • By Aquazone Project Team
      Επιστημονικό Όνομα: Trigonostigma heteromorpha (Duncker, 1904)
      Κοινές Ονομασίες: Harlequin Rasbora, Red Rasbora, Rasbora Heteromorpha.
      Ελληνικό Όνομα: Αρλεκίνος
      Γενική Κατηγορία: Cyprinid, Rasbora, Κυπρινίδα
      Τάξη: Cypriniformes
      Οικογένεια: Cyprinidae

      Μέγεθος: 5 εκατοστά

      Βιότοπος: Ζει σε μικρά ποτάμια με μαλακό και όξινο νερό που σκεπάζονται από πυκνή βλάστηση. Νοτιοανατολική Ασία (Μαλαισία, Σιγκαπούρη, Σουμάτρα, Ταϊλάνδη).

      Συντήρηση στο ενυδρείο
      PH: 5,5-7 (Ιδανικά: 6-6,5)
      KH: -
      GH: 2-12°dGΗ (Ιδανικά: 4-6°dGH)
      Θερμοκρασία: 22-28°C (Ιδανικά: 24-26°C)
      Λίτρα: 60 λίτρα σε species tank, 120 λίτρα σε κοινωνικό και ελάχιστο μήκος ενυδρείου 80 εκατοστά.

      Κοινωνική συμπεριφορά: Ειρηνικό είδος που ζει σε συμπαγή ομάδα μίνιμουμ 8-10 ατόμων που δεν διασπάται εύκολα, κινείται όταν θέλει και χρειάζεται με μεγάλη ταχύτητα.
      Καλό θα είναι να υπάρχει αναλογία ένα αρσενικό προς δύο θηλυκά για να μην υπάρχουν μάχες μεταξύ των αρσενικών.

      Διαχωρισμός φύλου: Τα αρσενικά έχουν λίγο πιο έντονα χρώματα και είναι εμφανώς λεπτότερα από τα θηλυκά.

      Διακόσμηση ενυδρείου: Φυτεμένο ενυδρείο με προτίμηση στα πλατύφυλλα φυτά, μέτριο φωτισμό και ανοικτές περιοχές για κολύμπι και μέτρια ως δυνατή ροή νερού.

      Ζώνη Κολύμβησης: μεσαία και μεσαία-ψηλή.

      Διατροφή: Είναι παμφάγο και δέχεται όλες τις τροφές μικρού μεγέθους, με προτίμηση στις πρωτεϊνούχες. Τρέφεται από τη στήλη και την επιφάνεια του νερού αποφεύγοντας το βυθό. Θα δεχτεί εκτός από τις αποξηραμένες, κατεψυγμένες (bloodwοrm, artemia, daphnia κλπ) και ζωντανές (grindal, artemia, daphnia κλπ, ακόμα και κουνούπια).

      Μέγιστη ηλικία στο ενυδρείο: 5-8 χρόνια

      Ιδανικοί Συγκάτοικοι: Ήρεμα είδη μικρού μεγέθους που ζουν σε ίδιες συνθήκες διακόσμησης ενυδρείου και παραμέτρων νερού, όμως να κολυμπούν σε άλλες ζώνες του ενυδρείου.
      Όχι μεγάλες κιχλίδες όπως αγγελόψαρα.

      Υποείδη και υβρίδια: -

      Αναπαραγωγή στο ενυδρείο:Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις εάν αυτά τα ψάρια είναι δύσκολο να αναπαραχθούν ή όχι. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να βρεθεί ένα ταιριαστό ζευγάρι αναπαραγωγής.
      Φαίνεται ότι αυτά τα ψάρια φθάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα αργότερα από άλλα είδη ψαριών ίδιου μεγέθους. Τα θηλυκά ενός έτους και τα αρσενικά δύο ετών.
      Οι όποιες αποτυχίες στην αναπαραγωγική τους διαδικασία, οφείλονται συνήθως σε γερασμένα θηλυκά άτομα ή σε πολύ νεαρά, τα οποία προσπαθούν να βάλουν για αναπαραγωγή.
      Για την αναπαραγωγή του στην αιχμαλωσία, απαιτούνται ιδιαίτερες συνθήκες, όπως χαμηλό φως, νερό σκληρότητας 2°dGH, PH 5,5-6 και θερμοκρασία 27-28°C και η στάθμη του νερού να μην υπερβαίνει τα 20-25 εκατοστά. Ακόμα κι αν τα ψάρια προχωρήσουν σε ωοτοκία σε όχι μαλακό και όξινο νερό, τα αυγά δεν θα εκκολαφθούν.
      Η φυσική κατάσταση των γονέων πρέπει να προετοιμαστεί καλά με καλή διατροφή πλούσια σε πρωτεΐνες.
      Μετακινήστε το ζευγάρι σε ένα κενό (μόνο τζάμια) ενυδρείο αναπαραγωγής 60 λίτρων με ένα αερόφιλτρο και τοποθετημένο με το γλαστράκι του ένα φυτό με μεγάλα φύλλα πχ Echinodorus, Cryptocoryne, Aponogeton. Μην ταΐσετε καθόλου τα ψάρια εκεί.
      Υπάρχουν περιπτώσεις πετυχημένης και σε πυκνοφυτεμένα κοινωνικά ενυδρεία με χαμηλή ιχθυοφόρτωση, αλλά προτιμήστε να βάλετε το ζευγάρι μόνο του, σε ένα καλά καθαρισμένο ενυδρείο αναπαραγωγής.
      Καθώς το θηλυκό εναποθέτει τα αυγά της κάτω απο το φύλλο, το αρσενικό με μια τρεμουλιαστή κίνηση, αφήνει το σπέρμα που θα γονιμοποιήσει 6 έως 12 αυγά τη φορά.
      Τα ψάρια το επαναλαμβάνουν για μία περίοδο 2 ωρών ή και περισσότερων, κατά τη διάρκεια των οποίων ένα μεγάλο και υγιές θηλυκό μπορεί να εναποθέσει από 80 έως 300 αυγά.
      Οι γονείς πρέπει να επιστρέψουν στο κοινωνικό ενυδρείο μετά τη ωοτοκία γιατί συνηθίζουν να τρώνε τα αυγά.
      Τα αυγά του, εκκολάπτονται σε 18-24 ώρες σε χαμηλό φως έως σκοτάδι και θερμοκρασία 28°C και χωρίς την χρήση αντιβακτηριακών ουσιών.
      Αμέσως μετά την εκκόλαψη, τα νεογέννητα είναι διαφανή, περίπου 3-4 χιλιοστά και παραμένουν συνδεδεμένα με το φύλλο επάνω στο οποίο γεννήθηκαν ώσπου να καταναλωθεί ως τροφή ο σάκος λεκίθου. Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία μην ταΐζετε καθόλου. Μόλις ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, τα ψάρια αρχίζουν να κολυμπούν, και σε αυτή τη φάση απαιτούνται πολύ μικρά μεγέθη τροφίμων όπως infusoria. Αργότερα μπορεί να χρησιμοποιηθεί nauplii artemia επίσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι έτοιμες ειδικές τροφές του εμπορίου για γόνο.
      Η κρίσιμη περίοδος είναι η πρώτη εβδομάδα, μετά δεν υπάρχει μεγάλο πρόβλημα.
      Σημαντικό είναι να κρατηθεί ψηλά η ποιότητα του νερού, οι μικρές και συχνές νερού κάνουν τα ψάρια να αναπτυχθούν σωστά.
      Τα νεογέννητα χρειάζονται περίπου 8 έως 10 εβδομάδες για να πάρουν τον πλήρες χρωματισμό ενός ενήλικου.

      Γενικές πληροφορίες:
      - Ανήκουν στην οικογένεια Cyprinidae και δεν είναι κάποιο είδος tetra όπως νομίζουν πολλοί από το μέγεθος και συμπεριφορά τους.
      - Ο Αρλεκίνος στη φύση κατοικεί σε μικρά ποτάμια που σε κάποια σημεία σκιάζονται με βλάστηση και περιέχουν μαλακό και όξινο νερό που "φιλτράρεται" καθώς περνάει μέσα από τροπικά βαλτώδη δάση τύρφης, νερό που χαρακτηρίζεται από χαμηλή περιεκτικότητα σε μεταλλικά στοιχεία και υψηλές συγκεντρώσεις χουμικών οξέων.
      Αν θέλετε να έχετε ποικιλία φυτών στο ενυδρείο, (και όχι αποκλειστικά, φυτά που υπάρχουν στη πατρίδα του Harlequin Rasbora), φυτά που προτιμούν τον μέτριο φωτισμό είναι καλύτερες επιλογές όπως τα περισσότερα είδη από Echinodorus, Cryptocoryne, Aponogeton, Anubias, Microsorum Pteropus, και συμπληρωματικά, ωραία και "εύκολα" φυτά όπως Ceratophyllum Demersum, Hygrophila Polysperma, Java moss, Hydrocotyle Leucocephala.
      Ένα καλά φυτεμένο ενυδρείο δίνει τις απαραίτητες κρυψώνες για τη νύχτα αλλά και το χώρο που θα αφήσουν τα αυγά τους κατά την αναπαραγωγή, καθώς χρησιμοποιούν το κάτω μέρος των μεγάλων φύλλων για να "κολλήσουν" τα αυγά τους.
      Θα πρέπει επίσης να φιλτράρουμε το νερό με τύρφη για να μαλακώνει και να παίρνει και το φυσικό χρώμα του νερού που ζει ο Αρλεκίνος.
      - Τα δύο παρόμοια είδη, δηλαδή espei Trigonostigma και hengeli Trigonostigma, είναι λεπτότερα στο σώμα από το Τ. Ηeteromorpha και το μαύρο σημάδι τους, έχει μια μορφή που μοιάζει με "αρνίσιο παϊδάκι", ενώ το espei έχει σαφώς πιο κόκκινο σώμα ενώ το hengeli είναι σαφώς διαφανές με το πορτοκαλί χρώμα να περιορίζεται σε μια λεπτή λωρίδα πάνω στο μαύρο "παϊδάκι".



       



       

      Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν από τον χρήστη Raven
    • By Aquazone Project Team
      Επιστημονικό Όνομα: Pterygoplichthys pardalis (Castlenau, 1855)
      Κοινές Ονομασίες: Common Pleco, L021, L023
      Ελληνικό Όνομα: Κοινός Πλεκόστομος, Πλέκο
      Γενική κατηγορία: Armored Catfish, Γατόψαρο
      Τάξη: Siluriformes
      Οικογένεια: Loricariidae

      Μέγεθος: 30 - 40 εκατοστά

      Βιότοπος: Σε όλη τη "λεκάνη" του Αμαζονίου (Amazon Basin), Βραζιλία, Κολομβία, Βολιβία, Περού.

      Συντήρηση στο ενυδρείο
      PH: 6-7,5 (Ιδανικά: 6,8-7)
      KH: -
      GH: 1-20°dGH (Ιδανικά: 5-10°dGH)
      Θερμοκρασία: 21-29°C (Ιδανικά: 25-26°C)
      Λίτρα: 300 λίτρα το λιγότερο.

      Κοινωνική συμπεριφορά: Ειρηνικός και φιλήσυχος, αναλογικά με το μέγεθός του. Μπορεί να παρουσιάσει επιθετική στάση απέναντι σε άλλα βυθόψαρα αλλά και στου ίδιου είδους του, αλλά όχι με σοβαρές συνέπειες για τα άλλα ψάρια.

      Διαχωρισμός φύλου: Δεν υπάρχει σεξουαλικός διμορφισμός.

      Διακόσμηση ενυδρείου: Ο φυσικός βιότοπός του (Αμαζόνιος) συμπεριλαμβάνει στο μεγαλύτερο μέρος του, άμμο στον βυθό. Παρ'όλα αυτά θα μπορούσε να ζήσει άνετα και σε ψιλόκοκκο χαλίκι. Απαραίτητη η δημιουργία κρυψώνων από πέτρες ή ξύλα. Τα φυτά δεν θα το επηρεάσουν αρνητικά, αλλά η τάση που έχει να σκάβει τον βυθό, κάνει δύσκολη τη συνύπαρξή του με αυτά. Σε ενυδρείο με καλές κρυψώνες και σκιερά μέρη πολύ πιθανόν να μη δημιουργηθεί κανένα τέτοιο πρόβλημα. Ειδάλλως προσπαθεί να δημιουργήσει μόνος του την σπηλιά του στην άμμο ή στο χαλίκι. Το ενυδρείο του χρειάζεται καλή φίλτρανση και σε ποσότητα υλικών και σε δύναμη ροής νερού.

      Ζώνη Κολύμβησης: Στον βυθό του ενυδρείου.

      Τροφή: Παμφάγο ψάρι. Τρέφεται κανονικά με ταμπλέτες βυθού, με άλγη και φρέσκα λαχανικά, αγγούρι, ζεματισμένα μπρόκολο, κολοκύθι, σπανάκι κλπ, και ζωντανές τροφές, σκουλήκι, αρτέμια, δάφνιες κλπ. Σε νεαρή ηλικία θα εκτιμήσει πολύ την άλγη του ενυδρείου, ενώ μεγαλώνοντας θα αρχίσει να την αμελεί. Η καφέ άλγη είναι από τις αγαπημένες του λιχουδιές.

      Μέγιστη ηλικία στο ενυδρείο: 15 έως 20 χρόνια.

      Ιδανικοί Συγκάτοικοι: Μεγαλόσωμες Αμερικάνικες κιχλίδες όχι όμως και δίσκους που μπορεί να βεντουζάρει πάνω τους. Μπορεί να συνυπάρξει και με τα Piranya, εφόσον ο Πλέκο είναι μεγάλος σε μέγεθος και έχει εισαχθεί στο ενυδρείο πριν από αυτά.

      Υποείδη και υβρίδια: Υπάρχει στη φύση σε αλφική (Albino Common Pleco) και σε xanthic μορφή.

      Αναπαραγωγή στο ενυδρείο: Πάρα πολύ δύσκολη έως και αδύνατη, όχι μόνο λόγω των πολλών λίτρων που απαιτούνται (πάνω από 3000, μιας και τ'αρσενικά είναι πολύ προστατευτικά με τον χώρο τους), αλλά και επειδή στην φύση τα common pleco αναπαράγονται σε σπηλιές που σκάβουν στην άμμο κοντά στις όχθες των ποταμών, σε συνθήκες που είναι πολύ δύσκολο ν' αναπαραστήσουμε στον ενυδρείο.
      Τα common pleco που αναπαράγονται για εμπορικούς σκοπούς αναπαράγονται κυρίως σε λίμνες.

      Γενικές πληροφορίες:
      Ένα αρκετά όμορφο και παρεξηγημένο ψάρι λόγο της ονομασίας του (Common Pleco) και της μεγάλης ανθεκτικότητάς του. Το μεγάλο εύρος παραμέτρων νερού το κάνει να μπορεί να ζήσει στα περισσότερα ενυδρεία, αλλά παρ'όλα αυτά θα πρέπει να προσεχθεί ώστε οι παράμετροι να μην είναι στα όρια του ψαριού. Λόγο του μεγέθους του και τις ιδιότητάς του να "καθαρίζει" τα υπολείμματα τροφής, αφήνει αρκετές ακαθαρσίες γι'αυτό σε όποιο ενυδρείο κι αν φιλοξενείται, θα πρέπει να παρέχετε καλό μηχανικό και βιολογικό φιλτράρισμα.
      Πρόκειται για το πιο κοινό είδος πλεκόστομου γατόψαρου που πωλείται στα ενυδρειακά καταστήματα και σε σχετικά χαμηλό κόστος (ανάλογα το μέγεθός τους). Παρ'όλα αυτά πρόκειται για έναν ζωντανό οργανισμό με συγκεκριμένες απαιτήσεις που δεν θα πρέπει να παραμελούνται, κυρίως όσον αφορά το μέγεθος του ενυδρείου, λόγο του μεγάλου του τελικού μεγέθους.
      Αρκετοί το μπερδεύουν με το Hypostomus plecostomus. Οι βασική τους διαφορά είναι πως το ραχιαίο πτερύγιο έχει 11 με 13 κοκαλάκια σε αντίθεση με το Hypostomus plecostomus που έχει 5 με 8.
       
       



      Η φωτογραφία παραχωρήθηκε από τον χρήστη delta66
    • By Aquazone Project Team
      Επιστημονικό Όνομα: Corydoras aeneus (Gill, 1858)
      Κοινές Ονομασίες: Bronze Cory
      Ελληνικό Όνομα: Καφέ γατόψαρο, Μπρονζέ γατόψαρο
      Γενική Κατηγορία: Armored Catfish, Γατόψαρο
      Τάξη: Siluriformes
      Οικογένεια: Callichthyidae

      Μέγεθος: 5,5 - 7,5 εκατοστά.

      Βιότοπος: Σε ρηχά νερά πολλών ποταμών και λιμνών της Νοτίου Αμερικής όπως αυτά της Βραζιλίας, του Περού, του Τρινιντάντ, της Κολομβίας, του Εκουαδόρ και της Βενεζουέλας.

      Συντήρηση στο ενυδρείο
      PH: 6-7 (Ιδανικά: 6,5)
      KH: -
      GH: 3-15°dGH (Ιδανικά: κάτω από 9°dGH)
      Θερμοκρασία: 24-28°C (Ιδανικά: 26°C)
      Λίτρα: 80 λίτρα το ελάχιστο για κοπάδι 10 ατόμων κι εφόσον πρόκειται για το μοναδικό είδος βυθόψαρου.

      Κοινωνική συμπεριφορά: Ειρηνικό και φιλήσυχο ψάρι. Δεν παρουσιάζει καμία απολύτως επιθετική συμπεριφορά στα υπόλοιπα ψάρια του ενυδρείου ούτε και στα ψάρια του είδους του. Επίσης δεν ανήκει στα ψάρια που καταλαμβάνουν συγκεκριμένες περιοχές μέσα στο ενυδρείο ως φωλιά.

      Διαχωρισμός φύλου: Ο διαχωρισμός του φύλου σε αυτά τα ψάρια μπορεί να γίνει μετά το όγδοο μήνα της ηλικίας τους όπου τα θηλυκά είναι συνήθως πιο μεγάλα ενώ η κοιλιά τους είναι πιο φουσκωμένη με αποτέλεσμα το κεφάλι να μην ακουμπάει στον βυθό του ενυδρείου.

      Διακόσμηση ενυδρείου: Στη φύση τα Corydoras ζούνε σε αμμώδεις περιοχές και αυτό γιατί ο τρόπος διατροφής τους απαιτεί να σκάβουν την άμμο, γεμίζοντας το στόμα τους με αυτήν και στη συνέχεια να την πετάνε από τα βράγχια τους κρατώντας τα απαραίτητα συστατικά της διατροφής τους. Αυτό κάνει απαραίτητη τη χρήση άμμου στο ενυδρείο, καθώς το χαλίκι μπορεί να τραυματίσει τα μουστάκια ή τα βράγχια τους. Ο φωτισμός πρέπει να είναι μέτριος ενώ είναι απαραίτητες οι κρυψώνες και τα σκοτεινά σημεία ώστε να μπορούν να κρύβονται όποτε θέλουν να ηρεμούν. Ξύλα, φυτά και πέτρες μπορούν βοηθήσουν σε αυτό, ενώ ειδικά ένα περιβάλλον με εύκολα φυτά θα το εκτιμήσουν ιδιαίτερα. Μπορούν να αντέξουν από χαμηλή έως και υψηλή ροή φίλτρου, ενώ θέλουν σχετικά καλή οξυγόνωση. Λόγο του ότι στη φύση συνηθίζουν να ζουν σε χαμηλές στάθμες νερού, καλό είναι το ενυδρείο να μην ξεπερνάει τους 50 με 60 πόντους ύψους καθαρού νερού καθότι συνηθίζουν να κάνουν "βουτιές" προς την επιφάνεια του νερού για να οξυγονωθούν.

      Ζώνη Κολύμβησης: Βυθός του ενυδρείου.

      Τροφή: Από τα πιο εύκολα είδη ψαριών στη διατροφή τους. Μπορούν να φάνε σχεδόν όλες τις τροφές του εμπορίου σε ξηρή, κατεψυγμένη ή και ζωντανή μορφή, από ζωικές τροφές μέχρι και ταμπλέτες άλγης. Προϋπόθεση είναι, φυσικά, αυτές οι τροφές να φτάνουν στον πυθμένα του ενυδρείου όπου και κινούνται αυτά τα ψάρια.

      Μέγιστη ηλικία στο ενυδρείο: Κατά μέσω όρο 9 με 10 χρόνια.

      Ιδανικοί Συγκάτοικοι: Σε ένα ενυδρείο με το ελάχιστο των απαιτήσεων σε λίτρα (80 λίτρα) θα πρέπει να είναι το μοναδικό ψάρι βυθού ενώ στα υπόλοιπα στρώματα του ενυδρείου μπορούν να υπάρξουν όλα τα είδη κοινωνικών ψαριών του βιότοπού τους ή ψάρια ίδιων συνθηκών νερού. Σε μεγαλύτερα ενυδρεία καλό να είναι να κρατούνται σε ομάδα κοντά στα 20 άτομα ή και περισσότερα, ενώ μπορούν να συνυπάρξουν και με άλλα ειρηνικά ψάρια βυθού, ασχέτως μεγέθους. Λόγο του ότι δεν είναι ψάρια που κυριαρχούν σε συγκεκριμένες περιοχές του βυθού του ενυδρείου και κινούνται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτού, υπάρχει περίπτωση να δημιουργηθεί πρόβλημα με άλλα ψάρια βυθού που καταλαμβάνουν συγκεκριμένες περιοχές. Καλό λοιπόν είναι οι συγκάτοικοι των Corydoras, στον βυθό του ενυδρείου που καταλαμβάνουν συγκεκριμένες περιοχές, να μην είναι αρκετά μεγαλύτερα ψάρια από αυτά, ώστε να μην μπορούν να τα πληγώσουν ή να τα σκοτώσουν.

      Υποείδη και υβρίδια: Στο εμπόριο κυκλοφορούν αυτά τα ψάρια και σε αλφική μορφή, ενώ από επιλεκτικές αναπαραγωγές υπάρχουν και τα long fin Bronze Cories τα οποία έχουν μακρύ ουριαίο και ραχιαίο πτερύγιο.

      Αναπαραγωγή στο ενυδρείο: Σχετικά εύκολη εφόσον το νερό του ενυδρείου είναι μαλακό. Στην φύση αναπαράγονται την περίοδο των βροχών, όπου υπάρχει σχετική πτώση της θερμοκρασίας και πολύ τροφή για τους γονείς αλλά και τα νεοεκκολαφθέντα Cories. Στο ενυδρείο, εφόσον η θερμοκρασία είναι στους 26-27°C, ταΐζουμε με πρωτεϊνικές τροφές όπως Bloodworms, Daphnia, ενήλικη Artemia, Tubifex ή τροφή εμπορίου σε μορφή κόκκων, σε αφθονία και ποικιλία. Ταυτόχρονα θα πρέπει να γίνονται καθημερινές αλλαγές νερού (30-40%), ίδιων συνθηκών με αυτό του ενυδρείου, με ταυτόχρονη πτώση της θερμοκρασίας 3-5 μονάδων Κελσίου. Επίσης θα πρέπει να υπάρχει και σχετικά υψηλή ροή νερού η οποία επιτυγχάνεται είτε με δυνατό φίλτρο είτε με ξεχωριστό κυκλοφορητή μέσα στο ενυδρείο. Αυτή η διαδικασία προσομοιώνει την περίοδο βροχών στη φύση και ξυπνάει το ένστικτο αναπαραγωγής των αρσενικών τα οποία αρχίζουν και κινούνται με ταχύτητα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του ενυδρείου, ενώ ταυτόχρονα "φλερτάρουν" με τα θηλυκά. Εφόσον και τα θηλυκά Corydoras είναι έτοιμα για αναπαραγωγή τότε μπαίνει σε διαδικασία ο ιδιαίτερος τρόπος γονιμοποίησης των αυγών.
      Τα αρσενικά πάνε και κάθονται μπροστά από το κεφάλι των θηλυκών, τοποθετώντας τον γενετικό τους πόρο κοντά στο στόμα των θηλυκών. Αυτή η θέση είναι γνωστή ως στάση "Τ" λόγο του σχήματος που δημιουργούν. Τα θηλυκά εν συνεχεία αποθηκεύουν το σπέρμα των αρσενικών στο στόμα τους, το οποίο περνάει από το πεπτικό σύστημα και με αυτή την πολύ ιδιαίτερη διαδικασία γονιμοποιεί τα αυγά τα οποία βρίσκονται ακόμα μέσα στο θηλυκό. Στη συνέχεια το θηλυκό αρχίζει και βγάζει τα αυγά τα οποία τα συγκρατεί με τα πρωκτικά πτερύγιά του δημιουργώντας ένα θύλακα προστασίας μέχρι να βρει το κατάλληλο μέρος όπου θα τα αποθέσει. Για την απόθεση των αυγών δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικά ψάρια, καθότι μπορούν να τα αφήσουν σε οποιαδήποτε σχετικά λεία επιφάνεια του ενυδρείου (τζάμια, σωλήνες φίλτρανσης, φύλλα φυτών, πέτρες κλπ). Αυτή η διαδικασία μπορεί να επιφέρει μέχρι και 200 αυγά από ένα θηλυκό Corydoras.
      Κάπου εδώ πρέπει να σημειωθεί πως τα αυγά των Corydoaras μπορούν να αποδειχτούν ως ιδιαίτερη λιχουδιά για τα υπόλοιπα ψάρια του ενυδρείου (ακόμα και για τα πιθανά σαλιγκάρια που υπάρχουν) και σπανιότερα για τα ίδια τα Corydoras. Γι' αυτό καλό είναι η διαδικασία αναπαραγωγής τους, αν θέλουμε να είναι επιτυχημένη, να γίνεται σε ενυδρείο μόνο με με Corydoras και καλό θα ήταν μετά από την συγκόλληση των αυγών να απομακρυνθούν τα ενήλικα Cories ή τα αυγά.
      Μετά από 5 περίπου μέρες τα αυγά σκάνε και εμφανίζονται τα μωρά Corydoras με τον λεκιθικό τους σάκο. Ο λεκιθικός σάκος κρατάει περίπου 2-3 μέρες και μετά από αυτό θα πρέπει να αρχίσει η καλή διατροφή των μικρών. Αυτή μπορεί να γίνει είτε με νεοεκκολαφθέντα Αρτέμια, είτε με τροφή εμπορίου σε υγρή μορφή ή μορφή σκόνης. Όπως όλα τα νεοεκκολαφθέντα ψάρια, θέλουν συχνό τάισμα (περίπου ανά μία ώρα) αλλά και πολύ καλές συνθήκες νερού, κάτι το οποίο σημαίνει και συχνές αλλαγές νερού (περίπου το 20-30% ανά 2-3 μέρες).
      Εφόσον τα νεαρά Corydoras αποκτήσουν την σωματοδομή των ενήλικων Cories (σε μικρότερη κλίμακα φυσικά), μπορούν να συζήσουν άνετα με τα υπόλοιπα ψάρια του ίδιου ενυδρείου όπου προέρχονται οι γονείς. Για να φτάσουν σε αυτό το σημείο χρειάζονται περίπου 3 με 4 εβδομάδες.

      Γενικές πληροφορίες: Τα Corydoras Aeneus είναι από τα συνηθέστερα είδη γατόψαρων του εμπορίου. Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών που πουλιούνται στα ενυδρειακά καταστήματα προέρχονται από αναπαραγωγές στην αιχμαλωσία και αυτό τα έχει κάνει να είναι ιδιαίτερα ανθεκτικά σε μεγάλο εύρος τιμών νερού από θέμα σκληρότητας και pH. Παρ' όλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για ψάρια που προέρχονται από σχετικά έως πολύ μαλακά και όξινα νερά, οπότε καλό είναι να τα διατηρούμε και στις αντίστοιχες συνθήκες.
      Το μεγάλο εύρος τιμών νερού, το σχετικά χαμηλό τους κόστος, αλλά και η κοινωνική τους συμπεριφορά τα κάνει ιδιαίτερα αγαπητά στους χομπίστες, παλαιούς και νέους.
      Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε στα συγκεκριμένα ψάρια είναι ότι πρώτα απ' όλα είναι κοπαδόψαρα, οπότε μία ομάδα των 10 ατόμων είναι απαραίτητη για να νιώθουν ασφάλεια. Σημαντικό είναι επίσης να αναφερθεί πως λόγο της ύπαρξης άμμου και της κίνησής τους σε αυτή, θα πρέπει το ενυδρείο να είναι καλά στρωμένο καθότι σε αντίθετη περίπτωση είναι ιδιαίτερα ευπαθή σε ασθένειες που μπορούν να επηρεάσουν όλο το ενυδρείο.
      Κάτι ακόμα που πρέπει να έχουν οι χομπίστες στο μυαλό τους είναι πως τα Corydoras, γενικώς, κοπαδιάζουν μόνο με της ίδιας ράτσας Cories. Έχει παρατηρηθεί επίσης πως ακόμα και της ίδιας ράτσας Cories αλλά αλφικής μορφής, τυγχάνουν διαφορετικής συμπεριφοράς από το υπόλοιπο κοπάδι.
      Τέλος θα πρέπει να αναφερθεί πως, όπως σε όλα τα Corydoras, στο ραχιαίο αλλά και στα θωρακικά πτερύγιά τους, το κορυφαίο κοκαλάκι περιέχει δόση δηλητηρίου (όχι ιδιαίτερα ισχυρού) για την προστασία τους από τους εχθρούς τους. Γι' αυτό καλό είναι να είμαστε σχετικά προσεχτικοί όταν και αν χρειαστεί να τα πιάσουμε με τα χέρια μας.
       
       
      Αλφική μορφή των Corydoras Aeneus:

       

       

       



      Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν από τους χρήστες Χρήστος και viciouscircle
×
×
  • Create New...